توهم پهپادی آمریکا

با توجه به گسترش سریع جنگ پهپادی در اوکراین، که در آن پهپادهای چهارپره ارزان‌قیمت، مسئول ۷۰ درصد تلفات در برخی مناطق خط مقدم هستند، بسیاری از استراتژیست‌های دفاعی غرب و دولت دونالد ترامپ، خواستار تغییر اولویت‌های نظامی آمریکا به‌سمت تولید انبوه پهپادهای مبتنی بر هوش مصنوعی شده‌اند تا به «سلطه پهپادی» دست یابند. اگرچه استفاده از سامانه‌های هوایی بدون‌سرنشین کوچک (UAS) ماهیت نبردهای پیاده‌نظام را تغییر داده و آمریکا در زمینه مقابله با پهپادها  (C-UAS) از روسیه و چین عقب است، اما فرض اینکه دستیابی گسترده به پهپادهای هوشمند، دفاع آمریکا در برابر چین را تقویت می‌کند، گمراه‌کننده است. دلیل اصلی این است که درس‌های آموخته‌شده از جنگ فرسایشی اوکراین که عمدتاً زمین‌محور است، مستقیماً به ماهیت هرگونه درگیری احتمالی در منطقه آرام-هند که عمدتاً هوایی و دریایی خواهد بود، قابل‌تعمیم نیست.

در تضاد با شرایط عملیاتی در اوکراین، موفقیت در یک درگیری با چین به توانایی پرتاب سریع و مکرر قدرت آتش هوایی و دریایی قاطع در فواصل هزاران مایلی در اقیانوس بستگی دارد. این عملیات نیازمند پرسنل بسیار آموزش‌دیده، هواپیماهای جنگنده پیشرفته، بمب‌افکن‌ها و کشتی‌های جنگی است. در این زمینه، پهپادهای کوچک که برد محدود (حدود ۱۵ مایل) دارند و بر نبردهای پیاده‌نظام در خط مقدم اوکراین تسلط یافته‌اند، در فازهای حیاتی اولیه درگیری بین آمریکا و چین بی‌ربط خواهند بود. در عوض، نیروهای آمریکایی برای محافظت از پایگاه‌ها، ناوهای هواپیمابر و تانکرهای سوخت‌رسان خود در برابر هزاران موشک بالستیک، ابرصوتی و کروز پیشرفته چین، به ناچار باید به سامانه‌های دفاع موشکی گران‌قیمت چند میلیون دلاری مانند پاتریوت، تاد، اس‌ام-۶ و موشک‌های پیشرفته هوابه‌هوای ایم (AIM-260 JATM و AIM-174B) متکی باشند. پهپادهای کوچک نمی‌توانند جت‌های جنگی را در ارتفاعات و سرعت‌های بالا رهگیری کنند.

علاوه بر این، در حالی که بسیاری از تحلیلگران به‌دنبال راهی برای دستیابی به «توده ارزان» (Cheap Mass) از طریق پهپادها هستند، چین به‌طور فزاینده‌ای «توده و کیفیت» (Mass and Quality) را به‌طور هم‌زمان به‌دست می‌آورد. چین با وجود داشتن بزرگترین پایگاه صنعتی پهپادسازی جهان، تمرکز اصلی نظامی خود را بر تولید انبوه هواپیماهای رزمی سرنشین‌دار پیشرفته (مانند یک‌هزار فروند جِی-۲۰ تا ۲۰۳۰)، ناوهای جنگی بزرگ و سامانه‌‌های موشکی پیشرفته (که عملکرد آن‌ها در برخی زمینه‌ها از معادل‌های آمریکایی بهتر است) قرار داده است. در مقابل، آمریکا در حال کاهش ناوگان جنگنده‌های اف-۳۵ خود است، نسل بعدی جنگنده‌های اف-۴۷ و اف/ای ایکس‌ایکس تا اوایل دهه ۲۰۳۰ یا دیرتر وارد خدمت خواهند شد، و برنامه جایگزینی هواپیماهای آواکس قدیمی (ئی-۳ جی سنتری) با ئی-سون‌ای وجتیل (E-7A Wedgetail) به‌دلیل نگرانی‌های هزینه‌ای لغو شده یا به تأخیر افتاده است، که یک شکاف حیاتی در حسگرهای هوابرد و مدیریت نبرد با چین ایجاد می‌کند. هیچ راه‌حل آسانی برای مقابله با توانایی‌های رو به رشد چین وجود ندارد و آمریکا باید به‌جای تکرار تأکید اوکراین بر پهپادها، بر سرمایه‌گذاری سنگین و فوری در تولید و خرید موشک‌های دوربرد، هواپیماهای جنگی اف-۳۵، بی-۲۱ و زیردریایی‌های تهاجمی هسته‌ای تمرکز کند تا برتری هوایی و دریایی خود را در مناطق مورد مناقشه حفظ کند./ منبع