ناکامی پهپادهای ریپر در جنگ با ایران؛ بازنگری آمریکا در دکترین پهپادی
پهپادهای شناسایی ریپر آمریکا در نبردهای اخیر آسیبپذیری بالایی از خود نشان دادهاند.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «ناکامی پهپادهای ریپر در جنگ با ایران؛ بازنگری آمریکا در دکترین پهپادی» نوشته دیوید اور (David Averre) در نیوزویک (Newsweek) منتشر شده است. این یادداشت بررسی میکند که چگونه پهپادهای شناسایی و رزمی امکیو-۹ ریپر به عنوان ستون فقرات عملیاتهای اطلاعاتی ارتش ایالات متحده، در جریان درگیریهای اخیر با ایران در آسمان منطقه با خسارات و سرنگونیهای مکرر روبهرو شدهاند؛ امری که ناکارآمدی تجهیزات سنتگرایانه نظامی در برابر پدافندهای مدرن را برجسته ساخته است. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.
برای نزدیک به دو دهه، پهپاد امکیو-۹ ریپر به عنوان یکی از ابزارهای هراسانگیز و کلیدی ارتش ایالات متحده در مأموریتهای شناسایی، تجسس و نظارت در مناطق مختلف جهان شناخته میشد. این سیستم پروازی بدون سرنشین (UAS) با بودجه کلان و قابلیت پرواز در ارتفاع بالا، توانسته بود به عنوان ستون فقرات تلاشهای اطلاعاتی آمریکا در آسمانهای متخاصم از سال ۲۰۰۷ عمل کند. این پرندهها قادر بودند سیزده هزار فوت بالاتر از جتهای مسافربری و برای بیش از یک شبانهروز در آسمان باقی بمانند تا دادههای بینظیری از میدان نبرد را در هر شرایط جوی جمعآوری کنند.
این تجهیزات علاوه بر مأموریتهای شناسایی، به عنوان یک پرنده شکاری مرگبار نیز شناخته میشدند که قادر بودند با حمل موشکهای هلفایر و بمبهای هدایتشونده لیزری، ضربات دقیقی را در کوتاهترین زمان ممکن وارد کنند. با این حال، شرایط در سال ۲۰۲۶ و در جریان درگیریها و جنگ چند ماه اخیر با ایران بهکلی تغییر کرده است. ارتش ایالات متحده دیگر با شورشیان در کوههای افغانستان یا جهادگران در بیابانهای عراق روبهرو نیست، بلکه در یک جنگ تمامعیار با یک نیروی نظامی کلاسیک و مجهز قرار دارد. بررسیها نشان میدهد که در جریان این مناقشه، این ماشینهای زمانی شکستناپذیر با فرکانسی تکاندهنده در آسمان هدف قرار گرفته و سرنگون شدهاند.
این چالشها بحثهای گستردهای را در میان تحلیلگران نظامی و ناظران سیاسی پیرامون کارایی دکترین نظامی کنونی ایالات متحده ایجاد کرده است. منتقدان معتقدند که اتکای بیش از حد به تجهیزات سنتی بدون پشتیبانی مناسب زمینی یا دریایی، هزینههای سنگینی را به همراه داشته است. به عنوان مثال، تلاش برای سرکوب تأسیسات ضد هوایی بدون پشتیبانی نیروی زمینی کافی و اتکای صرف به عملیاتهای پهپادی پرمخاطره، اثربخشی لازم را نداشته و موجب هدر رفتن منابع مالی کلان شده است.
این شرایط بحرانی، ضرورت بهرهگیری از فناوریهای نوین، به ویژه درسآموختههای جنگ پهپادی در اوکراین و لزوم توسعه تجهیزات ارزانتر و کارآمدتر را برای پنتاگون بیش از پیش آشکار کرده است. پنتاگون تحت فشار است تا رویکردهای خود را تغییر داده و با استفاده از فناوریهای ارزانقیمت و هوش مصنوعی، توازن قوا را در محیطهای مناقشهآمیز حفظ کند. در حالی که وزارت دفاع آمریکا به دنبال راهکارهای جدید برای خرید و تولید پهپادهای کمهزینه و پربازده داخلی است، کارشناسان معتقدند که بدون اصلاحات ساختاری در دکترین نظامی، هزینههای سنگین مالی و انسانی ادامه خواهد داشت./منبع
