ترامپ در حال بازی خطرناک با هدررفت آب و آلودگی پلاستیک است

دونالد ترامپ با لغو مقررات صرفه‌جویی در مصرف آب و محدودیت‌های مربوط به استفاده از پلاستیک‌های یک‌بار مصرف، سیاست‌هایی اتخاذ کرده که می‌تواند پیامدهای زیست‌محیطی و اجتماعی جدی به دنبال داشته باشد. وی با اعلام پایان محدودیت‌هایی مانند مصرف پایین آب در دوش‌ها، تعداد دفعات شستشوی توالت و استفاده از نی‌های پلاستیکی، مقررات فدرالی را که طی ۳۳ سال گذشته برای حفاظت از منابع آب و کاهش آلودگی پلاستیکی اجرا می‌شد، لغو کرده است. این اقدام‌ها به بهانه دفاع از منافع مردم متوسط آمریکا و مخالفت با سیاست‌های محیط زیستی دولت قبلی اتخاذ شده‌اند، اما در واقع مشکلات اساسی در حوزه آب و آلودگی پلاستیکی را نادیده می‌گیرند.

آب به عنوان منبعی محدود و حیاتی، در چرخه‌ای ثابت در زمین جریان دارد که تنها بخش بسیار کمی از آن قابل استفاده مستقیم برای انسان است. حدود ۹۷ درصد آب زمین شور بوده و از ۳ درصد آب شیرین، تنها کسری ناچیز برای مصارف انسانی مانند آشامیدن، آشپزی، کشاورزی و فعالیت‌های روزمره مانند دوش گرفتن و استفاده از توالت در دسترس است. برخی مناطق آمریکا به شدت با کمبود آب مواجه هستند و این بحران به تدریج گسترش می‌یابد. برخی شهرداری‌ها به منظور مقابله با کمبود، به استفاده مجدد از آب فاضلاب به عنوان آب آشامیدنی روی آورده‌اند. تحقیقات نشان می‌دهد که ذخایر آب زیرزمینی در سراسر کشور در حال کاهش است و بسیاری از چاه‌ها با افت سطح آب روبرو هستند. این کاهش ذخایر به دلیل ضعف در مقررات ایالتی و نبود نظارت کافی فدرالی تشدید شده است.

سیاست‌های ترامپ در نادیده گرفتن بحران تغییر اقلیم، وضع موجود را وخیم‌تر کرده است. در زمان حاضر، بخش عمده‌ای از آمریکا با خشکسالی‌های مرتبط با تغییرات آب و هوایی مواجه است و سیاست‌های توسعه صنایع نفت و گاز با تکنیک‌های استخراجی همچون شکست هیدرولیکی، مصرف بی‌رویه آب را افزایش داده‌اند؛ هر چاه گاز با این روش می‌تواند میلیون‌ها گالن آب مصرف کند. علاوه بر این، رشد سریع مراکز داده که برای خنک‌سازی نیازمند مصرف قابل توجهی از آب هستند، فشار مضاعفی بر منابع آبی وارد کرده است. هر مرکز داده متوسط روزانه حدود ۳۰۰ هزار گالن آب مصرف می‌کند که معادل مصرف آب هزار خانوار است.

راهکارهای مقابله با کمبود آب شامل بازیافت، شیرین‌سازی آب دریا و صرفه‌جویی کلی در مصرف است. با وجود آن که خانوارها تنها حدود ۱۲ درصد از کل مصرف آب آمریکا را تشکیل می‌دهند، هر خانواده می‌تواند با استفاده از وسایل و تجهیزات صرفه‌جویانه، مصرف خود را دست‌کم ۲۰ درصد کاهش دهد و سالانه بیش از ۳۸۰ دلار صرفه‌جویی کند. به عنوان نمونه، استفاده از سردوش‌های کم‌مصرف می‌تواند تا ۲۷۰۰ گالن آب در سال صرفه‌جویی نماید.

