راهکار ائتلافی برای انتخابات شهرداری نیویورک

نیویورک شاهد ظهور زهران ممدانی، نامزد سوسیالیست دموکرات، به‌عنوان نماینده حزب دموکرات در انتخابات شهرداری است که نگرانی‌های بسیاری را برانگیخته است. ممدانی به خاطر حمایت از شعار «جهانی‌سازی انتفاضه»، استفاده از ضدصهیونیسم به‌عنوان پوششی برای ضدیهودی‌گری، عدم محکومیت حملات تروریستی حماس در روز ۷ اکتبر ۲۰۲۳ و انتقاد از اسرائیل در روز ۸ اکتبر، اتهام به اسرائیل به نسل‌کشی، حمایت از جنبش تحریم اسرائیل (BDS) و مخالفت با بودجه پلیس شهر نیویورک شناخته می‌شود. این مجموعه مواضع، او را برای اغلب یهودیان و آمریکایی‌ها تبدیل به فردی نامطلوب کرده است.

حزب دموکرات نیویورک به نظر می‌رسد توسط سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا (DSA) که جوانان را به سمت خود جذب می‌کنند و با گروه‌های افراطی ضداسرائیلی و اسلام‌گرایان رادیکال همکاری می‌کنند، به‌شدت تحت تأثیر قرار گرفته است. این سازمان با حفظ پیوستگی اعضا حتی پس از انتخابات، روش‌های مشابه احزاب دیگر را دنبال نمی‌کند. نامزدهای انتخاباتی معمولاً از میان اعضای فعال سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا انتخاب می‌شوند و باید برنامه‌های ملی این سازمان را دنبال کنند، از جمله خودداری از سفر به اسرائیل و حمایت از جنبش تحریم اسرائیل.

با این حال، پیروزی در برابر سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا ممکن است چالش‌برانگیز اما امکان‌پذیر باشد؛ همان‌طور که شکست جامال بومن در انتخابات مجدد نشان می‌دهد، اتحاد گروه‌های مختلف می‌تواند موفقیت‌آمیز باشد. طبق آمار هیئت انتخابات ایالت نیویورک تا روز ۲۰ فوریه، حدود ۳.۳ میلیون نفر از رای‌دهندگان شهر نیویورک به حزب دموکرات ثبت‌نام کرده‌اند، در حالی که جمهوری‌خواهان حدود ۵۵۹ هزار و مستقل‌ها یک میلیون و صد هزار نفر هستند.

تنها کم‌تر از یک‌سوم اعضای حزب دموکرات در انتخابات اولیه شهرداری شرکت کردند که از این میان، ۴۳.۵ درصد به ممدانی، ۱۱.۳ درصد به براد لاندر و ۳۶.۴ درصد به اندرو کومو رای دادند. در انتخابات نهایی روز ۴ نوامبر، ممدانی با اریک آدامز (شهردار فعلی که به‌صورت مستقل نامزد شده)، کرتس اسلیوا (جمهوری‌خواه) و جیم والدن (مستقل) رقابت خواهد کرد.

ایجاد ائتلافی بین رأی‌دهندگان کومو، مستقل‌ها و جمهوری‌خواهان برای حمایت از یک نامزد مشترک می‌تواند راه‌حلی موثر برای مقابله با نفوذ سوسیالیست‌های دموکرات آمریکا باشد. این نوع اتحاد پیش‌تر در سال‌های ۱۹۶۱ و ۱۹۶۹ در نیویورک رخ داده است، زمانی که شهرداران سابق با حمایت احزاب غیر حزبی یا احزاب دیگر توانستند مجدداً انتخاب شوند.

تجربه‌های گذشته نشان می‌دهد که حمایت از یک نامزد ائتلافی خارج از چارچوب‌های حزبی می‌تواند زمینه را برای اصلاح و بازسازی احزاب فراهم کند. در دوران مدرسه، آموزش‌های شهروندی بر انتخاب نامزدهای فردی به‌جای حزب تمرکز داشتند و باشگاه‌های سیاسی محلی فعالیت‌های متنوعی را در سال به اجرا می‌گذاشتند. اکنون با توجه به تغییرات دنیای دیجیتال، باید این آموزه‌ها را به شیوه‌های نوین ارتباطی و زندگی امروزی تطبیق داد.

مشکل مشارکت کم در انتخابات یک چالش قدیمی است که نیازمند تلاش‌های مستمر و هماهنگ است تا بتوان رأی‌دهندگان را به پای صندوق‌های رأی کشاند و از این طریق نامزدهایی را که ارزش‌های جامعه را نمایندگی می‌کنند به پیروزی رساند./ منبع