چگونه ایران ناخواسته به تقویت دولت یهود کمک کرد؟

یکی از تناقض‌های بزرگ تاریخ آن است که در حالی‌که تهران میلیاردها دلار برای نابودی دولت یهود هزینه می‌کند، امنیت اسرائیل تا حدی مرهون یهودیانی است که تنها چند دهه پیش از ایران گریختند. نوادگان یهودیان ایرانی، که ریشه‌های خانوادگی‌شان به قرن‌ها در اصفهان، شیراز و تهران بازمی‌گردد، امروز دانش خود از حکومت ایران را به کار دفاعی در ارتش، دستگاه‌های امنیتی و صنایع راهبردی اسرائیل می‌آورند. آنان نه «مهاجران استعمارگر» بلکه تبعیدیانی هستند که به سرزمین بومی خود بازگشته‌اند و با خاطره، تجربه و اراده‌ای نیرومند برای بقا در سرزمین آغاز تاریخ یهود به آن خدمت می‌کنند.

از جمله این افراد می‌توان به سرهنگ آریه شروز شالیکار، سخنگوی ارتش اسرائیل با اصالت یهودی-ایرانی و مسلط به زبان فارسی اشاره کرد که روایت اسرائیل را مستقیم برای ایرانیان بازگو می‌کند. بن سابطی، سخنگوی پیشین دولت اسرائیل به زبان فارسی که در زمینه پیام‌رسانی راهبردی درباره ایران مشاوره می‌دهد. آنان تجسم چیزی هستند که تهران از آن بیم دارد: شناخت عینی از آزار و ستم ایران، که نه در قالب مفهومی انتزاعی بلکه تجربه زیسته‌ای است و امروز برای دفاع از اسرائیل به‌کار گرفته می‌شود.

خانواده‌های آنان در ایران هزاران سال پیش از ظهور اسلام و حتی پیش از غلبه تشیع در آن سرزمین حضور داشتند. جوامع یهودی در ایران از دوران کتاب مقدس، به عصر هخامنشیان و کوروش بزرگ بازمی‌گردد؛ یعنی نزدیک به ۱۵۰۰ سال پیش از اسلام. حضور یهودیان در ایران بسیار پیش‌تر از روحانیونی است که اکنون بر کشور حکومت می‌کنند. با این حال، حکومتی که یهودیان را از ایران بیرون راند، امروز اسرائیل را «پایگاه بیگانه» می‌نامد و تاریخ خود را تحریف می‌کند، گویی یهودیان تازه ‌وارد غرب‌آسیا شده‌اند.

هر راکتی که از غزه شلیک می‌شود، هر حمله‌ای از سوی حزب‌الله یا پهپادهای حوثی و هر موشکی که ایران به‌سوی تل‌آویو می‌فرستد، حقیقتی تلخ را نمایان می‌سازد: جنگ تهران علیه اسرائیل موضوع مرزها نیست، بلکه درباره موجودیت است. با این حال، نوه‌های تبعیدیان یهودی ایرانی، همچون فرزندان یهودیان رانده‌شده از عراق، یمن، سوریه، لیبی و الجزایر، امروز خلبان جنگنده‌ها، فرماندهان دفاع سایبری و اپراتورهای سامانه‌های گنبد آهنین اسرائیل هستند که از کشور دفاع می‌کنند.

ایران‌ستیزی، همچون یهودستیزی سایر دیکتاتوری‌های عربی، به تقویت اسرائیل و شکوفایی جمعیت آن یاری رسانده است. این واقعیت روایت ساده‌انگارانه اسرائیل به‌عنوان پروژه‌ای استعماری غربی را فرو می‌ریزد. یهودیانی که از کشورهای عربی و اسلامی رانده شدند، نه زمینی را تصرف کردند و نه سرزمینی غریبه را اشغال کردند؛ بلکه به میهن بومی یهودیان بازگشتند، جایی که تنها پناهگاه و استمرار تاریخی آنان بود.

تبلیغات تهران یهودیان را استعمارگر معرفی می‌کند، در حالی‌که تاریخ خود ایران خلاف آن را ثابت می‌کند. رسانه‌های حکومتی ایران قرن‌ها زندگی یهودی در این سرزمین را پاک می‌کنند؛ زندگی‌ای که ایران را در عرصه‌های گوناگون غنا بخشیده بود. پیش از استقرار دیکتاتوری مذهبی، جمعیت یهودیان ایران حدود صد هزار نفر بود، اما امروز تنها نزدیک به هشت هزار نفر در شرایط سرکوبگرانه باقی مانده‌اند.

یهودیانی که از ایران رانده شدند زخم‌های تبعید را با خود حمل می‌کنند، اما همزمان ابزارهای دفاع از تداوم یهودیت را نیز به اسرائیل آوردند و این دانش را به نسل‌های بعد منتقل کردند. ایران شاید بخواهد اسرائیل را نابود کند، اما به‌طور ناخواسته اسرائیلی‌هایی را پرورش داده که دقیقا می‌دانند استبداد و استعمار اسلامی چیست و چگونه باید با آن مقابله کرد.

این منازعه بخشی از جدال تاریخی است بر سر اینکه آیا یهودیان، بومی سرزمین اسرائیل، اجازه خواهند داشت آزادانه در آن زندگی کنند یا نه. ایران در پی محو حیات یهودی از غرب‌آسیا است، اما هر بار که یهودیان به اجبار از خانه‌هایشان رانده می‌شوند، ناپدید نمی‌شوند؛ بلکه بازسازی می‌کنند، بازمی‌گردند و تقویت می‌شوند. این واقعیت، پاسخ قاطع به چشم‌انداز نسل‌کشی حکومت ایران است: تاریخ یهود در ایران با تبعید پایان نیافته بلکه در اسرائیل ادامه یافته است، جایی که روایت یهود، حکایت بقا و پیروزی بر هر امپراتور و استعمارگر، از روم تا تهران، همچنان در حال رقم‌خوردن است./ منبع