بازگشت راستگرایان به کلمبیا
رئیسجمهور جدید کلمبیا با اتکا به راستگرایی پوپولیستی به دنبال نابودی کارتلها و اصلاحات ساختاری است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «بازگشت راستگرایان به کلمبیا» نوشته جوزف ادینگتون (Joseph Addington) در آمریکن کانسروتیو (American Conservative) منتشر شده است. این یادداشت با نگاهی تحلیلی و بیطرفانه، پیروزی آخرین دور از انتخابات ریاستجمهوری کلمبیا توسط یک پوپولیست راستگرا را بررسی کرده و به چالشهای پیشروی او در مبارزه با کارتلهای مواد مخدر، کوچکسازی دولت و مدیریت پارلمان متکثر میپردازد. در ادامه، چکیده این یادداشت آمده است.
پیروزی بهار سال ۲۰۲۶ در دور دوم انتخابات ریاستجمهوری کلمبیا، چرخش سیال موازنه قدرت از چپ به راست را در این کشور نهادینه کرد. این رویداد، پایانی بر دکترین موسوم به «صلح کامل» دولت قبلی بود؛ راهبردی که از طریق گفتوگو با کارتلهای مواد مخدر و گروههای شبهنظامی به دنبال برقراری آرامش بود، اما در عمل به گسترش قلمرو و افزایش خشونت سازمانیافته منجر شد. آمارها نشان میدهند که شمار نیروهای مسلح تحت فرمان کارتلها در فاصله سالهای ۲۰۲۲ تا آغاز ۲۰۲۶، از ۱۵ هزار به بیش از ۲۷ هزار تن افزایش یافت و تنها در سه ماهه نخست سال جاری میلادی، بروز دهها کشتار دستهجمعی، یکی از خونینترین فصول مدنی یک دهه اخیر را رقم زد.
رئیسجمهور برگزیده کلمبیا، جریانی پوپولیستی و آزادیخواه (لیبرتارین) را نمایندگی میکند که با الگوبرداری آشکار از رویکردهای اقتصادی آرژانتین، کاهش ۴۰ درصدی حجم بدنه بوروکراتیک دولت و ریشهکنی فساد طبقه حاکم را در اولویت قرار داده است. تفاوت بنیادین این مدل با نمونههای منطقهای، ضرورت مقابله همزمان با بحرانهای عمیق امنیتی در جبهههای جنگل و مناطق روستایی کلمبیا است. راهبرد جدید، هرگونه مذاکره دیپلماتیک با مجرمان را مردود دانسته و بر بازسازی ارتش برای بازپسگیری نظامی مناطق تحت کنترل کارتلها تاکید دارد.
در حوزه روابط بینالملل، این تغییر رویکرد فرصتی برای بازگشت کلمبیا به حوزه نفوذ سنتی ایالات متحده فراهم میسازد. مناسبات دو کشور که به دلیل عدم تمایل دولت چپگرای پیشین به نابودی مزارع کوکا رو به سردی گذاشته بود، با حمایت صریح و رسمی واشنگتن از رهبر جدید، وارد فاز تازهای از همکاریهای ضد قاچاق شده است. این نزدیکی دیپلماتیک، گمانهزنیها درباره احیای طرحهای حمایتی مالی و نظامی مشابه «طرح کلمبیا» را تقویت میکند؛ امری که اجرای برنامههای همزمان ارتش و کاهش مالیاتها را تسهیل خواهد کرد.
با این حال، تداوم این مسیر با دو چالش ساختاری جدی مواجه است؛ نخست، فقدان تکنوکراتهای باسابقه در بدنه ائتلاف حاکم که بار سنگین توازن فکری آن تنها بر دوش معاون اول و وزیر اقتصاد پیشین سنگینی میکند. دومین و بزرگترین مانع، ساختار بهشدت شکننده و فراکسیونی پارلمان کلمبیا است. حزب متبوع رئیسجمهور، کرسیهای بسیار محدودی در مجالس نمایندگان و سنا در اختیار دارد و برای تصویب طرحهای کلان کوچکسازی دولت، کاملاً به احزاب راست سنتی وابسته است. در صورت عدم تحقق بهموقع حمایتهای مالی واشنگتن یا تبدیل مبارزه با کارتلها به یک فرسایش نظامی تمامعیار، این تجربه جدید نیز ممکن است به فهرست پوپولیستهای ناکام منطقه افزوده شود./منبع
