پایان استثنا بودن اسرائیل
آمریکا باید رابطه استثنایی با اسرائیل را پایان دهد و به رابطهای عادی و مشروط روی آورد.
به گزارش اطلس دیپلماسی، مقالهای با عنوان «پایان استثنا بودن اسرائیل» به قلم اندرو پی. میلر (Andrew P. Miller) در فارن افرز (Foreign Affairs) منتشر شده است. این مقاله استدلال میکند رابطه «استثنایی» آمریکا با اسرائیل – که در آن قوانین آمریکا اعمال نمیشود، کمکهای نظامی بدون شرط پرداخت میگردد و واشنگتن از سیاستهای اسرائیل حتی در صورت تعارض با منافع خود دفاع میکند – بهجای حفظ امنیت اسرائیل، بدترین غرایز رهبران آن را تقویت کرده و به افزایش شهرکسازی غیرقانونی، خشونت شهرکنشینان، تلفات گسترده غیرنظامی و قحطی در غزه، و انزوای بینالمللی اسرائیل منجر شده است. نویسنده پیشنهاد میکند آمریکا رابطه را به حالت «عادی» بازگرداند؛ یعنی اعمال قوانین حقوق بشری، شرطی کردن کمکها، تعیین خطوط قرمز روشن و منع دخالت در سیاست داخلی یکدیگر تا منافع هر دو طرف و فلسطینیان تأمین شود. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.
رابطه ایالات متحده و اسرائیل طی سه دهه گذشته «استثنایی» و بدون قیدوشرط بوده است؛ آمریکا در تمام بحرانها از صلح دهه ۱۹۹۰ تا جنگ غزه پس از حمله ۷ اکتبر ۲۰۲۳، حمایت دیپلماتیک و نظامی کامل ارائه کرده، اما نتوانسته رفتار نظامی اسرائیل را شکل دهد. این استثناگری – معافیت از قوانین تسلیحاتی، حمایت علنی از یک حزب آمریکایی بدون پیامد، و وتوهای مکرر در شورای امنیت – ریشه در سیاست کلینتون پس از جنگ سرد دارد که بر همسویی کامل منافع، برتری دانش اسرائیل از تهدیدها، خصوصی ماندن اختلافات و تأمین نگرانیهای آمریکا توسط اسرائیل استوار بود؛ فرضهایی که اشتباه از آب درآمدند و به «خطر اخلاقی» منجر شد، جایی که اسرائیل بدون هزینه سیاستهای حداکثریگرایانه پیش میگیرد.
جنگ غزه عیوب را آشکار کرد: دولت بایدن با حمایت بیقیدوشرط، نتانیاهو را آزاد گذاشت و حتی قانون «لیهی» (منع کمک به ناقضان حقوق بشر) را اجرا نکرد؛ تنها در می ۲۰۲۴ تحویل تسلیحات را موقتاً متوقف کرد. ترامپ نیز ابتدا دست نتانیاهو را باز گذاشت، محاصره غزه را نادیده گرفت و تنها پس از ترور نافرجام رهبران حماس در قطر (سپتامبر ۲۰۲۵)، با تهدید علنی آتشبس ماه اکتبر را تحمیل کرد. نتیجه، ویرانی غزه (آوارگی ۹۰ درصد جمعیت، خطر قحطی برای ششصد هزار نفر، تخریب ۷۸ درصد ساختمانها)، انزوای اسرائیل (تهدید بازداشت نتانیاهو در اروپا، محدودیت تسلیحاتی انگلیس و آلمان، مخالفت بیش از نیمی از آمریکاییها و ۷۰ درصد جوانان با کمک بیشتر) و کاهش محبوبیت اسرائیل در آمریکا به پایینترین سطح تاریخی است.
حمایت بیقیدوشرط، غرایز بدترین رهبران اسرائیل را فعال کرده است: گسترش شهرکهای غیرقانونی، خشونت شهرکنشینان، تلفات غیرنظامیان و ماجراجوییهای منطقهای که امنیت خود اسرائیل را تهدید میکند. پیش از کلینتون، رؤسای جمهور در مورد بحث میزان حمایت اختلاف علنی داشتند و تهدید به تحریم میکردند، اما لابی قدرتمند (۳.۸ میلیارد دلار کمک سالانه بدون شرط) این رابطه را تداوم بخشیده است.
راهحل، عادیسازی رابطه است: تعیین اهداف مشترک و خطوط قرمز، اعمال یکسان قوانین آمریکا و حقوق بینالملل، شرطیکردن کمکها، و منع دخالت در سیاست داخلی. این تغییر ساختاری تعادل بین حمایت و مهار ایجاد میکند، رابطه را برای افکار عمومی آمریکا قابلدفاع میسازد و از افزایش هزینهها برای آمریکاییها، اسرائیلیها و فلسطینیان جلوگیری میکند./ منبع
