غزه را فراموش نکنید؛ وصیت انس الشریف

در اولین سالگرد شهادت انس الشریف، روزنامه‌نگار فلسطینی، آخرین وصیت او مبنی بر «فراموش نکردن غزه» به عنوان یک مسئولیت تاریخی بر دوش همه کسانی است که به دنبال حقیقت و عدالت هستند.

به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «غزه را فراموش نکنید؛ وصیت انس الشریف» به قلم هبه جمال (Hebh Jamal) در نیو عرب (The New Arab) منتشر شده است. این یادداشت، روایتی شخصی و عمیق از تأثیر شهادت انس الشریف، روزنامه‌نگار فلسطینی، بر نویسنده و سایر روزنامه‌نگاران فلسطینی است و استدلال می‌کند که شهادت او و صدها روزنامه‌نگار دیگر در غزه، نه تنها یک جنایت جنگی، بلکه تلاشی برای خاموش کردن حقیقت و جداسازی روایت فلسطینی از مبارزه برای آزادی است. در ادامه، خلاصه این یادداشت را می‌خوانید.

امروز اولین سالگرد شهادت انس الشریف، روزنامه‌نگار فلسطینی الجزیره است که در یک حمله هوایی اسرائیل به چادر خبرنگاران در خارج از بیمارستان الشفا در شهر غزه به شهادت رسید. لحظه شنیدن خبر شهادت او، زمان برایم متوقف شد. تصویری که ذهنم را تسخیر کرده بود، تصویر انس بود که در ژانویه ۲۰۲۵، پس از اعلام آتش‌بس، جلیقه ضدگلوله خود را درآورد و گفت: «بالاخره می‌توانم این کلاهخودی را که در تمام این مدت مرا خسته کرده بود، بردارم.» مردم او را در میان تشویق‌هایشان بالا بردند و نه تنها از کارش، بلکه از شجاعت و فداکاری‌اش در روایت داستان زندگی‌شان قدردانی کردند. ای کاش داستان در همانجا تمام می‌شد و انس می‌توانست به خانه و نزد خانواده‌اش بازگردد. اما این‌گونه نشد. آن دلشکستگی در سراسر جهان طنین‌انداز شد. برای هر فلسطینی که شاهد نسل‌کشی مردمش به صورت زنده بود، انس نماد شجاعت و بهترین‌های ما بود. او در شمال غزه ماند، با دوربین تلفن همراهش مستندسازی کرد و به یک روزنامه‌نگار تبدیل شد. هدف اصلی او ثبت وقایع و شهادت دادن برای مردمش بود، حتی اگر احساس می‌کرد کسی تماشا نمی‌کند.

به همین دلیل اسرائیل او را مجازات کرد. در بیانیه مطبوعاتی اسرائیل آمده بود: «تروریست، تروریست است، حتی اگر الجزیره به او نشان خبرنگاری داده باشد.» در طول نسل‌کشی در غزه، اسرائیل بیش از ۲۱۰ روزنامه‌نگار فلسطینی را به قتل رساند. به عنوان یک روزنامه‌نگار فلسطینی که در آلمان زندگی می‌کنم، شاهد هستم که چگونه رسانه‌های غربی با تکرار مستقیم پروپاگاندای اسرائیل و خلق روایت‌هایی که در نهایت مرگ روزنامه‌نگاران فلسطینی را توجیه می‌کند، به مرگ همکاران ما بی‌اهمیت و آن‌ها را غیرانسانی جلوه می‌دهند. برای مثال، روزنامه آلمانی «بیلد» پنج روز قبل از شهادت انس، با انتشار مقاله‌ای تحت عنوان «این عکاس غزه پروپاگاندای حماس را صحنه‌سازی می‌کند»، او را هدف قرار داد. یا خبرنگار «دی ولت» در تلویزیون ادعا کرد که صالح الجعفراوی، روزنامه‌نگار فلسطینی، یک «بازیگر بحران» است و برای جلب همدردی بین‌المللی، رنج مردمش را جعل می‌کند.

روزنامه‌نگاران فلسطینی آینه مردم خود هستند. آن‌ها در اتاق‌های خبر مجلل پنهان نشدند، بلکه در کنار مردمشان، خانواده‌ها، دوستان و جوامع خود بودند و با شجاعت و حرفه‌ای‌گری فوق‌العاده‌ای گزارش می‌دادند. آن‌ها را باید به عنوان کسانی به یاد آورد که برای شهادت دادن به رنج مردم خود، همه چیز را به خطر انداختند. من به خاطر انس، روزنامه‌نگار ماندم. مستندسازی در سنت فلسطینی اهمیت فوق‌العاده‌ای دارد. ما مستند می‌کنیم تا تاریخمان پاک، انکار یا بازنویسی نشود. انس می‌دانست که هدف قرار خواهد گرفت. آخرین کلمات او به یک مانیفست برای مبارزه آزادی‌بخش فلسطین تبدیل شد: «من فلسطین را به شما می‌سپارم… اجازه ندهید زنجیرها شما را ساکت کنند و مرزها شما را محدود سازند.» من از انس و آخرین کلماتش آموختم که نمی‌توانم و نباید جستجوی حقیقت را از مبارزه برای آزادی مردمم جدا کنم. ما هرگز نمی‌توانیم از واقعیت جدا باشیم. برای روزنامه‌نگاران فلسطینی، ما شاهد هستیم و نحوه حفظ خاطره، نحوه امتناع ما از اجازه دادن به پاک شدن یا فراموش شدن رنج مردممان است. انس گفت: «غزه را فراموش نکنید.» من فراموش نخواهم کرد، ما فراموش نخواهیم کرد./ منبع