غرب به‌تازگی تلنگری سخت دریافت کرده است

با استناد به دیدگاه‌های اسوالد اشپنگلر، نویسنده کتاب «افول غرب»، می‌توان خودمحوری و توهم خودبزرگ‌بینی غرب را مورد انتقاد قرار داد و رویدادهای اخیر در تیانجین و پکن، این دیدگاه را تأیید می‌کنند. اجلاس سازمان همکاری شانگهای و رژه هشتادمین سالگرد پیروزی در جنگ جهانی دوم نشان‌دهنده دو واقعیت کلیدی است: نخست، ظهور غیرقابل توقف نظم جهانی جدیدی متمرکز بر اوراسیا (به‌جز اروپا که به آمریکا وابسته است) و جنوب جهانی، که شی جین‌پینگ، رئیس‌جمهور چین، در تیانجین اعلام کرد «نظم بین‌المللی مبتنی بر قوانین» غرب که به جنایات گسترده مانند نسل‌کشی در غزه منجر شده است، به زباله‌دان تاریخ سپرده خواهد شد. دوم، غرب با خودمحوری و خودفریبی، فرصت خود برای تأثیرگذاری بر این نظم جدید را از دست داده و به حاشیه رانده شده است. به گفته رابرت فیکو، نخست‌وزیر اسلواکی، رهبران غربی مانند «قورباغه‌ای در ته چاه» از واقعیت بی‌خبرند.

دو تحول برجسته در این رویدادها عبارتند از: ۱) پروژه خط لوله «قدرت سیبری ۲» بین چین و روسیه از طریق مغولستان، با ظرفیت پنجاه میلیارد مترمکعب گاز در سال برای مدت ۳۰ سال، که به گفته بلومبرگ و فایننشال تایمز، تجارت جهانی گاز را بازتعریف کرده و جریان انرژی را از اروپا (که در حال خود-صنعت‌زدایی است) به آسیا هدایت می‌کند. این پروژه نشان‌دهنده اتحاد راهبردی غیرقابل گسست چین و روسیه است.۲)  حضور برجسته نارندرا مودی، نخست‌وزیر هند، در اجلاس سازمان همکاری شانگهای و بی‌توجهی او به فشارهای آمریکا برای تحریم نفت روسیه، که نشانه شکست سیاست‌های تحریمی آمریکا علیه هند است. چین نیز با خرید گاز روسیه به قیمتی پایین‌تر از اروپا، این فشارها را نادیده گرفته است.

حضور رهبرانی از ایران، کره شمالی و دیگران در این رویدادها، به همراه سازماندهی بی‌نقص آن‌ها، نقطه‌عطفی تاریخی را رقم زده است. در مقابل، اجلاس «ترنبری» آمریکا و اروپا نمایشی از کوته‌بینی و ضعف غرب توصیف شده است؛ در حالی که اجلاس سازمان همکاری شانگهای و رژه پکن نشان‌دهنده چگونگی پیروزی نظم جدید است. غرب، گرفتار در خودمحوری‌ای که اشپنگلر یک قرن پیش آن را نقد کرد، جهان را تنها از دریچه توهمات و ترس‌های خود می‌بیند و ناتوان از درک دلایل منطقی نزدیکی چین و هند یا شکست انزوای روسیه است. این خودمحوری، غرب را به‌سوی افول در تاریکی سوق می‌دهد.