طرح ترامپ برای قدرت خرید، نسل زد را تا مرگ در بدهی فرو می‌برد

در این متن تجربه زیستن در شهری گران و دور از امکان تملک خانه روایت می‌شود؛ تجربه‌ای که با انتخاب حرفه‌ای محبوب و زندگی در نیویورک پیوند خورده و در آن قیمت متوسط خانه بیش از هشتصد هزار دلار است و نبود هیچ پشتوانه خانوادگی، حتی در صورت بازگشت به دورهامِ کارولینای شمالی  (جایی که میانگین قیمت خانه نصف نیویورک است) نیز کمکی به تهیه پیش‌پرداخت نمی‌کند. در حالی‌ که برخی از هم‌نسلان از میان نسل زد توانسته‌اند خانه بخرند و آمارها نشان می‌دهد که این نسل از میلنیال‌ها و نسل ایکس در سن مشابه شانس بیشتری برای مالکیت داشته، کمبود عرضه مسکن و افزایش نرخ وام خرید خانه، تحقق این هدف را دشوار کرده است. از این منظر، ایده وام پنجاه‌ساله که دولت ترامپ روی آن مانور داده شاید در ظاهر بخت تازه‌ای برای دستیابی به رؤیای مالکیت باشد، اما طرحی چنین طولانی نه‌تنها امیدبخش نیست، بلکه بیشتر شبیه کابوسی سرمایه‌دارانه است.

گزارش‌ها از تصمیم ناگهانی ترامپ برای حمایت از این ایده حکایت دارند؛ تصمیمی که ظرف ۱۰ دقیقه پس از طرح موضوع گرفته شد و با انتشار تصویری در تروث‌سوشال همراه بود که او را در کنار فرانکلین دلانو روزولت، مبتکر وام ۳۰‌ساله پس از رکود بزرگ، قرار می‌داد. واکنش‌ها در هر دو جناح سیاسی منفی بود و منتقدان هشدار دادند که چنین وامی مردم را تا پایان عمر در بدهی فرو می‌برد و سود پرداختی را به شکل سرسام‌آوری افزایش می‌دهد، به‌گونه‌ای که حتی برای خانواده‌ها نیز میراثی از بدهی باقی می‌ماند. مخالفت چهره‌هایی چون مارجوری تیلور گرین و برخی ستون‌نویسان فاکس نیوز نشانه‌ای از گستردگی انتقادات بود.

در نبود برنامه‌ای جدی برای مهار بحران قدرت خرید در دوره دوم ریاست‌جمهوری، تنها طرحی که مطرح شده همان وام پنجاه‌ساله‌ای است که هیچ تلاشی برای افزایش عرضه یا حمایت از خریداران اولیه در آن دیده نمی‌شود. در مقابل، فشار دولت برای تشکیل خانواده و خرید خانه بدون هیچ تغییر ساختاری ادامه دارد. حال آن‌که راهکارهایی چون یارانه ساخت‌وساز یا گسترش کمک‌های دولتی می‌توانستند دست‌کم مسیر را هموارتر کنند.

‌نگرانی اصلی از آن‌جاست که بسیاری از جوانان نسل زد، در حسرت خانه‌دار شدن، شاید به پذیرش چنین وامی تن دهند. طبیعی است که این نوع وام برای کسانی که در میانه عمر هستند جذابیت کمتری دارد، اما برای نسل جوان پذیرش آن ممکن به نظر می‌رسد. با این حال، تصور گرفتار بودن در بدهی تا پایان حیات، به‌ویژه وقتی خرید خانه دست‌کم یک دهه دورتر باشد، هولناک است. برای نمونه، با نرخ‌های مشابه وام ۳۰ساله، خانه‌ای پانصد هزار دلاری می‌تواند ۱.۱ میلیون دلار بهره اضافی داشته باشد، آن هم با اقساطی نه‌چندان کمتر، که فضای مالی لازم برای تشکیل خانواده را از بین می‌برد. در نهایت، آرزوی داشتن خانه نه از سر مصلحت اقتصادی بلکه برای داشتن محلی امن و شخصی است؛ جایی که امکان ساختن و خلق کردن آن‌چه دوست داریم فراهم باشد./ منبع