آنچه اسرائیل می‌خواهد

حملات ۷ اکتبر ۲۰۲۳ حماس که منجر به کشته‌شدن حدود یک ۱۲۰۰ نفر و اسارت صدها نفر شد، اسرائیل را به بازنگری اساسی در راهبرد امنیت ملی خود واداشت. این رویداد نشان داد که همزیستی با گروه‌هایی مانند حماس، بدون به‌خطر انداختن امنیت، ممکن نیست. در نتیجه، رهبران اسرائیل رویکردهای گذشته مبنی بر اقدامات حداقلی برای دفع تهدیدات فوری را کنار گذاشته و به راهبرد‌های تهاجمی‌تر روی آورده‌اند. این تغییر شامل استفاده فعالانه از قدرت نظامی برای شکل‌دهی نظم منطقه‌ای است که منافع ملی اسرائیل را تأمین کند.

اسرائیل از اکتبر ۲۰۲۳ عملیات گسترده‌ای در منطقه آغاز کرده است؛ از جمله ادامه جنگ زمینی در غزه، حملات علیه برنامه‌های هسته‌ای و موشکی ایران، ترور مقامات ارشد امنیتی و دانشمندان هسته‌ای ایران، و ضربه به اهداف حزب‌الله در لبنان. همچنین، اسرائیل حضور نظامی در سوریه ایجاد کرده، از جامعه دروزی در برابر نیروهای رژیم سوری حمایت کرده و حمله‌ای هوایی به مقامات حماس در قطر انجام داده است. این اقدامات نشان‌دهنده کنارگذاشتن خطوط قرمز پیشین و پذیرش علنی عملیات‌های تهاجمی است.

برخلاف تصور برخی که این راهبرد را تلاش برای هژمونی منطقه‌ای می‌دانند، اسرائیل به‌دنبال تسلط بر منطقه نیست، بلکه می‌خواهد نظم منطقه‌ای را به‌نفع امنیت خود شکل دهد. این شامل دفاع از دارایی‌ها و متحدان، تنظیم مرزها در صورت لزوم، ایجاد اتحادهای متنوع، و جلوگیری از توسعه توانمندی‌های دشمنان است. اسرائیل دیگر به بازدارندگی اکتفا نمی‌کند و اهدافی جاه‌طلبانه‌تر را دنبال می‌کند، حتی اگر پرهزینه باشند.

در غزه، اسرائیل مصمم به حذف حماس به‌عنوان نیروی مسلط و غیرنظامی‌سازی منطقه است. این هدف با تخریب زیرساخت‌های حماس، از‌بین‌بردن جنگجویان و تسلیحات، و کنترل مناطق کلیدی دنبال می‌شود. اسرائیل معتقد است که حفظ کنترل حماس بر غزه، دیگر گروه‌های جهادی را جسور می‌کند. برای جلوگیری از دسترسی حماس به منابع، اسرائیل توزیع کمک‌های بشردوستانه را در مناطقی که تحت کنترل حماس نیست، تسهیل می‌کند.

اسرائیل همچنین به‌دنبال جلوگیری از بازسازی توان هسته‌ای و موشکی ایران است و خواستار اجرای توافقاتی برای توقف غنی‌سازی اورانیوم و تولید موشک‌های بالستیک است. در کرانه باختری، اسرائیل با تشدید عملیات نظامی و اعمال قوانین داخلی در دره اردن، به‌دنبال جلوگیری از فعالیت گروه‌های متخاصم است. این رویکرد با اجماع داخلی برای حفظ کنترل بر مناطق راهبردی همراه است.

اسرائیل روابط خود با کشورهای عربی پیمان ابراهیم را تقویت کرده و به‌دنبال گسترش همکاری‌های منطقه‌ای است، اما بر استقلال راهبردی خود تأکید دارد. این شامل کاهش وابستگی به کمک‌های نظامی ایالات متحده و تقویت توان تولید داخلی است. اسرائیل معتقد است که قدرت نظامی و استقلال، کلید ثبات منطقه‌ای و تضمین امنیت آن است./ منبع