ترامپ ممکن است متحد ایده‌آلی نباشد اما دانشگاه‌ها در مورد یهودستیزی سردرگم هستند

ترامپ به‌دنبال حذف وضعیت مالیاتی خاص دانشگاه‌های خصوصی است که به‌نوعی مشابه به حملات حزب کارگر در انگلیس به مدارس مستقل می‌باشد. این اقدام ترامپ، به‌ویژه در میان دانشگاه‌های لیبرال و با رویکردهای آکادمیک روشنفکرانه، با انتقادهای زیادی روبه‌رو شده است. یکی از دوستان یهودی‌ام از این اقدام ترامپ انتقاد کرده و معتقد است که او از یهودستیزی به‌عنوان بهانه‌ای برای حمله به نهادهای دانشگاهی و مؤسسات علمی لیبرال استفاده می‌کند. به گفته او، ترامپ در حقیقت در پی تضعیف آزادی‌های علمی و فکری است.

دانشگاه‌های معتبر مانند هاروارد، کلمبیا و دیگر دانشگاه‌های آمریکایی در مقابله با یهودستیزی و ضدیت با اسرائیل دچار مشکلات جدی هستند. این بحران به‌ویژه پس از حملات حماس به اسرائیل و واکنش‌های تند در دانشگاه‌ها بیشتر به چشم آمده است. استعفای رئیس هاروارد، کلودین گی، به دلیل عدم پاسخ‌گویی مؤثر به این بحران، نشان‌دهنده بی‌عملی دانشگاه‌ها است. من معتقدم که این اقدام ترامپ که به‌عنوان مقابله با یهودستیزی تلقی می‌شود، در حالی که ممکن است انگیزه‌های سیاسی هم داشته باشد، در واقع نمایانگر عدم واکنش مؤثر از سوی دانشگاه‌ها است.

در گزارشی که در ماه آوریل توسط هاروارد منتشر شده، به‌طور صریح به وجود یهودستیزی در دانشگاه‌ها پرداخته شده است. این گزارش‌ها شامل شواهد و تجزیه‌وتحلیل‌های تاریخی در خصوص تاریخ یهودیان در هاروارد می‌شود و تصویری جامع از شرایط موجود ارائه می‌دهد. همچنین، پیشنهاداتی برای بهبود روش‌های تدریس درباره اسرائیل و فلسطین مطرح شده است تا دانشجویان بتوانند بدون ترس از تهدید یا سانسور نظرات خود را بیان کنند. با این حال، ترامپ درخواست کرده که رویکردی قاطع‌تر در پیش گرفته شود و برخورد جدی‌تری با اساتید و فعالانی که در دانشگاه‌ها به فعالیت‌های ضد اسرائیلی پرداخته‌اند، صورت گیرد.

ترامپ به‌ویژه در میان حامیان اسرائیل در آمریکا مورد حمایت قرار گرفته است؛ اما من معتقدم که برخی منتقدان ترامپ، مانند میشل گلدبرگ از نیویورک تایمز، در نقد مواضع ترامپ، گفته‌اند که مخالفان اسرائیل نباید به‌طور خودکار به‌عنوان ضد یهودی معرفی شوند. این دیدگاه به وضوح نشان‌دهنده پیچیدگی مرز میان انتقاد از اسرائیل و یهودستیزی است. از نظر من، ما باید مراقب باشیم که این مرزها را درست شناسایی کنیم، چرا که مخالفان اسرائیل در بسیاری از موارد به یهودستیزی کشیده می‌شوند.

در آمریکا، یهودستیزی اغلب به‌عنوان یک مسئله اجتماعی و فرهنگی جدی نادیده گرفته می‌شود. بسیاری از دانشگاه‌ها، به‌ویژه در آمریکا، بیشتر آن را یک مسئله سیاسی می‌بینند تا مشکلی اجتماعی که نیاز به حل دارد. این رویکرد باعث شده تا واکنش‌ها، به‌ویژه در بحران‌های اخیر، ناکافی باشد و بی‌عملی در مقابله با این پدیده گسترش یابد. یهودستیزی در برخی مواقع به ابزاری در دست سیاستمداران تبدیل می‌شود. به‌ویژه ترامپ از این مسئله به‌عنوان بهانه‌ای برای دستیابی به اهداف سیاسی خود و تضعیف نهادهای دانشگاهی لیبرال استفاده می‌کند. در چنین فضایی، باید توجه ویژه‌ای به مرز میان انتقاد از اسرائیل و نفرت‌پراکنی ضد یهودی داشته باشیم، چرا که این مرز اغلب محو می‌شود و باید به‌درستی تفکیک گردد.

در نهایت، من معتقدم که هرچند ترامپ ممکن است بهترین گزینه برای مقابله با یهودستیزی نباشد و اهداف سیاسی خاص خود را دنبال کند، اما نمی‌توانیم نادیده بگیریم که دانشگاه‌های معتبر آمریکا در مقابله با این موضوع بی‌عمل و ناکافی عمل کرده‌اند. این بحران می‌تواند فرصتی باشد برای بازنگری در سیاست‌های دانشگاه‌ها درباره آموزش مسائل اسرائیل و فلسطین و همچنین حمایت از آزادی بیان در محیط‌های آکادمیک. با این حال، باید توجه داشته باشیم که این موضوع نیاز به مدیریت دقیق‌تری دارد تا مرزهای بین انتقاد از اسرائیل و یهودستیزی به‌درستی تفکیک و شفاف‌سازی شود./منبع