کرسی خالی آمریکا در مبارزه با تروریسم: هشداری برای امنیت جهانی

در حالی که تهدید تروریسم جهانی پیچیده‌تر و گسترده‌تر می‌شود، ایالات متحده با کاهش بودجه‌ها و تضعیف نهادهای داخلی، در حال واگذاری نقش رهبری خود در این عرصه است و این خلاء توسط دیگران پر خواهد شد.

به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «کرسی خالی آمریکا در مبارزه با تروریسم: هشداری برای امنیت جهانی» به قلم دکستر اینگرام (Dexter Ingram) در سایفر بریف (The Cipher Brief) منتشر شده است. این یادداشت استدلال می‌کند که ایالات متحده در یک چرخش خطرناک، در حال رها کردن نقش خود به عنوان مسئول مبارزه با تروریسم است. نویسنده با اشاره به تضعیف نهادهای ضدتروریسم داخلی آمریکا و کاهش بودجه‌ها، هشدار می‌دهد که واشنگتن نمی‌تواند همزمان از متحدانش بخواهد بار بیشتری را به دوش بکشند و خود از صحنه خارج شود. این عقب‌نشینی یک خلاء قدرت ایجاد می‌کند که توسط دیگر کشورها با اولویت‌های متفاوت پر خواهد شد و این در حالی است که تهدید تروریسم در حال گسترش و پیچیده‌تر شدن است. در ادامه، خلاصه این یادداشت را می‌خوانید.

این هفته، سران نهادهای ضدتروریسم جهان برای اولین بار از سال ۲۰۲۳ در سازمان ملل گرد هم آمده‌اند تا در مورد راهبرد جهانی که بیست سال این مبارزه را سرپا نگه داشته است، گفتگو کنند. اما در حالی که تهدید تروریسم مرزها را درمی‌نوردد، پاسخ آمریکا به این چالش، به طور فزاینده‌ای «همه به جز ما» بوده است. راهبرد جدید ایالات متحده به صراحت از متحدان می‌خواهد که بار بیشتری را به دوش بکشند و دوران پلیس بودن آمریکا را تمام‌شده می‌داند، اما نمی‌توان از دیگران خواست قدم پیش بگذارند، در حالی که خود به سمت در خروجی می‌لغزید. واقعیت این است که آمریکا در حال برچیدن بی‌سروصدای ساختارهای ضدتروریسم خود است. مرکز فدرالی که برای اتصال نقاط بین آژانس‌ها ایجاد شده بود، از ماه مارس رئیس دائمی ندارد. وزارت امنیت داخلی از سپتامبر گذشته هیچ هشدار تهدید ملی صادر نکرده است. وزارت امور خارجه تیم‌های مقابله با استخدام افراط‌گرایان و تبلیغات خارجی را منحل کرده و تیم‌های اف‌بی‌آی و وزارت دادگستری که این پرونده‌ها را دنبال می‌کنند، ضعیف‌تر از دو دهه گذشته شده‌اند. ما در حال سخنرانی برای جهان در مورد رهبری هستیم، در حالی که رهبری خود را تضعیف می‌کنیم.

این کرسی خالی نمی‌ماند. فعالیت‌های ضدتروریسم سازمان ملل تقریباً به طور کامل با پول‌های اهدایی، که بیشتر آن از سوی چند کشور حاشیه خلیج فارس تأمین می‌شود، اداره می‌گردد. با کاهش بودجه و توجه ما، این عملیات متوقف نمی‌شود، بلکه قلم به دست کسانی می‌افتد که هنوز پول پرداخت می‌کنند. تهدیدات آن‌ها به اولویت تبدیل می‌شود و دشمنان آن‌ها به اهداف. این جابجایی همین حالا هم در حال وقوع است. زمان‌بندی این عقب‌نشینی نمی‌توانست بدتر از این باشد، زیرا تهدید در حال گسترش است، نه کوچک شدن. داعش خراسان از جنوب آسیا توطئه می‌کند، شاخه القاعده در ساحل، آن منطقه را به مرگبارترین نقطه کره زمین تبدیل کرده و نام‌های جدیدتر نشان می‌دهند که چگونه یک کینه محلی به سرعت به یک گروه با پول، نیرو و یک رسانه قوی تبدیل می‌شود. چنین تهدیدی را نمی‌توان به تنهایی شکست داد و قطعاً نمی‌توان آن را در حالی که به دنبال خروج هستید، شکست داد. بنابراین، متحدان باید روی چه چیزی تمرکز کنند؟ اول، مشکل جنگجویان اسیر و خانواده‌هایشان که سال‌ها پس از سقوط خلافت در اردوگاه‌ها به سر می‌برند. بازگرداندن، محاکمه و بازپروری آن‌ها کاری آهسته و زشت است، اما هر سال که از آن طفره می‌رویم، به نسل بعدی اجازه می‌دهیم در همان سمی که نسل قبلی را ساخت، غرق شود.

دوم، زیرساخت‌های کمتر دیده‌شده اما حیاتی: لیست‌های نظارتی مشترک، اثر انگشت، داده‌های مسافران؛ سیستم‌هایی که یک فرد تحت تعقیب را قبل از سوار شدن به هواپیما شناسایی می‌کنند. کمک به کشورها برای اجرای بهتر این سیستم‌ها، بیش از هر سخنرانی، از حملات جلوگیری خواهد کرد. سوم، پیشگیری؛ یعنی رسیدن به آن نوجوانی که هرگز استخدام نمی‌شود. و در نهایت، جبهه جدید: ماشین‌ها. پهپادهای ارزان در دست گروه‌هایی که قبلاً سنگ پرتاب می‌کردند و هوش مصنوعی که به چهل زبان پروپاگاندا تولید می‌کند و یک نوجوان تنها را سریع‌تر از هر انسانی پیدا می‌کند. بیست سال پیش جهان به این نتیجه رسید که این مبارزه را نمی‌توان کشور به کشور اداره کرد. تهدیدات سریع‌تر از آنکه هر دولت به تنهایی بتواند آن‌ها را تعقیب کند، از مرزها عبور می‌کنند. راهبرد که این هفته مورد بازبینی قرار می‌گیرد، به یک دلیل از چهار رئیس‌جمهور جان سالم به در برده است: کار به جای اینکه بر دوش دیگران انداخته شود، به اشتراک گذاشته شد. کنار کشیدن اکنون، شرط‌بندی بر این است که حمله بعدی آنقدر مؤدب خواهد بود که در کشور دیگری بماند. اما چنین نخواهد بود. هرگز نبوده است. متحدان این هفته در اتاق هستند. تنها سؤال باقی‌مانده این است که آیا ما میز را رهبری می‌کنیم یا آن را ترک می‌کنیم./منبع