آیا ممدانی می‌تواند شهرداری باشد که تحول می‌آفریند؟

زهران ممدانی، نامزد شهرداری نیویورک و سوسیالیست دموکرات، یکی از برجسته‌ترین کارزارهای سیاسی اخیر را با پیامی مداوم درباره بحران دستمزد و هزینه‌ها در بزرگ‌ترین شهر آمریکا که به‌طور گسترده جهانی شده، به پیش برد. پیروزی او بر آندرو کومو، فرماندار سابق نیویورک، به اندازه خود حیرت‌آور بود. این پیروزی نشان داد که ممدانی توانسته است تصویر خود را به‌عنوان یک فرد رادیکال در جناح پیشرو دموکرات‌های سوسیالیست تغییر دهد و خود را به‌عنوان یک اصلاح‌طلب متفکر معرفی کند که قادر است ائتلاف گسترده‌ای فراتر از چپ‌گرایان شهر بسازد.

با این حال، شور و هیجان طرفداران ممدانی به‌زودی جای خود را به نگرانی‌هایی خواهد داد که آیا او قادر است انتظارات نیویورکی‌ها را که با بحران هزینه‌ها دست به گریبان هستند، برآورده کند و بر پیش‌بینی‌های انتقادی (که اغلب غیرمنطقی به‌نظر می‌رسند) فائق آید. اگرچه ممدانی به‌عنوان یک سخنران با استعداد و کاریزماتیک شناخته می‌شود، اما بین شور و هیجان مردم در کمپین او و قدرت سیاسی واقعی که پس از به‌دست گرفتن مقام شهردار خواهد داشت، شکاف قابل توجهی وجود دارد.

یکی از بزرگترین چالش‌های پیش‌روی ممدانی پس از آغاز شهرداری در روز ۱ ماه ژانویه این است که روح همکاری را در اداره شهر ایجاد کند و دوره جدیدی از توسعه را رقم بزند. یکی از راه‌هایی که او می‌تواند این کار را انجام دهد، این است که نشان دهد چگونه می‌تواند به‌طور جامع به مسائل کلان اقتصادی که شهر و کشور با آن‌ها دست و پنجه نرم می‌کنند، پاسخ دهد. در سطح ملی، میزان اخراج‌ها به بالاترین سطح خود از سال ۲۰۲۰ رسیده و نیویورک نیز از این روند مستثنا نیست. این وضعیت به‌طور ویژه بر جوانان تأثیر گذاشته و نرخ بیکاری در میان جوانان سیاه‌پوست نزدیک به ۲۵ درصد است.

چالش‌های اقتصادی در نیویورک، از جمله نرخ بالای اجاره‌نشینی، عدم تقاضای کافی در بخش‌های تجاری، و نگرانی‌ها درباره تأثیرات منفی هوش مصنوعی بر صنایع حیاتی مانند فناوری و رسانه، این احساس را تقویت می‌کند که احیای پساکرونا به بن‌بست رسیده است. اگر این چالش‌ها برطرف نشوند، می‌توانند به بحران‌هایی مانند تعطیلی کسب‌وکارهای کوچک، کاهش درآمدهای شهری، و افزایش جرم و اعتیاد منجر شوند.

در این زمان حساس، ممدانی باید برنامه‌هایی ارائه دهد که به واقعیت‌های اقتصادی شهر پاسخ دهد و بر مشکلات اساسی آن غلبه کند. اگرچه او در مبارزات انتخاباتی وعده‌های ساده‌ای مانند ارائه خدمات یارانه‌ای و متوقف کردن افزایش اجاره برای دو میلیون نفر از ساکنان اجاره‌نشین را داده بود، این سیاست‌ها به‌تنهایی کافی نیستند. اگر ممدانی بخواهد که نیویورک را به شهر با استاندارد زندگی بهتر برای عموم مردم تبدیل کند، باید سیاست‌های بیشتری برای تقویت بازار کسب‌وکار، تقویت نیروی کار ماهر و رونق صنایع دچار رکود اتخاذ کند.

