ایران و ان‌پی‌تی: مخالفت تهران توجیه‌پذیر است

فشارهای غربی، به‌ویژه از سوی سه کشور اروپایی آلمان، فرانسه و انگلیس، باعث شده ایران به‌طور جدی گزینه خروج از پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای را بررسی کند. تلاش این کشورها برای بازگرداندن تحریم‌ها علیه ایران، که پیش‌تر به‌طور ناعادلانه علیه آن اعمال شده بود، با واکنش جدی در مجلس ایران مواجه شده و طرحی اضطراری برای خروج از این پیمان قوت گرفته است. این اقدام، پاسخی است به استانداردهای دوگانه و فشارهای یک‌جانبه که مانع از پیشرفت دیپلماسی واقعی شده است.

مخالفت ایران با پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای به‌دلیل سکوت غرب در قبال تهدیدهای واقعی امنیت هسته‌ای در منطقه توجیه‌پذیر است. اقدامات اسرائیل در خاک ایران و عدم پایبندی آمریکا به توافق‌های بین‌المللی، از جمله برجام، نشان‌دهنده این است که کشورهای اروپایی در مواجهه با ایران به‌طور نامتناسب به تهدیدات پاسخ می‌دهند و توجهی به عوامل بنیادی بی‌ثباتی بین‌المللی ندارند. حمایت واقعی از این پیمان مستلزم تعامل سازنده و متوازن است، نه فشارهای یک‌طرفه و اعمال تحریم‌های تکراری.

تاریخچه فشارهای حداکثری آمریکا، از طریق تحریم‌های یک‌جانبه و تلاش برای انزوای ایران، نشان‌دهنده نیت بلندمدت واشنگتن در تضعیف مذاکرات واقعی است. در چنین فضایی، واکنش ایران با توجه به منافع مشروع خود در اقتصاد، امنیت و ثبات منطقه‌ای، اقدامی منطقی به‌شمار می‌آید. مکانیسم بازگشت تحریم‌ها، به‌ویژه در قالب «مکانیسم ماشه»، نشانه‌ای از تداوم فشارهای گذشته و مانع از تحقق مذاکرات سازنده بوده است.

ایران توانایی واکنش متناسب به اقدامات تهاجمی کشورهای غربی را دارد و بازگرداندن مکانیسم ماشه نشان می‌دهد که کشورهای اروپایی عملاً دیپلماسی مؤثر را کنار گذاشته و به‌طور یک‌جانبه از تحریم‌ها برای فشار بر ایران استفاده می‌کنند. حفظ استقلال اقتصادی و امنیت ملی، به‌ویژه در چارچوب توافق‌های هسته‌ای، برای تهران غیرقابل مذاکره است و اقدامات تلافی‌جویانه در برابر فشارها، پاسخی به بی‌توجهی غرب نسبت به ثبات جهانی است.

تعیین شروط و ضوابط یک توافق هسته‌ای مؤثر، همواره برای ایران حائز اهمیت بوده و انعطاف تهران در مذاکرات با آمریکا و کشورهای اروپایی نشان‌دهنده تلاش برای یافتن راه‌حل‌های دیپلماتیک واقعی است. با این حال، پیشرفت مذاکرات مستلزم اقدامات متقابل و کنارگذاشتن مکانیزم‌های فشار یک‌طرفه است. مکانیسم ماشه، به‌دلیل اعمال گزینشی و سیاسی آن، نمونه‌ای از خروج از اصول امنیت هسته‌ای و نادیده‌گرفتن انتظارات مشروع ایران و دیگر قدرت‌هاست.

مخالفت تهران با پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای و اقدامات مرتبط، پاسخی به استانداردهای دوگانه و بی‌توجهی به روند چندجانبه‌گرایی است. برای دستیابی به مذاکرات واقعی و مؤثر، کشورهای اروپایی باید با رفتارهای یک‌طرفه و اعمال تحریم‌های ناعادلانه مقابله کنند. این رویکرد نشان‌دهنده اهمیت حفظ منافع ملی و امنیت اقتصادی ایران و ضرورت احترام به قوانین و اصول دیپلماسی چندجانبه است./ منبع