آیا نیروی دریایی آمریکا آماده نیست؟

جیمز هولمز، استاد کالج جنگ دریایی، معتقد است نیروی دریایی آمریکا نیازمند «بازآموزی بزرگ» برای نبردهای قرن بیست و یکم علیه رقبای هم‌تراز است. از سال ۱۹۴۵، نیروی دریایی آمریکا در نبرد دریایی بزرگ با دشمن هم‌تراز شرکت نکرده و دیگر مانند جنگ سرد یا جنگ اول خلیج فارس در سال ۱۹۹۱، در سطح ناوگان آموزش نمی‌بیند. نیروی دریایی کنونی برای وظایف محوله کوچک است، ذخایر تسلیحاتی برای نبرد طولانی کافی نیست و اکوسیستم نگهداری، کشتی‌های پشتیبانی و نیروهای لجستیک رزمی برای نبرد در منطقه هند-آرام کمبود دارد.

با این حال، نیروی دریایی از سال ۱۹۹۲ بیکار نبوده است. مانند ارتش انگلیس پیش از جنگ جهانی اول، نیروی مشترک آمریکا از سال ۱۹۹۶ در درگیری‌های کم‌شدت شامل حملات هوایی، شلیک موشک‌های کروز و تأمین لجستیک جهانی شرکت داشته است. از سال ۱۹۴۸، نیروی دریایی در آب‌های اروپا، اقیانوس هند و غرب اقیانوس آرام برای بازدارندگی و عملیات رزمی مستقر بوده است. این نیرو در عملیات علیه صربستان در دهه ۱۹۹۰، جنگ‌های افغانستان پس از سال ۲۰۰۱ و عراق پس از سال ۲۰۰۳ نقش کلیدی داشت و قدرت رزمی اولیه را پیش از استقرار نیروی هوایی فراهم کرد. نیروی دریایی به‌طور مداوم در مدیترانه و خلیج فارس برای حمایت از اسرائیل و بازدارندگی ایران حضور دارد و در عملیات سال ۲۰۱۱ علیه قذافی شرکت کرد. در اقیانوس آرام، در سال ۲۰۱۷ با سه فروند ناو هواپیمابر برای بازدارندگی کره شمالی ظاهر شد. این عملیات، هرچند علیه دشمن هم‌تراز نبود، تجربه رزمی ارزشمندی فراهم کرد.

در مقابل، رقبای آمریکا تجربه مشابهی ندارند. روسیه در جنگ سه‌ساله اوکراین تجربه زمینی و پهپادی کسب کرده، اما در تهاجم اولیه به اوکراین، ناتوانی در هماهنگی نشان داد. ارتش شوروی جنگ مانوری زمینی-هوایی را ابداع کرد، اما ارتش روسیه در تصرف سریع کی‌یف ناکام ماند. چین از سال ۱۹۷۹، زمانی که در جنگ با ویتنام متحمل تلفات سنگین شد، در نبرد شرکت نکرده است. ارتش چین رزمایش‌های منظم اما کوچک و کوتاه‌مدت برگزار می‌کند. زنجیره فرماندهی چین اقتدارگرا و فاقد فرماندهی مأموریتی است و سیستم افسر سیاسی آن در نبرد آزمایش نشده است. برخلاف آمریکا و روسیه که ده‌ها موشک دوربرد در شرایط رزمی شلیک کرده‌اند، چین تجربه شلیک موشک‌های سطح‌به‌سطح در نبرد ندارد.

تاریخ نشان می‌دهد تجربه عملیاتی در روزهای اولیه جنگ حیاتی است. نیروی اعزامی بریتانیا در سال ۱۹۱۴، با وجود تعداد کمتر، جلوی آلمانی‌ها را گرفت و توقف تهاجم آلمان را ممکن ساخت. نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا در سال ۱۹۱۴، به‌دلیل بحث‌های شفاف درباره تسلیحات و سامانه‌ها، آماده‌ترین نیروی رزمی بود. در روسیه و چین، اعتراف به ضعف‌های خودی و قدرت دشمن خطرناک است، اما در غرب، شفافیت درباره توانایی‌ها و کاستی‌ها، مزیت بزرگی است.

نقدهایی مانند نقد هولمز، برای آماده‌سازی آمریکا مفید است. نیروی مشترک آمریکا، هرچند در ۳۵ سال گذشته برای نبرد با هم‌ترازان آموزش ندیده، اما در عملیات‌های پایه‌ای جنگ مداوم فعال بوده است. رقبا چنین تجربه‌ای ندارند، به‌ویژه چین که با چالش عملیات آبی‌خاکی بزرگ مواجه است. نیروی دریایی آمریکا نیاز به رشد و بازآموزی در سطح ناوگان و پذیرش فناوری‌های جدید مانند کشتی‌های بدون سرنشین و تسلیحات هایپرسونیک دارد، اما تهدیدات چین و روسیه را می‌تواند پاسخ دهد./ منبع