کمبود آب پیامدهای فراتر از محدودیت مصرف خانگی دارد. بحران آب بین آمریکا و مکزیک تشدید شده است؛ مکزیک به دلیل خشکسالی قادر به تأمین سهم خود طبق توافق‌نامه سال ۱۹۴۴ نیست و آمریکا آن را متهم به «سرقت آب» کرده و تهدید به تحریم اقتصادی نموده است. همچنین برداشت بیش از حد آب زیرزمینی باعث نشست زمین در بسیاری از شهرهای بزرگ شده که پیامدهایی نظیر افزایش آسیب‌پذیری شهرها و اکوسیستم‌های ساحلی در برابر بالا آمدن سطح دریا به دنبال دارد. برداشت نفت و گاز نیز در این فرایند نقش مهمی ایفا می‌کند و حتی ملک مارالاگو متعلق به ترامپ از جمله املاکی است که به دلیل نشست زمین آسیب دیده است.

آلودگی پلاستیکی، به ویژه ناشی از محصولات یک‌بار مصرف، از دیگر مشکلات جدی زیست‌محیطی است. پلاستیک‌ها به حدی گسترده شده‌اند که برخی زمین‌شناسان معتقدند دوران جدیدی به نام آنتروپوسن آغاز شده که در آن انسان تاثیر عمده‌ای بر کره زمین گذاشته است. پژوهش‌ها نشان می‌دهند ذرات میکروپلاستیک به میزان قابل توجهی وارد بدن انسان شده‌اند و در اعضایی مانند ریه‌ها، کبد، کلیه‌ها، خون و حتی شیر مادر یافت می‌شوند. میزان مصرف این ذرات در افرادی که به آب بطری‌شده وابسته‌اند، به حدود ۹۰ هزار ذره در سال می‌رسد.

زباله‌های پلاستیکی در پارک‌های ملی آمریکا نیز معضل بزرگی است. سالانه بیش از ۳۰۰ میلیون نفر از این پارک‌ها بازدید می‌کنند و نزدیک به ۷۰ میلیون تن زباله، بیشتر از نوع پلاستیک‌های یک‌بار مصرف شامل بطری‌های آب، بسته‌بندی‌های غذایی و کیسه‌ها، بر جای می‌گذارند. گزارش‌های داوطلبان نشان می‌دهد که طبیعت پارک‌ها با زباله‌های پلاستیکی، سطل‌های زباله پر و ته سیگارهای رها شده در جنگل‌ها آلوده شده است. این وضعیت تجربه بازدیدکنندگان را کاهش داده، آب را آلوده می‌کند و جان حیات‌وحش را تهدید می‌نماید.

دولت بایدن برای مقابله با این مشکل، طرحی برای حذف پلاستیک‌های یک‌بار مصرف از پارک‌ها طی ده سال آینده به اجرا گذاشته است؛ اما ترامپ با صدور دستور اجرایی این طرح را «دستور محیط زیستی مشکوک» خوانده و از بازگشت فروش محصولات پلاستیکی یک‌بار مصرف در پارک‌ها حمایت کرده است.

دلیل اصلی ترامپ برای ترویج استفاده از پلاستیک، به نظر بیشتر اقتصادی و مرتبط با صنعت نفت و گاز است که از مواد خام این صنایع برای تولید پلاستیک استفاده می‌کند. شرکت‌هایی مانند اکسون موبیل بزرگ‌ترین تولیدکنندگان پلاستیک‌های یک‌بار مصرف هستند و این صنعت تولید پلاستیک را به عنوان راه‌حلی برای جبران کاهش مصرف سوخت‌های فسیلی می‌بیند. پیش‌بینی می‌شود پلاستیک‌ها در آینده منبع اصلی درآمد صنعت نفت باشند. اگرچه شرکت‌های نفتی ادعا می‌کنند که فناوری‌های بازیافت پیشرفته راه حل آلودگی پلاستیکی است، اما در حال حاضر کمتر از ۵ درصد پلاستیک‌ها در آمریکا بازیافت می‌شوند و این فرایند اقتصادی و مقیاس‌پذیر نیست.

بنابراین، استهزاء ترامپ نسبت به استفاده از نی‌های کاغذی و توالت‌های کم‌مصرف در حالی که آلودگی‌های کربنی را تشدید و پلاستیک‌های مضری را به محیط زیست و بدن انسان وارد می‌کند، نمی‌تواند باعث بهبود وضعیت محیط زیست و پارک‌های ملی شود. حفظ منابع آب و مقابله با آلودگی پلاستیکی نیازمند اقدامات جدی، علمی و پایدار است که از طریق سیاست‌گذاری‌های مؤثر و تغییر الگوهای مصرف محقق می‌شود./ منبع