ضرورت اتحاد آمریکا با هند

تعرفه‌ها، خرید نفت روسیه و تنش‌های جدید با پاکستان باعث وخامت سریع روابط آمریکا و هند شده است. واشنگتن و دهلی‌نو باید به یاد آورند چرا هند در نسل اخیر به یکی از مهم‌ترین شرکای جهانی آمریکا تبدیل شده و چگونه این رابطه را تقویت کنند. سیاست‌مداران آمریکایی مدت‌هاست به ظرفیت هند به‌عنوان بزرگ‌ترین دموکراسی جهان، پویایی اقتصادی و فناوری و نقش رهبری جهانی آن توجه دارند. به‌تازگی، تمایل هند به حفظ منطقه هند-آرام آزاد و باز، به همگرایی راهبردی با آمریکا منجر شده که ماجراجویی چین را بازداشته است. این هدف مشترک نباید نادیده گرفته شود. رؤسای‌جمهور آمریکا ابتکاراتی برای پیشرفت رابطه پیش برده‌اند، مانند توافق هسته‌ای غیرنظامی آمریکا-هند در دوران جرج دبلیو بوش و مانموهان سینگ، و همکاری جو بایدن و نارندرا مودی در هوش مصنوعی، بیوتکنولوژی و هوافضا. اما رابطه به‌دلیل عدم اعتماد و انتظارات ناهماهنگ آسیب‌پذیر بوده است.

روابط آمریکا-هند در چارچوب‌های سنتی جای نمی‌گیرد. در دوران جنگ سرد و پس از آن، آمریکا بین اتحادها (با تعهدات پیمانی دفاع متقابل) و شراکت‌ها تمایز قائل بود و هند در دسته دوم قرار داشت. پایان دوران پساجنگ سرد، کاستی‌های این رویکرد را نشان داد که بر تعهدات دفاع جمعی تأکید داشت و روابط اقتصادی، فناوری و راهبردی را نادیده می‌گرفت. مسیر فعلی، خطر شکافی جبران‌ناپذیر را به‌همراه دارد. دیدار اخیر مودی با شی جین‌پینگ و ولادیمیر پوتین نشان می‌دهد که آمریکا ممکن است هند را به آغوش رقبا سوق دهد. هند نیز ممکن است با قدرت غیرسازگار چین در مرز و با تضعیف روابط با آمریکا در زمینه‌های فناوری، آموزشی و دفاعی روبه‌رو شود. بنابراین، باید پایه‌ای محکم‌تر ایجاد کرد: اتحادی راهبردی براساس تعهدات متقابل در فناوری، دفاع، زنجیره‌های تأمین، هوش مصنوعی و حل مسائل جهانی، و نه پیمان دفاع متقابل سنتی.

این اتحاد با پیمانی تصویب‌شده توسط سنای آمریکا بر پنج ستون استوار است. نخست، برنامه ۱۰ساله در فناوری‌های آینده مانند هوش مصنوعی، نیمه‌رساناها، بیوتکنولوژی، کوانتوم، انرژی پاک، مخابرات و هوافضا برای ایجاد اکوسیستم مشترک فناوری. این شامل سرمایه‌گذاری عمومی، تحقیق و توسعه مشترک و حفاظت از صادرات و امنیت سایبری است. ابتکار دولت ترامپ موسوم به  TRUST ، که بر پایه ابتکار فناوری‌های نوظهور بایدن است، باید به معماری رسمی تبدیل شود. دوم، همکاری اقتصادی با پیمان تجاری، توافق زنجیره تأمین و سرمایه‌گذاری برای کاهش آسیب‌پذیری‌ها. سوم، همکاری دفاعی شامل توسعه مشترک، تولید، لجستیک و قابلیت همکاری، بدون تضمین دفاع متقابل. چهارم، همکاری اطلاعاتی برای ایجاد تصویری مشترک دریایی در اقیانوس هند. پنجم، تعهد به حل مسائل جهانی مانند آب‌ و هوا، امنیت غذایی و بهداشت عمومی.

موفقیت نیازمند رهبری بالا، واقع‌بینی در مورد عقب‌گرد دموکراسی هند و حفظ خودمختاری راهبردی است. اتحادهای آمریکا اغلب چالش‌هایی داشته‌اند، اما ایالات متحده و هند می‌توانند بر آن‌ چالش‌ها غلبه کنند./ منبع