ترامپ برای توجیه قدرت‌طلبی خود به دشمن نیاز دارد

در مقاله‌ای که در وب‌سایت کامن دریمز منتشر شده است، به بررسی اقدامات دولت ترامپ در ونزوئلا و پیامدهای آن پرداخته می‌شود. از جمله این اقدامات، حملات هوایی به قایق‌های مشکوک به قاچاق مواد مخدر در دریای کارائیب است که به کشته شدن دست‌کم هفده نفر منجر شده است. دولت ترامپ این حملات را به‌عنوان بخشی از جنگ علیه مواد مخدر و مقابله با گروه‌های تروریستی توجیه کرده است.

دولت ترامپ به‌منظور توجیه افزایش قدرت اجرایی خود، به دشمنی نیاز دارد که تهدیدی برای کشور ایجاد کند. این دشمن می‌تواند بهانه‌ای برای تعلیق حاکمیت قانون و تقویت قدرت ریاست‌جمهوری باشد. ترامپ مانند بسیاری از دیکتاتورها به دنبال یافتن چنین دشمنی است. وی در مسیر سیاسی خود به ایجاد دشمنان گوناگون پرداخته است؛ از رقبای جمهوری‌خواه در انتخابات اولیه سال ۲۰۱۶ تا افرادی که قصد داشتند او را متوقف کنند، مانند جیمز کومی از اف بی آی و لتیشا جیمز، دادستان نیویورک. ترامپ در حال حاضر نیز شکست‌های خود را به دوش جو بایدن و «چپ تندرو» می‌اندازد.

اما ترامپ به دشمنانی بزرگ‌تر از این‌ها نیاز دارد تا بتواند حملاتش به شهرهای تحت کنترل دموکرات‌ها را توجیه کند. این حملات، بیشتر برای سرکوب هر گونه مقاومت در برابر سیاست‌هایش و تمرکز قدرت ریاست‌جمهوری است. برای پیدا کردن چنین دشمنی، او به تاریخ و روان‌شناسی مردم آمریکا و شیوه‌های حکومتی دیکتاتورهایی که به آن‌ها علاقه دارد، رجوع کرده است.

ترامپ آمریکا را به‌عنوان یک غول از پا افتاده و در حال سقوط به تصویر می‌کشد. او در نخستین سخنرانی خود در مراسم تحلیف گفته بود که «این کشتار آمریکایی در همین‌جا و همین الآن متوقف می‌شود.» برای ترامپ، «کشتار» بیشتر اشاره به ضعیف شدن جایگاه سفیدپوستان دارد که به‌دلیل از دست دادن شغل، امتیازات نژادی و جایگاه‌شان در تاریخ احساس می‌کنند. این‌گونه است که ترامپ شهرهای آمریکا را «خطرناک» و به‌ویژه شیکاگو را «منطقه جنگی» توصیف می‌کند و پیشنهاد می‌دهد که ارتش آمریکا برای پاکسازی این شهرها وارد عمل شود.

ترامپ در این مسیر، دشمنی به نام «ترن د آرآگو» را از ونزوئلا پیدا کرده است. این باند در ابتدا در زندان‌های ونزوئلا شکل گرفت و سپس به سایر کشورهای آمریکای لاتین و در نهایت به ایالات متحده گسترش یافت. ترامپ این گروه را تهدیدی برای امنیت ملی ایالات متحده معرفی کرده است، هرچند این گروه به‌طور پراکنده عمل کرده و تهدیدی جدی برای آمریکا نیست.

ترن د آرآگو به‌عنوان بهانه‌ای برای افزایش فشار بر ونزوئلا و حتی اقداماتی مانند برچیدن وضعیت حمایت موقت برای حدود سیصد هزار ونزوئلایی که در ایالات متحده زندگی می‌کنند، استفاده شده است. ترامپ همچنین از این گروه به‌عنوان دلیلی برای اعزام نیروهای نظامی آمریکا به مناطق مختلف استفاده می‌کند، حتی به بهانه مبارزه با قاچاق مواد مخدر.

در این میان، ترامپ با توجیه «دشمنی داخلی»، از نیروهای نظامی ایالات متحده خواسته است تا در مناطقی همچون پورتلند، که به‌دنبال اعتراضات ضدنژادپرستی بوده، حضور پیدا کنند. این رویکرد به‌ویژه در راستای تقویت سیاست‌های خود در مواجهه با مهاجران و قاچاق مواد مخدر است. به‌عنوان مثال، در ماه سپتامبر، نیروهای ویژه ایالات متحده به‌ حمله به یک قایق در نزدیکی سواحل ونزوئلا پرداخته و ادعا کردند که اعضای ترن د آرآگو را از بین برده‌اند، هرچند هیچ مدرک مستندی در این خصوص ارائه نکردند.

در پاسخ، نیکلاس مادورو رئیس‌جمهور ونزوئلا، اقدام‌های آمریکا را محکوم کرده و اعلام کرده که آماده است تا از کشورش در برابر هرگونه حمله دفاع کند. ترامپ در این راستا از ارسال نیروهای نظامی به منطقه و اعزام جنگنده‌ها و ناوهای پیشرفته برای ایجاد فشار بیشتر به ونزوئلا استفاده کرده است.

اما حقیقت این است که تهدیدی که ونزوئلا برای ایالات متحده ایجاد می‌کند، بسیار کم است. ونزوئلا درصد کمی مواد مخدر به ایالات متحده ارسال می‌کند و اکثر ونزوئلایی‌های مقیم ایالات متحده افرادی قانونمند هستند. همچنین، ارتش مادورو نمی‌تواند تهدید جدی برای نیروهای نظامی آمریکا ایجاد کند. ترامپ در حقیقت با استفاده از این تهدید فرضی، توانسته است ارتش ایالات متحده را به‌عنوان ابزاری برای افزایش کنترل و فشار در داخل و خارج از کشور به کار گیرد./ منبع