انزوای بین‌المللی؛ میراث جنگ غزه برای اسرائیلی‌ها

حتی پس از توافق آتش‌بس میان اسرائیل و حماس و اجرای مرحله اول آن در هفته گذشته —شامل مبادله احساسی گروگان‌های اسرائیلی با زندانیان فلسطینی— اسرائیلی‌ها احساس انزوای بین‌المللی رو به رشدی می‌کنند. این انزوا در زمینه‌های آکادمیک، هنری و ورزشی مشهود است و ناشی از تمرکز جهانی بر رنج شدید فلسطینی‌ها در غزه است. مثال‌های اخیر شامل ممنوعیت حضور هواداران فوتبال اسرائیلی در مسابقه‌ای در انگلیس، «دیوارنوشت‌های مربوط به آزادسازی غزه» در برلین، فراخوان‌ها برای حذف اسرائیل از یوروویژن، و تعهد هزاران چهره هالیوودی برای تحریم نهادهای سینمایی اسرائیل است.

شلومی بارتزل، سخنگوی انجمن فوتبال اسرائیل، می‌گوید: «پس از روز ۷ اکتبر، اسرائیل حمایت و همدردی زیادی دریافت کرد و ما سپاسگزار بودیم» —اشاره به حمله حماس که ۱۲۰۰ نفر را کشت و ۲۵۱ نفر را گروگان گرفت. اما با گذشت زمان و پیچیده‌تر شدن وضعیت غزه، «جهان کمتر به آنچه اسرائیل تجربه می‌کرد اهمیت داد، از جمله شلیک موشک از حزب‌الله و حوثی‌ها. در نظر آن‌ها، اسرائیل کاملا دیوانه شده بود». زبان معترضان و تحریم‌ها بر اتهامات نسل‌کشی استوار است؛ شورای حقوق بشر سازمان ملل در ماه ژوئن اقدامات اسرائیل را نسل‌کشی توصیف کرد؛ اتهامی که اسرائیل آن را «تحریف‌شده و نادرست» دانست. با بیش از ۶۷ هزار کشته در غزه (از جمله بیش از ۱۸ هزار کودک، طبق آمار وزارت بهداشت غزه)، ادراک زیاده‌روی اسرائیل، این کشور را سمی کرده است. نظرسنجی موسسه پیو در ماه ژوئن نشان داد دیدگاه‌ها نسبت به اسرائیل در بیست کشور از ۲۴ کشور منفی است؛ در استرالیا، یونان و اسپانیا، سه‌چهارم پاسخ‌دهندگان با اسرائیل مخالف‌اند. ۵۸ درصد اسرائیلی‌ها معتقدند کشورشان مورد احترام نیست.

گابریلا شالو، سفیر سابق اسرائیل در سازمان ملل، می‌گوید: «بسیاری از آسیب‌ها وارد شده و از نگرانی‌های سیاسی و انسانی عمیق ناشی می‌شود. بهبود پایدار به تعهدات معتبر به دیپلماسی، پاسخگویی و پرداختن به رنج غیرنظامیان بستگی دارد». او افزود: «بازسازی اعتماد نیازمند شفافیت، خویشتن‌داری و تعامل واقعی است تا نشان دهد اسرائیل به ثبات و صلح علاقه‌مند است. با دولت فعلی راست افراطی، این ممکن نیست».

میلیت شمیر، معاون دانشگاه تل‌آویو در امور همکاری‌های بین‌المللی، می‌گوید: «شهرت دانشگاه‌های اسرائیلی به شیوه‌هایی آسیب دیده که جبرانش دشوار است». پس از جنگ، چهره‌های آکادمیک اسرائیلی اولین طردشدگان بودند. او توضیح می‌دهد: «همکاران خارجی تصور می‌کنند تحریم‌ها بر دولت اسرائیل فشار می‌آورد، اما نمی‌بینند که دولت تحت تأثیر نیست و ما بیشتر تحت تاثیر هستیم». افزایش تحریم‌ها به جنبش دانشگاه‌های آمریکایی در سال ۲۰۲۴ و تشدید بحران گرسنگی غزه در ماه مارس ۲۰۲۵ نسبت داده می‌شود. شمیر می‌گوید: «ابتدا از آمریکا شروع شد، حالا اروپا نگران‌کننده‌تر است». یک‌سوم بودجه تحقیقاتی اسرائیل از اتحادیه اروپا است. تحریم‌های پنهان مانند قطع ناگهانی روابط یا رد مقالات پیش از بررسی وجود دارد. این انزوا برای علوم، که به شبکه‌های جهانی برای همکاری، بررسی رساله‌ها و پذیرش پژوهشگران جوان وابسته است، خطرناک است.

در ماه سپتامبر، بازیگران هالیوود مانند اما استون و مارک رافالو تعهدی برای تحریم نهادهای سینمایی اسرائیل امضا کردند. انجمن نویسندگان فیلمنامه اسرائیل آن را «غیرسازنده برای صلح» خواند. ناداو بن سیمون گفت: «طبقه خلاق اسرائیل دهه‌ها برای صلح تلاش کرده و به روایت‌های فلسطینی، انتقاد از دولت و دیدگاه‌های متنوع صدا داده است». او افزود: «این اقدامات صداهای صلح‌جو را ساکت می‌کند». آویگل اسپربر، فیلمساز مستند، مخالف است و می‌گوید این تحریم‌ها باید برای آگاهی از نیاز به کمک خارجی برای مخالفت با جنگ استفاده شود. اسپربر احساس می‌کند این امر برای فشار بین‌المللی به‌منظور توقف جنگ ارزشمند است. جشنواره‌های خارجی فیلم‌های اسرائیلی را به‌خاطر ترس از اعتراض جهانی رد می‌کنند. بارتزل می‌گوید: «تحریم ورزش، بدترین چیز برای یک ملت متمدن است که همانا به‌مثابه تبدیل‌شدن به یک جذامی منزوی است»./ منبع