تخریب واقعی تازه آغاز شده است
تضعیف قوانین حفاظت از میراث تاریخی، راه را برای تخریب گسترده در آمریکا هموار میکند.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «تخریب واقعی تازه آغاز شده است» نوشته پل گلدبرگر (Paul Goldberger) و منتشرشده در نیویورکتایمز (New York Times)، طرح «طاق ترامپ» در واشنگتن را نشانهای از رویکرد دولت ترامپ به میراث تاریخی و سازوکارهای نظارتی میداند و هشدار میدهد تضعیف روند قانونی ارزیابی آثار تاریخی میتواند دامنه تصمیمگیری یکجانبه دولت را از پایتخت به سراسر کشور گسترش دهد. در ادامه، چکیده این یادداشت را میخوانید.
طرح موسوم به «طاق ترامپ» در واشنگتن صرفاً یک پروژه معماری یا یادمان شهری نیست، بلکه میتواند به تغییری بنیادین در سیمای پایتخت آمریکا منجر شود. سازهای عظیم و مرتفع که قرار است در مقیاسی نزدیک به یک آسمانخراش ساخته شود، چشمانداز میان یادبود لینکلن و گورستان ملی آرلینگتون را تحتتأثیر قرار خواهد داد و بر منظر دهها بنای تاریخی دیگر نیز اثر میگذارد. از این منظر، سرعت پیگیری پروژه با حساسیتهای مربوط به حفاظت از میراث تاریخی در تضاد قرار گرفته است.
در نظام حکمرانی آمریکا، تغییرات مهم در بافت تاریخی واشنگتن معمولاً باید از فرایندهای کارشناسی و نظارتی عبور کنند. یکی از مهمترین این سازوکارها، «بخش ۱۰۶» قانون ملی حفاظت از آثار تاریخی مصوب ۱۹۶۶ است. این فرایند دولت را ملزم میکند پیش از تصویب پروژههایی که از بودجه فدرال استفاده میکنند یا ممکن است بر بناها و مناظر ثبتشده تاریخی اثر بگذارند، پیامدهای آنها را ارزیابی و نظر عمومی را دریافت کند.
اهمیت این سازوکار در آن است که لزوماً مانع ساختوساز یا تخریب نمیشود، بلکه تلاش میکند میان توسعه و حفاظت تعادل برقرار کند. پروژهها باید تا حد امکان از آسیب به اماکن تاریخی اجتناب کنند، میزان آسیب را کاهش دهند یا پیامدهای آن را جبران کنند. همین رویکرد مذاکرهمحور طی دهههای گذشته در موارد مختلف امکان حفظ بناهای ارزشمند را فراهم کرده است؛ از جمله ترمینال تاریخی تیدبلیوای در فرودگاه جان اف. کندی و تبدیل بخشی از اداره پست مرکزی نیویورک به سالن قطار موینیهان.
بااینحال، تغییرات پیشنهادی دولت ترامپ در فرایند بخش ۱۰۶ میتواند قدرت واقعی این سازوکار را بهشدت کاهش دهد. هرچند این پیشنهادها در ظاهر قانون را حذف نمیکنند، اما محدودکردن اختیارات و کارآمدی آن میتواند ارزیابیهای تاریخی و مشارکت عمومی را به فرایندی کماثر تبدیل کند. در چنین شرایطی، تصمیمگیری درباره تغییر یا تخریب بناهای تاریخی بیش از گذشته در اختیار مقامهای اجرایی قرار میگیرد.
این تحول تنها به واشنگتن محدود نخواهد ماند. اگر سازوکارهای نظارت بر پروژههای فدرال تضعیف شوند، الگوی تصمیمگیری یکجانبه میتواند به بناها و مناظر تاریخی در سراسر آمریکا تسری پیدا کند. مسئله اصلی بنابراین فراتر از سرنوشت یک طاق یا تالار جدید در کاخ سفید است و به جایگاه نهادهای نظارتی، مشارکت عمومی و حفاظت از میراث فرهنگی در ساختار حکمرانی مربوط میشود.
در این چارچوب، پروژههای معماری نمادین و تغییرات فیزیکی در پایتخت میتوانند بخشی از روند گستردهتری باشند که طی آن محدودیتهای نهادی بر قدرت اجرایی کاهش مییابد. همزمانی این روند با دویستوپنجاهمین سالگرد استقلال آمریکا نیز تناقضی معنادار ایجاد میکند: کشوری که در حال بزرگداشت میراث تاریخی خود است، ممکن است همزمان سازوکارهای حفاظت از همان میراث را تضعیف کند./منبع
