جنبش او زمانی با فاشیسم میجنگید؛ اکنون با جهانیگرایی مبارزه میکند
ملیگرایی کاتالان با تمرکز بر مهاجرت، در حال تغییر جهت سیاسی به راست است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «جنبش او زمانی با فاشیسم میجنگید؛ اکنون با جهانیگرایی مبارزه میکند» نوشته کریستوفر کالدول (Christopher Caldwell)، در نیویورکتایمز (New York Times)، به تحول جریان ملیگرایی کاتالان در پیوند با مخالفت شدید با مهاجرت میپردازد و نشان میدهد که این جریان، با وجود پیشینه چپگرا و ضداقتدارگرایانه، در واکنش به تحولات جمعیتی و اجتماعی اروپا در حال بازتعریف مواضع سیاسی خود است. در ادامه، چکیده این یادداشت آمده است.
تحولات اخیر در مرز اسپانیا و مراکش و ورود بیش از ۷۰ هزار مهاجر به منطقه ساحلی پیرامون سئوتا، بار دیگر مسئله مهاجرت را به یکی از محورهای مناقشه سیاسی اسپانیا تبدیل کرده است. در این میان، سیلوییا اوریولس، شهردار ریپول و عضو پارلمان منطقهای کاتالونیا، با موضعی شدیداً ضد مهاجرتی تلاش کرده است نارضایتی عمومی از مدیریت مرزها را به سرمایه سیاسی تبدیل کند. رشد سریع ائتلاف کاتالان تحت رهبری او نشان میدهد که موضوع مهاجرت میتواند ظرفیت سیاسی جریانهای ملیگرا را در جامعهای که با تغییرات جمعیتی سریع مواجه است، افزایش دهد.
اوریولس ضمن انتقاد از نحوه مدیریت مرز سئوتا، میان برخورد دولت اسپانیا با مهاجران و برخورد آن با همهپرسی استقلال کاتالونیا در سال ۲۰۱۷ مقایسهای سیاسی برقرار کرده است. از نگاه او، واکنش سختگیرانه دولت مرکزی به تلاش کاتالانها برای رأیگیری درباره استقلال، در تضاد با ضعف ادعایی در کنترل مرزهای اسپانیا قرار دارد. این روایت، مسئله مهاجرت را با شکاف قدیمی میان کاتالونیا و دولت مرکزی پیوند میدهد و استقلالطلبی را در قالب دفاع از کنترل مرزها و حق تعیین سرنوشت بازتعریف میکند.
مواضع ضد مهاجرتی این جریان شامل پیشنهاد توقف مهاجرت، اخراج مهاجرانی که مرتکب جرم شدهاند و محدود کردن برخی مظاهر فرهنگی و مذهبی مرتبط با مهاجران مسلمان است. همچنین ادعاهایی درباره ناسازگاری اسلام با ارزشهای غربی مطرح شده است. این مواضع، اوریولس را به جریانهای ملیگرای راستگرا در دیگر کشورهای اروپایی نزدیک میکند؛ بااینحال، تفاوتهای مهمی نیز وجود دارد. او در بسیاری از مسائل اجتماعی مواضع محافظهکارانه کلاسیک ندارد و حقوق زنان و همجنسگرایان را رد نمیکند. همچنین خود و حزبش را بخشی از یک جنبش بینالمللی راستگرا نمیدانند.
تناقض ظاهری میان ملیگرایی کاتالان و مواضع ضد مهاجرتی زمانی روشنتر میشود که پیشینه تاریخی این جنبش در نظر گرفته شود. ملیگرایی کاتالان در بخش بزرگی از قرن بیستم گرایشی چپگرا، ضداقتدارگرا و مرتبط با نخبگان جهانوطنی بارسلونا داشت. کاتالونیا یکی از پایگاههای اصلی جمهوری دوم اسپانیا در برابر شورش نظامی فرانسیسکو فرانکو بود و پس از پیروزی او با حمایت آلمان نازی و ایتالیا، چهار دهه تحت حکومت اقتدارگرایانه قرار گرفت. خاطره مقاومت در برابر فرانکو و تصویر کاتالونیا بهعنوان سنگر آزادیخواهی، بعدها در ادبیات و فرهنگ سیاسی اروپا تثبیت شد.
تغییر جهت کنونی بخشی از تحول گستردهتر سیاست اروپاست؛ جایی که مسئله مهاجرت میتواند حتی در جریانهایی با سابقه ضداقتدارگرایانه و چپگرا، به محور اصلی بسیج سیاسی تبدیل شود. در این چارچوب، ملیگرایی کاتالان الزاماً بهطور کامل به راست محافظهکار تغییر ماهیت نداده، بلکه بخشی از آن تلاش میکند هویت ملی، کنترل مرزها و مخالفت با جهانیگرایی را در مرکز گفتمان سیاسی خود قرار دهد. رشد این رویکرد میتواند توازن نیروها در سیاست کاتالونیا و در سطح گستردهتر، سیاست داخلی اسپانیا را تحت تأثیر قرار دهد./ منبع
