غرب علیه غرب در کنفرانس امنیتی مونیخ

سخنرانی مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، اگرچه با اطمینان‌دادن درباره اهمیت سرنوشت اروپا برای واشنگتن با تشویق حضار همراه شد، اما حاوی هشدارهای صریحی بود. او با بیانی «احساسی اما مشروط»، آمریکا را «فرزند اروپا» خواند ولی تأکید کرد که ایالات متحده دیگر منتظر اجماع دیپلماتیک با متحدان مردد نخواهد ماند و در صورت لزوم، مسیر خود را به‌تنهایی طی خواهد کرد. روبیو همچنین با حمله به سازمان ملل و «فرقه اقلیم»، از اروپا خواست تا به‌جای تمرکز بر سیاست‌های گذشته، به احیای تمدن غربی بپردازد. این در حالی بود که نمایندگان کشورهای غیراروپایی، ستایش او از تمدن سفیدپوست اروپایی را توهینی به سایر فرهنگ‌ها و فراخوانی برای تقابل جهانی قلمداد کردند.

در مقابل، وانگ یی، دیپلمات ارشد چین، با استفاده از عباراتی سنگین به نقد رویکرد آمریکا پرداخت و سازمان ملل را بهترین بستر برای همکاری بین‌المللی دانست. او با رد سخنان روبیو، هشدار داد که نابودی نهادهای بین‌المللی جهان را به عصر «قانون جنگل» بازمی‌گرداند. هم‌زمان، کی‌یر استارمر، نخست‌وزیر انگلیس، تلاش کرد نقش میانجی را ایفا کند؛ او ضمن تأکید بر اتحاد راهبردی با آمریکا، از اعزام ناوگروه هواپیمابر انگلیس به قطب شمال برای تقویت امنیت اروپا خبر داد. این مانور دیپلماتیک استارمر، تلاشی برای بهبود روابط تجاری و دفاعی با اتحادیه اروپا در فضای متشنج کنونی ارزیابی می‌شود.

ولودیمیر زلنسکی، رئیس‌جمهور اوکراین، در آستانه چهارمین سالگرد تهاجم روسیه، با لحنی جدی‌تر از همیشه خواستار تسریع در ارسال سامانه‌های پدافند موشکی شد. او با قدردانی از حمایت‌های مالی اروپا، تأکید کرد که تضمین‌های امنیتی باید پیش از هرگونه توافق صلح نهایی امضا شوند. حضور «فیل در اتاق» (نماد حزب جمهوری‌خواه آمریکا) در تمامی راهروهای کنفرانس به صورت مدل‌های لگو و تصاویر نمایشگرها، استعاره‌ای از سایه سنگین سیاست‌های ترامپ بر امنیت اروپا بود. در نهایت، «مونیخ ۲۰۲۶» نشان داد که اروپا دیگر نمی‌تواند به «پکس آمریکانا» (صلح آمریکایی) تکیه کند و ناچار است برای بقای خود، به‌سمت خودمختاری راهبردی و حتی بازنگری در روابط با روسیه حرکت کند./ منبع