به زمستان آمریکایی خوش آمدید

در زمستانی یخ‌زده در مینیاپولیس، صحنه‌هایی از رویارویی میان نیروهای اداره مهاجرت و گمرک آمریکا و شهروندان شکل گرفته که به‌ظاهر خشونت‌بار و آشفته است، اما در پس آن نظمی پیچیده از کنش مدنی دیده می‌شود. کاروان‌های سیاه‌رنگ اداره مهاجرت با تجمع سریع مردم، سوت‌ها، شعارها و فیلم‌برداری با تلفن همراه روبه‌رو می‌شوند. درگیری‌ها گاه به بازداشت، پرتاب گاز اشک‌آور و زخمی شدن افراد می‌انجامد، اما معترضان با وجود خشم، اغلب مانع مستقیم بازداشت‌ها نمی‌شوند. این صحنه‌ها تصویری نمادین از شکاف اجتماعی آمریکا به نظر می‌رسد، اما در واقع حاصل شبکه‌ای گسترده از آموزش، هماهنگی محلی و مراقبت جمعی است که ریشه در اعتراضات پس از قتل جورج فلوید در سال ۲۰۲۰ دارد.

در یک سال گذشته، ده‌ها هزار نفر در مینیاپولیس آموزش دیده‌اند تا به‌عنوان ناظر حقوقی، محافظ محله یا شرکت‌کننده در مواجهه‌های مستقیم با اداره مهاجرت عمل کنند. این آموزش‌ها شامل شبیه‌سازی یورش‌ها، اعتراضات برنامه‌ریزی‌شده و واکنش‌های قانونی است و از طریق شبکه‌های محلی و پیام‌رسان‌های رمزگذاری‌شده هماهنگ می‌شود. بسیاری از شرکت‌کنندگان خود را نه معترض، بلکه محافظ جامعه، ارزش‌ها و قانون اساسی می‌دانند. این حرکت رهبری متمرکز ندارد و به‌صورت خودجوش و محله‌محور گسترش یافته است؛ الگویی که یادآور خیزش‌های مردمی سال ۲۰۱۱ در میدان تحریر قاهره است، جایی که لایه‌های مختلف جامعه، فراتر از فعالان سیاسی، به میدان آمدند.

قتل رنی گود در هفتم ژانویه نقطه عطفی بود که دامنه مشارکت را به‌طور چشمگیری افزایش داد. تصاویر او در سراسر شهر نصب شد و بسیاری را که پیش‌تر کناره‌گیر بودند، به اقدام کشاند. مدارس، کلیساها و محله‌ها به کانون‌های مراقبت بدل شدند. والدین، معلمان و روحانیون برای حفاظت از کودکان در برابر یورش‌های مهاجرتی آماده شدند. برخی مدارس برنامه‌های اضطراری را بدون استفاده از ایمیل، از طریق تماس حضوری یا تلفنی به خانواده‌ها منتقل کردند. حضور نیروهای مسلح در نزدیکی مدارس و بازداشت والدین، کودکان را با صحنه‌هایی مواجه کرد که اثرات روانی عمیقی برجای گذاشت.

هم‌زمان، این وضعیت به بحران اقتصادی انجامیده است. بسیاری از کسب‌وکارهای مهاجران با کاهش شدید فروش یا تعطیلی کامل روبه‌رو شده‌اند. مراکز خرید و محله‌هایی که پیش‌تر پرجنب‌وجوش بودند، خالی و خاموش شده‌اند و خانواده‌ها برای در امان ماندن، خانه‌نشین شده‌اند. با این حال، شبکه‌های مذهبی، به‌ویژه کلیساهای لوتری و کاتولیک، در خط مقدم مقاومت قرار دارند و با پرسش‌های اخلاقی دشواری درباره مرز اعتراض، خشونت و نافرمانی مدنی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. در خیابان‌ها، در میان گاز اشک‌آور و انفجار نارنجک‌های صوتی، هم‌زمان اضطراب، خشم و امید به الگویی از مقاومت دموکراتیک دیده می‌شود که شاید فراتر از مینیاپولیس الهام‌بخش باشد./ منبع