اگرچه ممدانی وعده‌هایی همچون ایجاد حمل‌ونقل رایگان، سیستم مراقبت‌های کودک عمومی، و مسکن ارزان قیمت داده است، اما این سیاست‌ها به‌طور کلی اقداماتی جانبی هستند که به عمق مشکلات ساختاری اقتصادی شهر نیویورک در دهه ۲۰۲۰ نمی‌پردازند. انتقاداتی مبنی بر اینکه برنامه‌های ممدانی، به‌ویژه در حوزه‌های توسعه اقتصادی و رفاه اجتماعی، فاقد ایده‌های پیش‌تقسیمی است، به‌نظر می‌رسد وارد باشد. برای مثال، او باید علاوه بر ایجاد مسکن ارزان‌قیمت، اقدامات اساسی‌تری برای تغییر ساختار اقتصادی و کاهش وابستگی به کار کم‌درآمد انجام دهد.

منتقدان و حامیان ممدانی به اشتباه، برنامه‌های او را تنها محدود به سیاست‌های سوسیالیستی دانسته‌اند، اما حقیقت این است که او به سیاست‌هایی نیاز دارد که به شکلی بنیادین مسائل اقتصاد کلان و رونق نیویورک را حل کنند. ممدانی باید در پیشبرد دستور کار خود، به‌ویژه در حوزه ایجاد مشاغل با دستمزد بالا و تولید پایدار، گام‌های جسورانه‌تری بردارد.

همزمان با این‌که نیویورک به شهر مورد علاقه بسیاری از کارآفرینان، خلاقان و افراد بلندپرواز از تمام طبقات اجتماعی تبدیل شده است، این درخشش در خطر است، چرا که هزینه‌های بالای زندگی، از جمله قیمت مسکن، موجب فرار طبقه متوسط و خانواده‌های جوان از شهر شده است. برای مقابله با این مشکل، ممدانی باید به‌سرعت مسکن بیشتر و مناسب‌تر بسازد، به‌ویژه برای خانواده‌های جوان و پرجمعیت. این سیاست‌ها می‌توانند بر بهبود شرایط زندگی و تقویت طبقه متوسط تأثیر بگذارند و به جلوگیری از مهاجرت شهروندان به مناطق ارزان‌تر کمک کنند.

همچنین ممدانی باید بر تقویت اقتصاد محلی و ارتقاء تولید در بخش‌های خاص، مانند غذا و حمل‌ونقل عمومی، تمرکز کند. کاهش اجاره‌های تجاری و حمایت از کسب‌وکارهای کوچک می‌تواند به بهبود وضعیت اقتصادی در محله‌های آسیب‌دیده کمک کند. اقدامات مشابه، مانند پیشنهاد ایجاد هیئت نظارت بر اجاره‌های تجاری، می‌تواند گامی موثر در این راستا باشد.

در نهایت، برای تحقق چشم‌انداز اقتصادی ممدانی و تحقق یک نیویورک عادلانه‌تر و پایدارتر، او باید راهکارهایی اتخاذ کند که به شهروندان این شهر این احساس را بدهد که قادرند زندگی خود را در دنیای پیچیده اقتصادی امروز خود بسازند. برای این منظور، ممدانی باید به یک سیاست جامع و توسعه‌ای توجه کند که نه تنها مشکلات اقتصادی فعلی را برطرف کند، بلکه راه‌هایی برای ایجاد فرصت‌های جدید و شغلی پایدار نیز فراهم آورد. او باید با برنامه‌ریزی دقیق، حمایت از کسب‌وکارهای محلی، و ایجاد شرایط مناسب برای طبقات مختلف اجتماعی، نیویورک را به شهری با فرصت‌های برابر و زندگی بهتر برای همگان تبدیل کند. با توجه به پیچیدگی‌های مسائل اقتصادی و اجتماعی که نیویورک با آن‌ها روبروست، ممدانی باید نشان دهد که قادر است از ظرفیت‌های گسترده این شهر استفاده کند و به یکی از موثرترین شهرداران تاریخ تبدیل شود./ منبع