سایه خشونت بر سیاست آمریکا

در ساعات نزدیک به ۲ بامداد سیزدهم آوریل فردی به نام کودی بالمر، مکانیک کار، با چکش و کوکتل مولوتف وارد محوطه حصارکشی‌شده اقامت‌گاه فرماندار ایالت پنسیلوانیا شد. او شیشه پنجره سالن غذاخوری را شکست و ابتدا یک بطری مولوتف را درون سالن انداخت سپس دیگری را روشن کرد و پرتاب نمود. میز و رومیزی که برای مراسم سِدِر آماده بودند، آتش گرفت و شعله‌ها به‌سرعت گسترش یافتند. حدود بیست نفر در طبقه بالا خوابیده بودند اما درها به روی مهاجم بسته بود. بالمر پس از پرتاب کوکتل سوم فرار کرد و کمتر از یک دقیقه در داخل ساختمان بود. چند ساعت بعد پلیس به خانواده فرماندار خبر داد که باید خانه را تخلیه کنند. در حالی که وحشت موج می‌زد، آنان توانستند به سلامت از خانه خارج شوند.

روز بعد بالمر خود را تسلیم کرد. معلوم شد قبلاً به اتهام حمله به همسر و دو پسرش تحت تعقیب بوده و بانک، اقامت‌گاهش را در معرض توقیف قرار داده بود. مادرش گفت او به‌دلیل قطع دارو به‌طور اضطراری در هتل رفته و خانواده‌اش چندین بار برای گرفتن کمک با پلیس تماس گرفته بودند. پس از خروج از خانه فرماندار، بالمر با ۹۱۱ تماس گرفت و ادعا کرد که این اقدام را «برای فلسطینی‌ها» انجام داده است، بی‌آنکه قبلاً فعالیتی در حمایت از فلسطینی‌ها داشته باشد. او گفت «مردم ما بیش از این‌ها رنج کشیده‌اند». فرماندار پنسیلوانیا در آن زمان نقشی در سیاست خارجی آمریکا نداشت اما به‌تازگی انتقاد او از عملکرد دانشگاه پن به دلیل برخورد با تجمعات دانشجویان فلسطینی خبرساز شده بود.

در تابستان همان سال چند واقعه خشونت‌بار دیگر موجب نگرانی عمومی شد. فردی در واشنگتن به دو کارمند سفارت اسرائیل حمله کرد و آنان را به قتل رساند. در مینه‌سوتا مردی با عقاید ضد سقط جنین به خانه یک مقام سابق کنگره حمله کرد و او و همسرش را کشت. در آتلانتا مردی با شلیک به ساختمان مرکز کنترل و پیشگیری بیماری‌ها صدها پنجره را شکست و یک افسر پلیس را به قتل رساند. سپس تعقیب و کشتار فردی مشهور به چارلی کرک در ماه آگوست ادامه یافت. بسیاری از این مهاجمان هیچ پیشینه عقیدتی قابل اتکایی نداشتند. آنچه در همه این پرونده‌ها مشترک بود احساس خشم، انزوا یا یأس و ربط دادن مشکلات شخصی به بحران‌های ملی و جهانی بود.

مسئول امنیتی سابق پلیس کنگره آمریکا گزارش داد که تهدیدها علیه نمایندگان در یک دهه اخیر به‌طور چشمگیری افزایش یافته است. اگر یک دهه پیش تعداد تهدیدها کمتر از دو هزار در سال بود، اکنون این رقم به حدود ۱۰ هزار رسیده است یعنی روزانه نزدیک به ۲۸ تهدید. بسیاری از این موارد جدی نبودند یا هیچ‌گاه به پرونده قضایی منجر نمی‌شدند. تهدید آنلاین و ارسال عکس فرزندان نمایندگان و توهین به مدیران دولتی به شکلی از ارعاب تبدیل شده است. مقامات امنیتی می‌گویند تشخیص تهدید واقعی از خشم و توهین دشوار است.

پخش چنین اخبار خشونت‌بار باعث شد افراد با دنبال‌کردن‌های اجتماعی یا فعالیت عمومی به فکر محافظت از خود بیفتند. برخی فعالان سیاست گفتند کسانی وارد عرصه انتخابات می‌شوند که پوست‌شان ضخیم‌تر است یعنی کسانی که تحمل تهدید را داشته باشند. در نتیجه ممکن است صدای تعدادی از افراد میانه‌رو و معتدل که مایل به مشارکت بودند خاموش شود و فضا برای متعصبان و رادیکال‌ها باز شود.

در نهایت این مجموعه از وقایع نشان می‌دهد که در آمریکا اکنون شرکت در سیاست نه‌فقط به‌معنی رقابت حزبی یا ایدئولوژیک بلکه به‌معنی به‌خطر انداختن امنیت شخصی است. خشونت سیاسی و تهدیدات روزمره از افراد مشهور فراتر رفته و به سطح زندگی روزمره نمایندگان محلی هم کشیده شده است. این وضعیت ممکن است در بلندمدت به تحریف دموکراسی و محدودشدن مشارکت آزاد سیاسی منجر شود. / منبع