آیا دموکرات‌ها بالاخره در مقابله با جرم جدی شده‌اند؟

در هفته گذشته، سامانه حمل‌ونقل سریع منطقه خلیج سان‌فرانسیسکو (BART) نتایج مثبت تلاش‌های تازه برای مقابله با فرار از پرداخت کرایه را اعلام کرد. یک سخنگوی این سامانه به خبرنگاران گفت که نصب دروازه‌های جدید نه‌تنها درآمدها را افزایش داده بلکه رفتارهای مختل‌کننده را نیز کاهش داده است و افزود: «افرادی که این نوع خسارت را به ایستگاه‌های ما وارد می‌کردند، یا دیگر چنین کاری نمی‌کنند یا اصلاً به ایستگاه‌های ما نمی‌آیند.» اوایل ماه گذشته، روزنامه نیویورک تایمز گزارش داد که بی‌خانمانی حتی در لس‌آنجلس و دیگر نقاط مشهور به این شکل در حال کاهش است. این کاهش هم‌زمان با تلاش‌های شهری برای مقابله با بی‌خانمانی خیابانی پس از تصمیم دیوان عالی در پرونده گرنتس در مقابل جانسون است که امکان اعمال قانون را مجاز دانست. با این حال، تغییر گسترده فرهنگی آمریکایی هنوز در زمینه هنجارهای مربوط به بی‌نظمی معکوس نشده است. گرچه چشم‌انداز میان‌دوره‌ای جمهوری‌خواهان چندان امیدوارکننده نیست و در انتخابات اخیر از فرمانداری‌های ویرجینیا و نیوجرسی تا کرسی سنای تگزاس، این حزب متحمل شکست‌های پی‌درپی شده است، اما پایان اقدامات گسترده اداره مهاجرت در مینه‌سوتا توسط دولت ترامپ نیز نشان از تغییر رویکرد دارد.

در دهه ۲۰۱۰، بی‌خانمانی به‌دلیل اجرای ضعیف قانون گسترده شد و برخی اردوگاه‌ها به صدها نفر رسیدند. بحران خیابانی در دوران کووید به اوج رسید، زمانی که دستورالعمل‌های بحث‌برانگیز بهداشتی مقامات محلی را از رسیدگی به اردوگاه‌ها بازداشت. با گذشت زمان، بسیاری از دموکرات‌ها ترجیح دادند در محیط‌های آلوده زندگی نکنند. در نوامبر ۲۰۲۴، کالیفرنیایی‌ها به‌وفاداری به کامالا هریس رأی دادند و در عین حال با تقریباً ۴۰ درصد اختلاف، «طرح کاهش بی‌خانمانی، اعتیاد و سرقت را تصویب کردند که مجازات‌های جنایی برای جرایم کم‌اهمیت را تشدید کرد. در نیویورک، جایی که بی‌خانمانی بیشتر با بیماری روانی مرتبط است تا اعتیاد، فرماندار کتی هوکول ظرفیت بیمارستان‌های روانی را افزایش داده و قوانین مربوط به بستری اجباری را تسهیل کرده است؛ تغییراتی که طبق نظرسنجی‌ها، ۹۰ درصد شهروندان نیویورک از آن حمایت کرده‌اند.

مقایسه با جنبش ضد اداره مهاجرت جالب است. در آمریکا، مهاجرت و بی‌خانمانی عمدتاً به ناکارآمدی دولت نسبت داده می‌شوند و حل هرکدام نیازمند حمایت عمومی از اعمال قانون است. این حمایت اخیراً در مورد مهاجرت کاهش یافته، اما فعالان افراطی مقابله با بی‌خانمانی نتوانسته‌اند مانند مخالفان اداره مهاجرت نظر عمومی را جلب کنند. باور به بی‌نیازی پلیس برای مقابله با بی‌خانمانی، مستلزم اعتماد قهرمانانه به برنامه‌های مسکن است، درحالی‌که میلیاردها دلار برای مسکن بی‌خانمان‌ها صرف شده و نتایج رضایت‌بخش نبوده است. تجربه‌های روزمره، از حضور افراد مبتلا به روان‌پریشی در مترو نیویورک تا مشاهده مصرف مواد مخدر در خیابان‌های سواحل غرب، نشان می‌دهد که بی‌خانمانی عوامل متعددی فراتر از قیمت اجاره دارد.

دموکرات‌های محافظه‌کار عمدتاً در حال نابودی هستند، اما هر رهبر مسئول در شهرهای دموکرات می‌داند که باید اولویت‌بندی کند. تاکنون اکثر آنان بر این باورند که برای حفظ اهداف چپ‌گرایانه خود، لازم است در زمینه اجرای قانون تمایل به راست پیدا کنند و این تعادل را رعایت کنند تا از تهدید برنامه‌های مهم‌ترشان جلوگیری شود./ منبع