۲۵۰ سالگی آمریکا از خرابکاری ترامپ جان سالم به در برد
جشن ۲۵۰ سالگی آمریکا فراتر از تلاش ترامپ برای مصادره آن باقی ماند.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «۲۵۰ سالگی آمریکا از خرابکاری ترامپ جان سالم به در برد»، نوشته ویلیام کریستول (William Kristol)، بنجامین پارکر (Benjamin Parker) و جیم سویفت (Jim Swift)، منتشرشده در بولوارک (Bulwark)، به بررسی تلاشهای ترامپ برای تبدیل سالگرد استقلال آمریکا به نمایش شخصی و سیاسی پرداخته و استدلال میکند که نمادهای تاریخی، ارزشهای بنیانگذاران و نهادهای دموکراتیک در برابر این رویکرد شخصمحور مقاومت کردند. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.
سالگرد ۲۵۰ سالگی استقلال آمریکا به صحنهای برای تقابل میان برداشتهای متفاوت از هویت ملی این کشور تبدیل شد. از یک سو، دولت دونالد ترامپ تلاش کرد این مناسبت تاریخی را با برنامههایی تحت محوریت شخص رئیسجمهور، حضور گسترده رسانهای و نمایش قدرت سیاسی همراه کند؛ از سوی دیگر، منتقدان این رویکرد را تلاشی برای تبدیل یک رویداد ملی به ابزار تبلیغاتی شخصی ارزیابی کردند.
برگزاری مراسم رسمی، سخنرانیها و برنامههای عمومی در روز استقلال، با حاشیههایی همراه شد. تلاش ترامپ برای برجستهسازی نقش خود در روایت تاریخی آمریکا، از جمله انتشار تصاویر و پیامهایی که او را در کنار چهرههای برجسته تاریخ آمریکا قرار میداد، واکنشهای انتقادی به دنبال داشت. منتقدان معتقد بودند عظمت تاریخی کشور و میراث سیاسی آن، فراتر از ظرفیت یک فرد برای مصادره نمادین قرار دارد.
در این چارچوب، برخی چهرههای تاریخی و معاصر بهعنوان نمایندگان متفاوتی از آرمانهای آمریکایی معرفی شدند؛ از بنیانگذاران کشور گرفته تا رهبران دموکراسیخواه معاصر. تأکید اصلی این دیدگاه بر مفاهیمی مانند آزادی، مهاجرت، مشارکت مدنی و تعهد به نهادهای دموکراتیک بود؛ ارزشهایی که به باور منتقدان در تضاد با رویکرد اقتدارگرایانه و فردمحور ترامپ قرار دارد.
یکی دیگر از موضوعات مطرحشده، مقایسه جایگاه آمریکا در جهان با رفتار دولت ترامپ در عرصه بینالمللی است. نقش ناتو بهعنوان یکی از مهمترین دستاوردهای سیاست خارجی آمریکا پس از جنگ جهانی دوم مورد توجه قرار گرفت و نگرانیهایی درباره احتمال تضعیف اعتبار این ائتلاف توسط رویکردهای ترامپ مطرح شد. در مقابل، رهبرانی مانند ولودیمیر زلنسکی بهعنوان نمونهای از پایبندی به اصولی معرفی شدند که منتقدان آن را نزدیکتر به سنت سیاسی آمریکا میدانند.
همچنین موضوع تصمیم اخیر فیفا درباره لغو محرومیت یک بازیکن آمریکایی پس از تماس ترامپ با رئیس این نهاد، بهعنوان نمونه دیگری از تأثیرگذاری شخص رئیسجمهور بر سازمانهای مستقل مطرح شد. این اقدام پرسشهایی درباره استقلال نهادهای بینالمللی و احتمال سیاسیشدن تصمیمات ورزشی ایجاد کرد.
در مجموع، این تحلیل سالگرد ۲۵۰ سالگی آمریکا را آزمونی برای سنجش رابطه میان شخصیتهای سیاسی، میراث تاریخی و ساختارهای دموکراتیک میداند. نتیجه اصلی آن این است که تلاش برای شخصیسازی یک مناسبت ملی، در برابر قدرت نمادین تاریخ، نهادهای مدنی و ارزشهای بنیادین آمریکا با محدودیت مواجه میشود./منبع
