آمریکاخارجینظام بین‌الملل و نهادها

ثروت‌های نهفته گرینلند چه هستند که ترامپ تا این حد دنبال آن‌هاست؟

ذخایر نفتی و خاکی کمیاب توسعه‌نیافته گرینلند به سرمایه‌گذاری هنگفت نیاز دارد، اما عاملیت سیاسی این جزیره قیمت ندارد.

به گزارش اطلس دیپلماسی، مقاله‌ای با عنوان «ثروت‌های نهفته گرینلند چه هستند که ترامپ تا این حد دنبال آن‌هاست؟» به قلم اقبال گولیف (Igbal Guliyev) در راشا تودی (Russia Today) منتشر شده است. این مقاله به واکاوی دلایل اشتیاق مجدد دونالد ترامپ برای تسلط بر این جزیره راهبردی در سال ۲۰۲۶ می‌پردازد. نویسنده استدلال می‌کند که گرینلند دیگر نه یک سرزمین یخی دورافتاده، که کانون رقابت قدرت‌های بزرگ برای دستیابی به مواد معدنی حیاتی و تضمین امنیت ملی در عصر گذار به انرژی‌های نو است؛ به‌طوری که کنترل بر ذخایر آن می‌تواند موازنه قدرت را در قطب شمال و بازارهای فناوری در جهان را به‌نفع واشنگتن تغییر دهد. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.

بازگشت دونالد ترامپ به کاخ سفید در سال ۲۰۲۶، بار دیگر پرونده جنجالی دستیابی به گرینلند را روی میز قرار داده است؛ اما این بار رویکرد واشنگتن از یک پیشنهاد ساده برای «خرید»، به راهبردی برای «دسترسی کامل و نامحدود» تغییر یافته است. این جزیره که تحت حاکمیت دانمارک قرار دارد، از نظر زمین‌شناسی صندوقچه‌ای از منابع راهبردی محسوب می‌شود. برآوردهای ایالات متحده نشان می‌دهد که بیش از ۳۰ میلیارد بشکه نفت در زیر یخچال‌ها و فلات قاره آن نهفته است. اگرچه دهه‌ها اکتشاف توسط شرکت‌هایی نظیر شورون و شل به نتایج تجاری ملموسی نرسیده و در سال ۲۰۲۱ ممنوعیت‌هایی برای صدور مجوزهای جدید اعمال شد، اما حوضه «جیمسون لند» با پتانسیل چهار میلیارد بشکه نفت همچنان کانون توجه است. با این حال، ثروت اصلی گرینلند که ترامپ را به‌سوی خود می‌کشد، نه نفت، بلکه مواد معدنی کمیاب است.

گرینلند دارای ۹ مورد از ذخایر معدنی فعال و ده‌ها پروژه در دست توسعه است که شامل طلا، مس، روی، گرافیت و از همه مهم‌تر، عناصر خاکی کمیاب نظیر نئودیمیوم، دیسپروزیوم و تربیوم می‌شود. این مواد ارکان اصلی صنایع دفاعی، تولید خودروهای برقی و توربین‌های بادی هستند. در حال حاضر، چین با تسلط بر زنجیره تأمین این مواد، اهرمی قدرتمند در اختیار دارد. تلاش‌های شرکت‌های چینی برای سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های فرودگاهی و معادن گرینلند، مانند پروژه «کوانفیلد»، با واکنش تند واشنگتن روبرو شده است. دولت ترامپ کنترل بر گرینلند را یک موضوع امنیت ملی می‌داند و هشدار داده است که بدون حضور قدرتمند آمریکا، این منطقه به جولانگاه روسیه و چین تبدیل خواهد شد.

در ژانویه ۲۰۲۶، در حاشیه مجمع جهانی اقتصاد در داووس، چارچوبی برای یک توافق میان ترامپ و مارک روته، دبیرکل ناتو، شکل گرفت. طبق گزارش‌ها، این توافق بر حفظ حاکمیت دانمارک تأکید دارد، اما به ایالات متحده اجازه می‌دهد پایگاه‌های نظامی خود را در این جزیره گسترش داده و حق مالکیت بر آن‌ها را به‌دست آورد. این حرکت که با انتقاد شدید برخی کشورهای اروپایی روبرو شده، نشان‌دهنده آغاز عصر «نواستعمارگری منابع» در قطب شمال است. برای گرینلندی‌ها، این ثروت نه با بشکه‌های نفت، بلکه با میزان استقلال و توانایی آن‌ها در تعیین سرنوشت خود سنجیده می‌شود. آن‌ها میان نیاز به سرمایه‌گذاری خارجی برای استقلال اقتصادی و حفظ هویت و محیط زیست خود در نبردی نابرابر میان ابرقدرت‌ها گرفتار شده‌اند./ منبع

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا