انکار مسائل فرهنگی و تداوم شکست دموکرات‌ها

حزب دموکرات آمریکا پس از شکست سنگین در انتخابات ۲۰۲۴، به‌جای بازنگری جدی در مواضع فرهنگی خود، رویکردی را در پیش گرفته که بر انکار اهمیت این مسائل استوار است. این رویکرد از همان ابتدا با تلاش برای کم‌اهمیت جلوه دادن نقش موضوعات فرهنگی در شکست انتخاباتی آغاز شد و با گذشت یک سال، نه‌تنها تضعیف نشد، بلکه به‌عنوان راهبردی مسلط در حزب تثبیت شد. ترجیح حفظ ائتلاف‌های درون‌حزبی و پرهیز از مناقشات داخلی، جایگزین تلاش برای گسترش پایگاه اجتماعی شده است.

در این چارچوب، نقدهایی مطرح می‌شود مبنی بر اینکه واکنشی جدی به ناکامی‌های سیاست مهاجرتی سال‌های اخیر دیده نمی‌شود. موضع‌گیری‌های صریح درباره تمایز مهاجرت قانونی و غیرقانونی، که در گذشته وجود داشت، اکنون جای خود را به سکوت یا پاسخ‌های مبهم داده است. تمرکز اصلی بر نقد شیوه‌های سخت‌گیرانه نهادهای اجرایی و سیاست‌های دولت جمهوری‌خواه است، بدون آنکه توضیح روشنی ارائه شود که آیا عبور غیرقانونی از مرز باید پیامدهایی داشته باشد یا خیر. این وضعیت موجب تقویت این برداشت شده که ادعای «مرزهای باز» از سوی مخالفان، برای بخشی از افکار عمومی قانع‌کننده است.

همچنین نارضایتی عمومی از نقض قوانین مهاجرتی، فشار بر خدمات اجتماعی محلی و نگرانی از تغییرات سریع فرهنگی، کمتر مورد توجه قرار گرفته است. این بی‌توجهی به دغدغه‌های فرهنگی، به دیگر حوزه‌ها نیز تسری یافته و مسائلی مانند سیاست‌های مرتبط با تنوع، جرم و بی‌نظمی شهری، نقش نهادهای واسطه و برخی مواضع مرتبط با جنسیت را دربر می‌گیرد. مجموع این عوامل تصویری از گسست میان حزب و بخش‌هایی از جامعه ایجاد کرده است.

در موضوعات مرتبط با هویت جنسیتی، شکاف میان مواضع رسمی و افکار عمومی به‌وضوح دیده می‌شود. بسیاری از چهره‌های برجسته حزب از پاسخ به پرسش‌های صریح درباره ورزش، درمان‌های پزشکی برای نوجوانان و تعریف جنسیت خودداری کرده‌اند. این احتیاط سیاسی، نشانه‌ای از دشواری مواجهه با مسئله‌ای تلقی می‌شود که در انتخابات نقش پررنگی داشته است.

با کاهش محبوبیت دولت مستقر جمهوری‌خواه، وسوسه اتکا به واکنش منفی جامعه نسبت به رقیب و تمرکز بر بسیج پایگاه سیاسی، تقویت شده است. تأکید مداوم بر شعار «هزینه‌های زندگی» و پرهیز از ورود مستقیم به مباحث فرهنگی، به‌عنوان الگوی موفق انتخاباتی معرفی می‌شود. پیروزی برخی نامزدها با همین رویکرد، این تصور را تقویت کرده که می‌توان بدون تغییر مواضع فرهنگی، صرفاً با تمرکز بر مسائل اقتصادی به موفقیت رسید.

در عین حال، این نگاه بر این فرض استوار است که مسائل فرهنگی واقعی نیستند و حاصل فضاسازی سیاسی‌اند، در حالی که برای بخش بزرگی از رأی‌دهندگان، باورهایی عمیق درباره قانون، امنیت، برابری و واقعیت‌های زیستی مطرح است. افزون بر این، شعارپردازی اقتصادی جایگزین برنامه‌ای منسجم نشده و سیاست‌های مبتنی بر گسترش یارانه‌ها بدون اصلاح ساختاری، مورد بازنگری قرار نگرفته‌اند. این هم‌پوشانی میان انکار فرهنگی و نارسایی اقتصادی، چشم‌انداز تغییر را دست‌کم تا آینده نزدیک محدود می‌کند و تنها در آستانه رقابت‌های ریاست‌جمهوری بعدی احتمال بازتعریف راهبردها را مطرح می‌سازد./ منبع