چرا کنترل صادرات مدلهای هوش مصنوعی بیفایده است؟
اعمال کنترلهای صادراتی سنتی بر مدلهای هوش مصنوعی مانند «میتوس» و «فیبل»، به دلیل ماهیت دیجیتال و سهولت سرقت و تکثیر آنها، راهکاری ناکارآمد برای مقابله با تهدیدات امنیتی است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «چرا کنترل صادرات مدلهای هوش مصنوعی بیفایده است؟» به قلم جاستین شرمن (Justin Sherman) در بولتن دانشمندان اتمی (Bulletin of the Atomic Scientists) منتشر شده است. این یادداشت به تحلیل دستور اخیر دولت آمریکا به شرکت «انتروپیک» برای تعلیق دسترسی اتباع خارجی به جدیدترین مدلهای زبان بزرگ خود (میتوس و فیبل) میپردازد و استدلال میکند که اعمال کنترلهای صادراتی سنتی بر کالاهای دیجیتال و نامشهود مانند هوش مصنوعی، رویکردی ناکارآمد و پرهزینه است که نمیتواند به طور جدی ریسکهای امنیتی را کاهش دهد. در ادامه، خلاصه این یادداشت را میخوانید.
در ۱۲ ژوئن، شرکت انتروپیک اعلام کرد که دولت ایالات متحده به این شرکت دستور داده تا دسترسی به جدیدترین مدلهای زبان بزرگ خود، یعنی «میتوس ۵» و «فیبل ۵»، را برای تمامی اتباع خارجی در داخل یا خارج از آمریکا به حالت تعلیق درآورد. تا پیش از این دستور، میتوس برای اسکن سریع سیستمهای دیجیتال و شناسایی آسیبپذیریها در اختیار گروهی منتخب از کاربران قرار داشت و نسخهای عمومی از آن با نام فیبل نیز منتشر شده بود. دولت آمریکا برای این دستور به دلایل امنیت ملی استناد کرده، اما دلایل مشخصی ارائه نکرده است. انتروپیک معتقد است که مقامات دولتی از یک راه برای دور زدن مسیرهای امنیتی فیبل از طریق یک «جیلبریک» آگاه شدهاند. استفاده از کنترلهای صادراتی برای جلوگیری از دسترسی رقیبان خارجی مانند چین به مدلهای هوش مصنوعی وسوسهانگیز است، اما کنترل صادرات بر کالاهای دیجیتال نامشهود مانند نرمافزار و دادهها، از لحاظ تاریخی بسیار بدتر از کنترل صادرات بر کالاهای فیزیکی عمل کرده است. دولتهای خارجی توانمند میتوانند نرمافزار، مدلهای هوش مصنوعی و دادهها را از طریق فضای سایبری به سرقت برده و به سرعت آنها را تکثیر کنند.
سرقت یک کالای فیزیکی تحت کنترل صادرات، مانند یک سلاح، نیازمند عملیات در دنیای فیزیکی است. دشمنان نمیتوانند آن را به صورت مجازی بدزدند. اما سرقت نرمافزار و دادههای تحت کنترل صادرات، از جمله مدلهای هوش مصنوعی، کاملاً از طریق فضای سایبری امکانپذیر است. هکرهای دولتی خارجی میتوانند به سادگی فایلها و کدهای سرقتشده را کپی و توزیع کنند. بنابراین، مشخص نیست که جلوگیری از دسترسی اتباع غیرآمریکایی به میتوس یا فیبل، بر اساس یک سیستم کنترل صادرات که عمدتاً برای کالاهای فیزیکی طراحی شده، به طور جدی ریسکهای مورد نظر را کاهش دهد. فیبل قبلاً عمومی شده بود و بعید است که دولت چین به آن دسترسی پیدا نکرده و شروع به تکثیر و آزمایش آن نکرده باشد. حتی اگر دسترسی به فیبل همچنان برای شهروندان آمریکایی آزاد باشد، رقیبان خارجی احتمالاً از روشهای همیشگی خود مانند ایجاد شرکتهای صوری برای دسترسی غیرقانونی به آن استفاده خواهند کرد. هزینههای بالقوه محدود کردن کامل دسترسی اتباع خارجی به این مدلها نیز بالاست. این شامل محروم کردن متحدان و شرکای کلیدی آمریکا از یک مدل هوش مصنوعی متمرکز بر سایبر و همچنین خطر واکنشهای اقتصادی منفی به شرکتهای هوش مصنوعی آمریکایی در سراسر جهان است.
به جای تکرار این رویکرد کنترل صادرات در بلندمدت، دولت ایالات متحده باید بر بهبود امنیت سایبری، وضع مقررات حاکمیتی جامع برای شرکتهای هوش مصنوعی و کاهشهای عملیاتی خاص متمرکز شود. سیاستگذاران میتوانند اطمینان حاصل کنند که هر شرکت هوش مصنوعی اقداماتی مانند آزمایشهای دقیق پیش از عرضه، کنترلهای دسترسی داخلی سختگیرانه و به اشتراکگذاری اطلاعات تهدیدات سایبری را اجرا میکند. همچنین، وضع قوانینی شامل الزامات تست مداوم مدل، الزامات افشا در مورد موارد استفاده و رفتار مدل، و کنترلهای «مشتری خود را بشناس» برای بررسی خریداران و تأمینکنندگان، ضروری است. اگر معیار کنترل صادرات یک مدل هوش مصنوعی این باشد که به نحوی قابل جیلبریک است، این امر به طور منطقی شامل هر مدل هوش مصنوعی در ایالات متحده خواهد شد. یک رویکرد بهتر، ایجاد آستانهای است که در آن تأثیر جیلبریک یک مدل هوش مصنوعی آنقدر حیاتی باشد که نیاز به تشدید اقدامات داشته باشد./منبع
