تئاتر سیاسی و بحران هویت؛ معضل واقعی تایوان
دولت تایوان با غرق کردن جامعه در نمایشی از «اضطراب امنیتی» و «اضطراب هویتی»، اذهان عمومی را از چالشهای واقعی حکمرانی منحرف کرده و یک بحران داخلی عمیقتر را پنهان میسازد.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «تئاتر سیاسی و بحران هویت؛ معضل واقعی تایوان» به قلم های فنگ (Hai Feng) در گلوبال تایمز (Global Times) منتشر شده است. این یادداشت استدلال میکند که مقامات حزب دموکراتیک مترقی تایوان با تبدیل چالشهای حکمرانی به نمایشهای سیاسی و بسیج عاطفی، جامعه را در چرخه اضطراب امنیتی و هویتی گرفتار کردهاند و این تحریف واقعیت، بحرانی خطرناکتر از فشارهای خارجی برای این جزیره است. در ادامه، خلاصه این یادداشت را میخوانید.
دو خبر اخیر، یکی درباره برگزاری اولین مانور «قطع اینترنت» در تایوان و دیگری در مورد جنجال بر سر جایگاه نماینده این جزیره در مراسم یادبود صلح ناکازاکی، نمایی از معضل عمیق تایوان را به نمایش میگذارند. در نگاه اول، یکی یک رزمایش داخلی و دیگری یک اختلاف خارجی و نامرتبط به نظر میرسد، اما در کنار هم، این دو رویداد نشان میدهند که چگونه مقامات حزب حاکم دموکراتیک مترقی (DPP) به طور فزایندهای به تبدیل مسائل مربوط به تنگه تایوان به نمایشهای سیاسی و چالشهای حکمرانی به ابزاری برای بسیج عاطفی عادت کردهاند. در مانور قطع اینترنت، بسیاری از شهروندان تایوانی بیتفاوت بودند؛ برخی حتی از برگزاری آن خبر نداشتند و برخی دیگر دلیل آن را نمیفهمیدند. این دقیقاً نشاندهنده عمق مشکل است: مقامات DPP آنقدر هشدار صادر کرده و شعار تکرار کردهاند که مردم دچار خستگی و کرختی شدهاند. مانورها به نمایشهایی تشریفاتی، هشدارها به نویز پسزمینه و «دفاع همهجانبه جامعه» صرفاً به کلماتی در اسناد و لفاظیهای سیاسی تبدیل شدهاند.
در حالی که مقامات DPP سالهاست بر طبل رویارویی با چین میکوبند و برای بسیج افکار عمومی در «مقاومت در برابر چین و حفاظت از تایوان» در تنشها اغراق میکنند، واقعیت این است که درخواستها برای صلح و مخالفت با نیروهای جداییطلب در این جزیره رو به افزایش است. مردم به تدریج در حال تشخیص این هستند که چه کسی در حال ایجاد تقابل، دامن زدن به تنش و افزایش ریسک است. در چنین فضایی، این مانورها چیزی بیش از یک نمایش سیاسی پرهزینه و بیفایده نیستند. جنجال بر سر جایگاه نماینده تایوان در مراسم ناکازاکی، مشکل عمیقتری را آشکار میکند. مقامات تایوانی این موضوع را به عنوان «تنزل جایگاه» و «توهین به کرامت» خود جنجالی کردند و سپس آن را به اتهامی بیاساس علیه چین مبنی بر «سرکوب تایوان» ارتقا دادند. این یک رفلکس سیاسی عمیق در میان مقامات تایوانی را افشا میکند: هرگاه موضوعی مربوط به عناوین، جایگاهها یا پروتکلهای تشریفاتی پیش میآید، بلافاصله وارد یک حالت واکنش عاطفی شدید میشوند. هر زمان که بتوان حس «تحقیر شدن» را ایجاد کرد، به سرعت به منبعی برای بسیج سیاسی داخلی تبدیل میشود.
اگر این دو داستان را کنار هم بگذاریم، منطق حاکم آشکار میشود. در یک سو «اضطراب امنیتی» قرار دارد که دائماً فریاد میزند خطر نزدیک است و باید آماده بود. در سوی دیگر «اضطراب هویتی» است که دائماً تبلیغ میکند به کرامت ما لطمه خورده و باید خشمگین باشیم. این دو اضطراب در هم تنیده شده و یک «ساختار توجه تحریفشده» را در این جزیره شکل میدهد، مسائل واقعی مانند آسیبپذیری زیرساختها با بیتفاوتی عمومی روبرو میشوند، در حالی که موضوعات نمادین مانند جایگاه نشستن میتوانند فوراً خشم سیاسی ایجاد کنند. این نشانه یک جامعه بالغ نیست. اگر مقامات DPP در «تخیل جنگ» و «روایتهای کرامت» غرق بمانند و حکمرانی و توسعه را نادیده بگیرند، نتیجه آن امنیت بیشتر یا جایگاه بالاتر نخواهد بود، بلکه اصطکاک داخلی عمیقتر، اضطراب سنگینتر و انفعال بیشتر است. مقاومت واقعی اجتماعی از مانورهای نمادین و شعارهای بسیجکننده حاصل نمیشود و کرامت واقعی از حساسیت بیش از حد به جایگاهها و عناوین به دست نمیآید. چالش اصلی تایوان امروز، نه فشار خارجی، بلکه تحریف ادراک داخلی و منطق حکمرانی است. خطرناکتر از «قطع اینترنت»، از دست دادن توانایی تشخیص واقعیت در میان چرخههای تکراری تئاتر سیاسی و بسیج عاطفی است./ منبع
تک ها
Global Times, Hai Feng, چین, رقابت آمریکا و چین./منبع
