ایران، حزب‌الله نیست!

آتش‌بس اخیر بین اسرائیل و ایران، آزمونی حیاتی در پیش دارد: چگونه اسرائیل می‌تواند توازن قدرت جدیدی را که از طریق موفقیت نظامی بی‌سابقه‌اش به دست آورده، با تهران حفظ کند. تجربه آتش‌بس با حزب‌الله، که از زمان توافق تا حد زیادی پایدار مانده، نقطه مرجعی است. اسرائیل برای جنگ با دشمنانی که موشک‌های بالستیک را برای هدف قراردادن خاک این کشور ذخیره کرده‌اند، آماده شده بود. در برابر حزب‌الله، گروه متحد ایران در لبنان، اسرائیل با موفقیت دستاوردهای خود را به واقعیت راهبردی جدیدی تبدیل کرد. با وجود حملات مداوم اسرائیل در لبنان، حزب‌الله از حمایت حتی نمادین از ایران خودداری کرده است. آتش‌بس با این گروه شیعه، با وجود نگرانی‌ها در شمال اسرائیل مبنی بر پایان زودهنگام جنگ، با تغییر افکار عمومی لبنان علیه حزب‌الله تقویت شده است.

ایران برخلاف حزب‌الله، کشوری مستقل با جاه‌طلبی‌های هسته‌ای اعلام ‌شده که حتی ممکن است تقویت شده باشد. اگرچه ایران در برابر بدترین سناریوها کم‌تر از انتظار تهدیدآمیز ظاهر گردید، اما نباید مغرور شد. جان‌ها از دست رفتند، خسارات وارد شد و تهدید همچنان باقی است. اگر ایالات متحده، تحت رهبری دونالد ترامپ که تغییر نظام را رد کرده، به‌دنبال مذاکره برای توافق هسته‌ای سخت‌گیرانه‌تر با ایران باشد، اسرائیل باید بر محدودیت‌های مشخص برای برنامه‌های هسته‌ای و موشکی جمهوری اسلامی پافشاری کند و تعریف روشنی از نقض آتش‌بس و پاسخ‌های مجاز خود ارائه دهد.

موفقیت عملیات هوایی اسرائیل بر فراز ایران دستاورد مهمی است، اما جایگزین شرایط مشخص در توافقی که دیگران مذاکره می‌کنند، نیست. پاسخ اسرائیل به شلیک موشک‌های ایران پس از آتش‌بس نیازمند بررسی انتقادی است. مقامات ارشد اسرائیلی، از جمله اسرائیل کاتز (وزیر دفاع)، بزالل اسموتریچ (وزیر دارایی) و سرلشکر عیال زمیر (رئیس ستاد کل ارتش)، اظهارات جسورانه‌ای شبیه به راهبرد لبنان ارائه کردند. اما ترامپ ضمن تمسخر این لفاظی‌ها، با نتانیاهو تماس گرفت و خواستار بازگشت جنگنده‌های اسرائیلی شد، که به حمله محدود به یک سایت راداری ایران منجر شد. ارزش این هدف در برابر خشمگین‌کردن ترامپی که اجازه حمله به تأسیسات هسته‌ای فردو را داد، محل تردید است. حفظ روابط خوب با آمریکا نه‌تنها از سر قدردانی، بلکه به‌عنوان ضرورت راهبردی در دوره جدید حیاتی است./ منبع