آیا اسرائیل را محکوم میکنید؟
اسرائیل دچار اختلافات داخلی است.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «آیا اسرائیل را محکوم میکنید؟» اثر نیلز اچ. هاگ (Nils A. Haug) در موسسه گیتاستون (Gatestone Institute) منتشر شده است. شکاف فزاینده میان جنبشهای صهیونیستی سنتی و بخشهایی از دیاسپورا یهودی که هویت خود را از طریق چارچوبهای سیاسی پیشرو تعریف میکنند، نشان میدهد که چگونه این گسست، که به تفکیک بین هویتهای مختلف یهودی ناتوان است، تعادل میان یکپارچگی سیاسی و تداوم تاریخی را به چالش میکشد. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.
شکاف در حال گسترش در میان یهودیان جهانی بهویژه بین دیدگاههای سنتی صهیونیستی و بخشهایی از دیاسپورا که هویت یهودی را از طریق چارچوبهای سیاسی پیشرو تعریف میکنند، بهطور فزایندهای نمایان شده است. در این زمینه، تعداد رو به افزایشی از یهودیان سیاستهای اسرائیل را بهطور عمومی نقد میکنند، در حالی که همچنان خود را صهیونیست تعریف میکنند و این امر تنش داخلی میان ارزشهای سیاسی جهانشمول و هویت ملی خاص را ایجاد میکند. این شکل تکاملیافته هویت در پی ترکیب تعلق یهودی با ایدهآلهای لیبرال و پیشرو معاصر است که بر حقوق بشر جهانی، عدالت اجتماعی و تفکر سیاسی فراملی متمرکز هستند.
نقد اسرائیل در جوامع دیاسپورا فراتر از اختلاف نظر سیاستهای متداول گسترش یافته و بهطور فزایندهای به سوالاتی درباره مشروعیت، حاکمیت و روایت تاریخی میپردازد. در چنین محیطی، گفتمان سیاسی درباره اسرائیل با بحثهای گستردهتری درباره استعمار، ملیگرایی و حقوق بشر درهم تنیده میشود و اغلب هویت یهودی را در چارچوبهای ایدئولوژیک مورد مناقشه قرار میدهد. این پویاییها به اختلاف نظر درونی شدیدتر درباره مرزهای نقد قابل قبول و معنای مسئولیت جمعی دامن میزنند. همزمان، پادیزیدیه بهعنوان پدیدهای پایدار و تطبیقپذیر در سراسر جوامع غربی باقی مانده است.
این تحولات فرضیه این که ادغام عمیقتر در جنبشهای سیاسی پیشرو یا ائتلافهای لیبرال گستردهتر لزوماً آسیبپذیری در برابر پادیزیدیه را کاهش نمیدهد، به چالش میکشند. حتی در مکانهایی که افراد یا سازمانهای یهودی خود را با علل سیاسی جهانشمول هماهنگ میکنند، نگرشها و حوادث پادیزیدی پابرجاست، که نشان میدهد میزبانی خارجی بهطور کامل از طریق همسویی ایدئولوژیک یا مشارکت سیاسی تسکین نمییابد.
با وجود این تفرقه، پادیزیدیه بهعنوان پدیدهای توصیف میشود که از نظر تاریخی در تمایز معنادار بین هویتهای مختلف یهودی ناتوان است. چه افراد یهودی از نظر مذهبی پایبند، سکولار، سیاسی پیشرو یا محافظهکار باشند، اغلب الگوهای مشابهی از تبعیض و طرد را تجربه میکنند. این پیوستگی ادراک این را تقویت میکند که میزبانی خارجی مستقل از تمایزات ایدئولوژیک درونی عمل میکند. بحثهای عمومی در دموکراسیهای غربی نیز این شکافها را بهویژه در رابطه با سیاستهای انتخاباتی و حمایت درباره اسرائیل نشان میدهند.
تداوم تاریخی و دینی همچنان نقطه مرجع مرکزی در بحثهای هویت یهودی است و بر سنتهای دیرینه، حافظه جمعی و تجربه تاریخی مشترک تأکید دارد. این تداوم بهعنوان نیرویی تثبیتکننده ارائه میشود که جوامع یهودی معاصر را به نسلهای پیشین متصل میکند و انسجام را در طول زمان، با وجود پراکندگی جغرافیایی و سازگاری فرهنگی حفظ مینماید.
اسرائیل همچنان بهعنوان لنگرگاه مرکزی برای هویت یهودی جهانی عمل میکند و هم بهعنوان یک دولت حاکم و هم بهعنوان نقطه کانونی نمادین برای پیوستگی جمعی خدمت میکند. نقش آن فراتر از ملاحظات سیاسی است و نقطه اتصال جوامع یهودی در سراسر جهان را نمایندگی میکند. در این چارچوب، وجود اسرائیل بهطور نزدیک با سوالات گستردهتری درباره بقا، حفظ هویت و تداوم تاریخی مرتبط است. فشارهای ترکیبی پادیزیدیه خارجی و شکاف ایدئولوژیک درونی، محیطی پیچیده برای جوامع یهودی در دیاسپورا ایجاد کرده است. میزبانی خارجی در زمینههای مختلف پابرجاست، در حالی که بحثهای درونی درباره هویت، سیاست و هدف جمعی بهطور فزایندهای برجسته میشوند. این پویاییها بهطور متقاطع تجربه یهودی معاصر را به شیوههای متعدد و گاهی متناقض شکل میدهند./ منبع
