ادعای عجیب دولت ترامپ؛ نمی‌دانیم خورشید شب کجا می‌رود

دولت ترامپ به‌تازگی اعلام کرده است که نمی‌داند خورشید شب‌ها کجا می‌رود و تمامی دانشمندان ارشد را از سمت‌های خود برداشته و مأمور کرده است تا این پرسش را بررسی کنند. مؤسسه ملی سلامت موظف شده است تا تمامی تخته‌های سفید در همه اتاق‌های کنفرانس را به این موضوع اختصاص دهد. در کاخ سفید، رئیس‌جمهور و مشاورانش فهرستی از احتمال‌ها تهیه کرده‌اند: ممکن است خورشید روی پشت یک سوسک بزرگ باشد و اداره حفاظت محیط‌زیست مأمور بررسی نوع آن سوسک و مسیر حرکتش شده است. احتمال دیگر این است که جادوگران آن را می‌ربایند، یا مهاجران شب‌ها خورشید را می‌دزدند. برخی معتقدند خورشید ممکن است یک نقاشی زرد گوشه کاغذ با عینک آفتابی باشد و با گذاشتن در کشو ناپدید شود، یا شاید در گرینلند باشد که کنترل آن اهمیت پیدا می‌کند.

فهرست احتمال‌ها شامل افراد و شخصیت‌های مشهور نیز شده است؛ از جمله بد بانی که خورشید را گروگان گرفته و در زمان استراحت نگه می‌دارد، یا موجودات خیالی مانند سگ‌موش‌ها و گرگ‌ها که ممکن است خورشید را بلعیده باشند. حتی اعضای کنگره و فضانوردان میلیاردر که کیسه‌ای برای خورشید دارند، یا هیلاری کلینتون که امکان دارد خورشید را خورده باشد، در این سناریوها آورده شده‌اند. این مجموعه اقدامات نشان می‌دهد که دولت تصمیم گرفته حتی اگر واقعیت‌ها مشخص است، می‌تواند آن‌ها را نادیده بگیرد و پیشرفت علمی را فراموش کند.

در این چارچوب، بیماری‌ها به دلایل قدیمی و بدون پایه علمی مانند مایازما، کمبود چربی گاو، شربت ذرت یا چشم بد نسبت داده می‌شوند و می‌توان به‌طور کامل از سوختن زغال و جادوگران و کتاب‌ها برای تولید نور استفاده کرد. توجه ویژه به سوختن کتاب‌ها نشان می‌دهد که حفظ نور و روشنایی تا بازگشت خورشید اولویت اصلی است.

این یادداشت با طنز سیاسی نشان می‌دهد که چگونه تصمیم‌گیری‌های غیرعلمی می‌تواند ذهنیت عمومی را گمراه کند و اقداماتی را توجیه نماید که از نظر علمی و منطقی بی‌پایه است. تصمیمات دولت در زمینه محیط‌زیست و علوم، از جمله حذف کنترل قانونی بر آلودگی و انکار تغییرات اقلیمی، به‌طور مستقیم بر سلامت انسان و محیط زیست تأثیر می‌گذارد. با ایجاد مجموعه‌ای از فرضیات غیرواقعی درباره خورشید و احتمال‌های عجیب و غریب، این سناریو، آشکارا نادیده گرفتن علم و جایگزین کردن تصورات شخصی و سیاست‌مدارانه را نشان می‌دهد.

این داستان همچنین نشان‌دهنده خطرات بی‌اعتنایی به یافته‌های علمی است و اینکه چگونه می‌توان به راحتی تصمیم گرفت چیزی را ندانیم حتی اگر اطلاعات موجود باشد. ضمن اینکه طنز و اغراق به‌طور هم‌زمان توجه خواننده را جلب می‌کند و پیام سیاسی و اجتماعی قوی را منتقل می‌نماید. اقدامات دولت در این زمینه، از اختصاص تخته سفیدها برای پیگیری خورشید تا طراحی فهرست‌های بلند از افراد و موجودات فرضی، نمونه‌ای از فاصله گرفتن از واقعیت و جایگزینی آن با تفاسیر خیالی و اغراق‌آمیز است.

در نهایت، تصمیم‌گیری‌های غیرعلمی می‌تواند به سردرگمی و ایجاد باورهای نادرست دامن بزند. تلاش برای روشن نگه داشتن محیط تا بازگشت خورشید نمادین است از ضرورت حفظ عقلانیت و علمی بودن سیاست‌ها در مواجهه با چالش‌های واقعی محیط‌زیستی و اجتماعی./ منبع