هیجان دموکرات‌ها برای ممدانی یک نشانه‌ است

ممدانی، نامزد پیشتاز شهرداری نیویورک، با ویژگی‌هایی مانند جوانی، بی‌تجربگی، سوسیالیسم و انتقاد از اسرائیل در شهری که دومین جمعیت یهودی بزرگ دنیا را دارد، به چهره‌ای برجسته در سیاست تبدیل شده است. برخلاف شخصیت‌های سیاست‌مدار سنتی حزب دموکرات مانند بیل د بلازیو، که به‌طور معمول از رقابت‌های درون‌حزبی بیرون نمی‌آیند، او به نوعی نماد جدیدی از سیاست‌مداران غیرمرسوم در یک سیاست‌مداری یک‌حزبی است.

تحلیلگران و رسانه‌ها به‌ویژه از این دیدگاه که چطور شخصیت‌هایی مانند ممدانی توانسته‌اند در دنیای سیاست، جوایزی مشابه جکی رابینسون یا دیگر نمادهای سیاسی بگیرند، هیجان‌زده‌اند. در دنیای سیاست پر از افراد تکراری مانند بایدن، هریس، و کلینتون، حضور چهره‌هایی مانند ممدانی که جوان، پویا و پرانرژی است، احساس تازگی و هیجان در میان هواداران ایجاد می‌کند. اما این ظهور جدید یادآور روندهای مشابه در تاریخ سیاسی ایالات متحده است.

جنبش‌های مردمی در تاریخ ایالات متحده همواره نقش مهمی در بازتعریف احزاب بزرگ بازی کرده‌اند. برای مثال، پیشرفت‌ها و ظهور هویت‌های مردمی مانند هارور دین و رون پل، و ظهور ترامپ و برنی سندرز در سال ۲۰۱۵، همگی به‌عنوان نمادهایی از تغییرات رادیکال در حزب‌های بزرگ شناخته شدند که به‌دنبال مقابله با استقرارهای سنتی و تداوم نظرات ضد امپریالیستی بودند.

این روندها می‌تواند نشان‌دهنده وضعیت جدیدی در سیاست‌مداران دموکرات مانند ممدانی باشد که ایده‌های سوسیالیستی را با رویکردی جدید و فرهنگی همراه می‌کند. در کنار برنی سندرز و آلکساندریا اوکازیو-کورتز، او به عنوان یک نماد جنبش جوانان سوسیالیستی و براندازی سیاست‌های کهنه و ناکارآمد شناخته می‌شود.

رقیب اصلی ممدانی، اندرو کوئومو که به‌دلیل رسوایی‌های اخلاقی شهرت دارد، نمی‌تواند رقابتی جدی با ممدانی داشته باشد. رای‌دهندگان نیویورک که از دوره‌های طولانی تکرار سیاست‌های بی‌روح مانند دوران بلازیو خسته شده‌اند، احتمالاً ممدانی را به‌عنوان یک نماد تازه و جذاب خواهند پذیرفت.

اما برای افرادی که از بیرون به‌این رقابت‌ها نگاه می‌کنند، رقابت واقعی این است که دموکرات‌ها کدام پیروزی را با هیجان‌ بیشتر خواهند پذیرفت. پیروزی ممدانی در رقابت‌های درون‌حزبی دموکرات‌ها بیشتر به عنوان یک نشان‌دهنده تحولات در حال وقوع در حزب دموکرات است تا به عنوان یک پیروزی واقعی سیاسی. اگر ممدانی پیروز شود، باید آماده تغییراتی در سیاست‌گذاری‌های اقتصادی مانند افزایش مالیات برای میلیاردرها و اتخاذ سیاست‌های ضد سرمایه‌داری بود./ منبع