چرا ناوهای آمریکایی کمتر از تنگه تایوان عبور میکنند؟
کاهش چشمگیر عبور ناوهای آمریکایی از تنگه تایوان، بازدارندگی واشنگتن را تضعیف کرده و پکن را به اقدامات تهاجمی بیشتر ترغیب میکند.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «چرا ناوهای آمریکایی کمتر از تنگه تایوان عبور میکنند؟» نوشته آلن ژانگ (Allen Zhang) و چاریتی ایرهمان (Charity Ihrman) در بنیاد هریتج (Heritage Foundation) منتشر شده است. این یادداشت، به بررسی روند کاهشی عبور ناوهای نظامی ایالات متحده از تنگه تایوان در دولت دوم ترامپ پرداخته و استدلال میکند که این کاهش میتواند بازدارندگی واشنگتن را تضعیف کرده و پکن را به اقدامات تهاجمی بیشتر ترغیب کند؛ در حالی که حضور منظم و آشکار دریایی برای به چالش کشیدن ادعاهای غیرقانونی چین حیاتی است. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.
در ماههای اخیر، ارزیابی آمارهای مربوط به تردد ناوهای نظامی ایالات متحده در تنگه تایوان نشاندهنده یک روند نزولی چشمگیر است. در حالی که در دورههای ریاست جمهوری پیشین، این مأموریتها به صورت منظم و با نرخی مشخص انجام میشد، پیشبینیها حاکی از آن است که تعداد مأموریتهای اعلامشده در دوره دوم ریاست جمهوری دونالد ترامپ با کاهشی نزدیک به ۵۰ درصد روبهرو خواهد شد. این کاهش در حالی رخ میدهد که فشارهای نظامی و اقدامات تهاجمی چین در پیرامون جزیره تایوان بهطور بیسابقهای تشدید شده و تحرکات روزانه ناوگان و جنگندههای پکن به امری عادی بدل شده است.
تنگه تایوان از دیرباز کانون تنشهای ژئوپلیتیکی بوده و ادعاهای یکجانبه پکن مبنی بر مالکیت بر این آبراه، با عدم شناسایی از سوی جامعه جهانی و ایالات متحده مواجه است. مأموریتهای عبور دریایی، ابزاری کلیدی برای به چالش کشیدن این ادعاهای غیرقانونی و ممانعت از عادیسازی تسلط پکن بر منطقه به شمار میروند. علاوه بر این، حضور مستمر ناوهای آمریکایی عامل مهمی در ایجاد بازدارندگی، حفظ آمادگی عملیاتی ناوگان و اطمینانبخشی به متحدان منطقهای است. تداوم این حضور، محاسبات راهبردی رهبران چین را پیچیدهتر کرده و مانع از دستیابی آنها به پیروزی قاطع و سریع در صورت۵۰۰ بروز درگیری احتمالی میشود.
برخی از تحلیلگران معتقدند که کاهش آمار ترددهای اعلامشده ممکن است ناشی از رویکرد جدید پنتاگون به سوی «عبورهای خاموش» یا بدون رسانهای کردن باشد تا از تنشهای دیپلماتیک با پکن جلوگیری شود. با این حال، حتی اگر چنین مأموریتهای اعلامنشدهای در پشت صحنه در جریان باشد، فاقد کارکرد پیامرسانی آشکار به متحدان و بازیگران بینالمللی است. پنهانکاری یا کاهش چشمگیر این تحرکات خطری جدی به همراه دارد و ممکن است این سیگنال اشتباه را به پکن و شرق آسیا ارسال کند که واشنگتن در حال عقبنشینی از تعهدات امنیتی خود در قبال امنیت منطقه است؛ برداشتی که اصلاح آن در آینده بسیار دشوار خواهد بود.
در نهایت، با توجه به افزایش روزافزون اقدامات تهاجمی دریایی و تاکتیکهای فرسایشی چین علیه تایوان، حفظ وضعیت موجود و ادامه روال گذشته از اهمیت حیاتی برخوردار است. وزارت دفاع ایالات متحده باید به سرعت به الگوی استاندارد و منظم ترددهای اعلامشده بازگردد تا همبستگی خود با اصول آزادی ناوبری را به شکلی اثربخش حفظ کند./منبع
