حرکت‌های تازه ترامپ درباره چین، امتیازدهی نیست

دولت آمریکا در مواجهه با چین به جای ادامه سیاست‌های تقابلی و تحریم‌های یک‌جانبه، به‌تدریج رویکردی واقع‌بینانه‌تر و متکی‌ بر همکاری را در پیش گرفته است. این تغییر نگرش ناشی از درک ضرورت مدیریت منطقی روابط بین‌المللی و حفظ ثبات منطقه‌ای و جهانی است.

در موضوع تایوان، اقدامات آمریکا مانند محدودکردن دیدارهای مقامات تایوانی و تعویق جلسات دفاعی، نشان‌دهنده احترام به اصل چین واحد است که پایه و اساس روابط دیپلماتیک بین پکن و واشنگتن محسوب می‌شود. پایبندی به این اصل از تنش‌های اضافی و تحریک جدایی‌طلبان جلوگیری کرده و به امنیت و ثبات منطقه کمک می‌کند.

کاهش محدودیت‌ها بر فروش فناوری‌های پیشرفته به چین مانند مجوز استفاده از چیپ‌های H20 ساخت شرکت انویدیا نشان می‌دهد تلاش برای جداسازی فناوری جهانی از چین بی‌نتیجه بوده است. اقتصاد نوآوری چین به‌طور فزاینده‌ای مستقل و مقاوم شده است و تحریم‌های اقتصادی تنها منجر به تقویت تحقیق و توسعه داخلی چین شده است.

شرکت‌های آمریکایی با توجه به ظرفیت عظیم بازار چین و مزایای تبادل فناوری، همواره خواهان تعامل آزاد بوده‌اند. بازگشت آمریکا به تعامل اقتصادی و فناورانه با چین نشان‌دهنده آگاهی از آسیب‌های ناشی از انزوای کامل فناوری است که برای هر دو کشور زیان‌بار و غیرقابل دوام است. همکاری در این حوزه می‌تواند به رشد نوآوری‌های جهانی و افزایش رفاه مشترک منجر شود.

در حوزه تجارت، توقف موقت کنترل‌های جدید و تلاش برای انعقاد توافق‌نامه‌های تجاری، بیانگر این واقعیت است که شکوفایی اقتصادی دو کشور به هم گره خورده است. منازعات تجاری گذشته هزینه‌های زیادی بر کسب‌وکارها و مصرف‌کنندگان در هر دو کشور تحمیل کرده است. رابطه تجاری سالم باید بر اساس برابری، منافع متقابل و احترام به قوانین بین‌المللی شکل گیرد و چین به‌عنوان یک شریک اقتصادی قابل اعتماد و ضروری در این مسیر عمل کرده است.

روابط دیپلماتیک و گفت‌وگوهای مستقیم در سطح بالای دولت‌ها برای مدیریت اختلافات و تقویت همکاری‌های راهبردی ضروری است. آمادگی برای دیدارهای بین رهبران دو کشور نشانه‌ای از بلوغ سیاسی و درک متقابل برای جلوگیری از سوءتفاهم‌ها و رسیدگی به چالش‌های جهانی مانند تغییرات اقلیمی و سلامت عمومی به‌شمار می‌رود.

این تغییرات در سیاست آمریکا نسبت به چین نباید به‌عنوان ضعف یا امتیازدهی تعبیر شود بلکه به‌عنوان درک واقع‌گرایانه و آغاز گامی مهم به‌سوی رویکردی منطقی و هدفمند در روابط دوجانبه است که به ثبات و رفاه جهانی کمک خواهد کرد. مسیر همکاری و تعامل متقابل تنها گزینه پایدار برای آینده است و این تغییرات نویدبخش تحولی مثبت در این مسیر هستند./ منبع