جدایی تقریباً کامل حزب دموکرات از آیپک

فقط دو یا سه سال پیش، به‌نظر می‌رسید نیروهای حامی اسرائیل می‌توانند جهت‌گیری سیاست‌های حزب دموکرات را برای مدت طولانی هدایت کنند. حملات هفتم اکتبر، همدلی جهانی نسبت به اسرائیل ایجاد کرد و شمار معدودی از فعالان چپ‌گرا و حامی فلسطین که فوراً این خشونت‌ها را محکوم نکردند، تحت فشار قرار گرفتند. برخی تحلیلگران حتی پیش‌بینی کردند که سازمان‌های ضدصهیونیستی مانند «سوسیال دموکرات‌های آمریکا» به‌زودی فرو خواهند پاشید. در سال ۲۰۲۴، یک کمیته اقدام سیاسی قدرتمند و ثروتمند که در انتخابات مقدماتی دموکرات‌ها علیه نامزدهایی که حمایت کافی از اسرائیل ندارند، مداخله می‌کند، توانست نمایندگان پیشرو در کنگره مانند جمال بومن و کوری بوش را شکست دهد. این گروه همچنین نینا ترنر، متحد اصلی برنی سندرز، را در یک انتخابات مجلس در اوهایو ناکام گذاشت و اندی لوین، صهیونیست پیشرو را از کنگره بیرون کرد. در کنار آن، «آیپک»، غول لابیگری که دهه‌ها بود دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان حامی اسرائیل را از نظر مالی حمایت می‌کرد، قدرت خود را حفظ کرده بود و به نظر نمی‌رسید اقدامات سیاسی دمکرات‌هایی مانند چاک شومر و حکیم جفریز که اهداکنندگان مشترک با تد کروز و لیندزی گراهام داشتند، پیامد خاصی داشته باشد.

این دوره اکنون در حال پایان است. هواداران اسرائیل هنوز در حزب دموکرات حضور دارند، اما شمار آن‌ها در سال ۲۰۲۶ کاهش یافته است. دموکرات‌های مدرن بیشتر شبیه اندی کیم، سناتور نیوجرسی، یا سناتور مریلند هستند که از راه‌حل دوکشوری حمایت می‌کنند اما به‌طور آشکار از دولت نتانیاهو انتقاد دارند. شرطی کردن کمک‌های نظامی به اسرائیل که پیش‌تر تابو بود، اکنون به یک موضع معمول در میان دموکرات‌ها تبدیل شده است. جنگ غزه، که منجر به کشته شدن ۶۰ هزار نفر و نابودی کامل مردم فلسطین شد، بخش بزرگی از چپ را علیه اسرائیل متحد کرد و شکافی نسلی ایجاد کرده که احتمالاً پایدار خواهد بود. تا دهه ۲۰۳۰، شمار دموکرات‌هایی که درباره اسرائیل به سبک جان فتِرمن صحبت می‌کنند، کاهش خواهد یافت.

اگرچه هنوز دموکرات‌های حامی اسرائیل وجود دارند، تغییراتی در جریان است. دموکرات‌های جوان که اکنون نامزد می‌شوند، می‌دانند وفاداری کامل به دولت نتانیاهو یا هر دولت جایگزین، از نظر سیاسی منطقی نیست. این تغییرات هم به دلایل محاسبات سیاسی و هم به دلایل اخلاقی شکل گرفته است. دموکرات‌هایی که دیدگاه‌های چپ میانه در مسائل اجتماعی و اقتصادی دارند، کمترین هم‌گرایی با حکومت دینی اسرائیل دارند. در سال ۲۰۲۸، نامزدهای اصلی دموکرات به احتمال زیاد کمترین حمایت از اسرائیل در دهه‌ها را خواهند داشت و از تبعیت از هر تصمیم خشونت‌آمیز دولت اسرائیل خودداری خواهند کرد. آیپک و کمیته اقدام سیاسی دموکرات برای اسرائیل، متحدان کمتری برای انتخاب خواهند داشت.

اگر جمهوری‌خواهان راست‌گرا و دموکرات‌های پیشرو علیه اسرائیل موضع بگیرند، لابی‌های سنتی حامی اسرائیل با کمبود متحد مواجه خواهند شد. آن‌ها هنوز می‌توانند روی جمهوری‌خواهان باتجربه و نسل شومر در دموکرات‌ها حساب کنند، اما روزی کمرنگ خواهند شد. تجربه آیپک ممکن است به لحظه‌ای ارجاع داده شود که این گروه، متحد فرضی نیوجرسی را که به انتقاد ملایم از دولت اسرائیل پرداخت، هدف قرار داد. حتی اگر رقیب پیشرو او کرسی را از دست ندهد، آسیب سیاسی وارد شده و میانه‌روها اکنون دریافته‌اند که آیپک هرگز واقعاً حامی آن‌ها نخواهد بود و رأی‌دهندگان زیر ۴۰ سال ضد اسرائیل، به زودی جای خود را به گروه‌های سنی بالاتر خواهند داد. سیاست دائمی نیست و آیپک ممکن است این واقعیت را با سختی بیاموزد./ منبع