وزارت جنگ، آمریکا را ضعیف نشان می‌دهد

دونالد ترامپ با امضای یک فرمان، وزارت دفاع آمریکا را به «وزارت جنگ» تغییر نام داد؛ اقدامی نمایشی که به‌جای نمایش قدرت، آمریکا را ضعیف‌تر نشان می‌دهد. او این تصمیم را با یادآوری پیروزی‌های آمریکا در جنگ‌های جهانی اول و دوم توجیه کرده و گفته است «ما به تهاجم هم نیاز داریم». اما همین نگاه متحدان را نگران و دشمنان را جسور می‌کند، زیرا نشان می‌دهد واشنگتن هویت خود را نه در جلوگیری از جنگ، بلکه در جنگیدن تعریف می‌کند.

وزارت جنگ، نهادی محدود بود که بیش از ۷۵ سال پیش به‌دلیل ناکارآمدی منحل شد. بازگرداندن این نام هیچ کمکی به ارتقای توانایی‌های آمریکا، تقویت اتحادها یا بازداشتن رقبا نمی‌کند و تنها نمادی است که به‌جای راهبردی واقعی عرضه می‌شود. در شرایطی که آمریکا با چالش‌های واقعی دفاعی روبه‌روست، از نوسازی زرادخانه هسته‌ای گرفته تا بازدارندگی در برابر روسیه و چین، تغییر نام پنتاگون اقدامی حواس‌پرت‌کن است که آمادگی را با شعار اشتباه می‌گیرد.

وزارت جنگ که در سال ۱۷۸۹ تأسیس شد، تنها بر ارتش نظارت داشت و نیروی دریایی وزارتخانه جداگانه‌ای داشت، در حالی که نیروی هوایی هنوز مستقل نبود. ساختمان پنتاگون در سال ۱۹۴۳ برای وزارت جنگ ساخته شد، اما پس از جنگ جهانی دوم ساختار موجود ناکافی تشخیص داده شد. در عصر سلاح‌های هسته‌ای، نیاز به فرماندهی یکپارچه میان زمین، دریا و هوا احساس شد. به همین دلیل قانون امنیت ملی سال ۱۹۴۷ وزارت دفاع را ایجاد کرد و در سال ۱۹۴۹ کنگره نام آن را رسماً به «وزارت دفاع» تغییر داد.

این تغییر صرفاً ظاهری نبود. رهبرانی چون جرج مارشال، دوایت آیزنهاور و جیمز فورستال که جنگ جهانی دوم را هدایت کرده بودند، دریافتند که قدرت آمریکا باید برای چیزی بیش از جنگ‌های مقطعی سازمان‌دهی شود و بازدارندگی و اتحاد بخشی از راهبرد دائمی باشد. انتخاب واژه «دفاع» بیانگر این تحول بود: برخلاف «جنگ» که دفتری واکنشی را تداعی می‌کرد، «دفاع» نقش دائمی آمریکا در تضمین امنیت را نشان می‌داد.

امروزه نیز واژگان اهمیت دارند. متحدان آمریکا همگی از واژه‌های مشابه استفاده می‌کنند: وزارت دفاع انگلیس، فرانسه، کانادا و استرالیا. حتی رقبای آمریکا مانند چین، روسیه، کره شمالی و ایران نیز نام وزارتخانه‌های خود را «دفاع» گذاشته‌اند. این انتخاب‌ها صرفاً تزئینی نیستند، بلکه بر اعتبار، بازدارندگی و اطمینان خاطر متحدان تأثیر می‌گذارند. منشور سازمان ملل نیز از سال ۱۹۴۵ جنگ را به‌عنوان ابزار مشروع سیاست بین‌الملل کنار گذاشته است. در چنین شرایطی، تغییر نام پنتاگون به وزارت جنگ نه قدرت، بلکه ضعف آمریکا را بازتاب می‌دهد.

این انتخاب در سال ۱۹۴۹ بار سیاسی مهمی داشت. در داخل، مردم آمریکا نسبت به وزارت جنگ دائمی بی‌اعتماد بودند. در سطح بین‌المللی، آمریکا می‌خواست خود را به‌عنوان نیرویی تثبیت‌کننده معرفی کند که در حال ایجاد ناتو و حمایت از منشور سازمان ملل بود. نام «وزارت دفاع» برای ایجاد اعتماد ضروری بود.

لغو این انتخاب امروز پیامدهای فوری دارد. برخی متحدان تصور می‌کنند آمریکا از دفاع جمعی به‌سوی نبردهای یک‌جانبه می‌رود و برخی دیگر جدیت و قضاوت واشنگتن را زیر سؤال می‌برند. رقبا نیز آن را نشانه‌ای از قصد تهاجمی آمریکا تفسیر خواهند کرد و از آن در تبلیغات خود بهره می‌گیرند. این اقدام در زمانی صورت می‌گیرد که چین با رژه‌های باشکوه می‌کوشد خود را به‌عنوان قطب جایگزین نشان دهد. در داخل نیز میلیاردها دلار صرف تغییر تابلوها و نمادها خواهد شد، در حالی که کنگره با قانونی مصوب سال ۱۹۴۹ نام «وزارت دفاع» را تثبیت کرده است و یک فرمان اجرایی نمی‌تواند آن را لغو کند.

وزارت جنگ به گذشته تعلق دارد. کنگره به‌درستی در سال ۱۹۴۹ وزارت دفاع را ایجاد کرد تا نیروها را یکپارچه، جنگ را بازدارنده و متحدان را مطمئن سازد. یک فرمان اجرایی قادر نیست این تاریخ و درس‌های آن را پاک کند یا نمایش را جایگزین راهبرد نماید. بازگرداندن نام «وزارت دفاع» نه‌تنها تعهد آمریکا به دفاع را یادآوری می‌کند، بلکه نشان می‌دهد واشنگتن همچنان بر رهبری مسئولانه جهانی پایبند است. قانون‌گذاران باید سریعاً این نام را تثبیت کنند تا پیام دفاعی و درس‌های نسل پس از جنگ حفظ شود./ منبع