آمریکااقتصادیایالات متحده

چرا برندهای ماگا ناکام ماندند

برندهای ماگا در جذب مشتری پایدار ناکام‌اند و سیاست‌زدگی مصرف، اغلب به زیان کسب‌وکارها تمام می‌شود.

به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «چرا برندهای ماگا ناکام ماندند» در اکونومیست (Economist) منتشر شده است که به بررسی ناکامی کسب‌وکارهای همسو با جریان ماگا در ایجاد «اقتصاد موازی» و در مقابل، موفقیت نسبی این جریان در اعمال فشار سیاسی و اقتصادی بر برندهای جریان اصلی می‌پردازد و نشان می‌دهد پیوندزدن سیاست با مصرف روزمره برای اغلب مشتریان جذابیتی پایدار ندارد. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.

پابلیک‌اسکوئر که در سال ۲۰۲۱ تأسیس شد، فعالیت خود را به‌عنوان یک پلتفرم آنلاین با فروش محصولاتی مانند عینک‌های آفتابی مزین به عبارات مذهبی و «تنها برند پوشک ضد سقط‌جنین» آغاز کرد، اما مسیر آسانی نداشت. از زمان عرضه سهامش در جولای سال ۲۰۲۳، بیش از ۹۰ درصد از ارزش آن کاهش یافته است. این شرکت سال گذشته اعلام کرد که از تجارت الکترونیک محافظه‌کارانه فاصله گرفته و به فناوری مالی روی می‌آورد.

این وضعیت محدود به یک شرکت نیست. رامبل، پلتفرم ویدئویی مورد توجه مخالفان فرهنگ «ضد بیداری»، پس از انتخاب مجدد دونالد ترامپ با جهش کوتاه‌مدت سهام روبه‌رو شد، اما با کاهش کاربران، درآمد و سود، قیمت سهامش دوباره سقوط کرد. تلاش برای ایجاد کسب‌وکارهای همسو با پایگاه «ماگا» با دشواری‌های مشابهی همراه بوده است. در سال‌های اخیر، هواداران ماگا که از آن‌چه خصومت کسب‌وکارهای جریان اصلی با ارزش‌های محافظه‌کارانه می‌دانند ناراضی‌اند، به ایجاد «اقتصاد موازی» روی آورده‌اند. آن‌ها اکنون آبجو، بالش، تیغ اصلاح، اپراتور مخابراتی و کالاهای دیگر مخصوص خود دارند که اغلب در پادکست‌ها، رادیو و تلویزیون راست‌گرا تبلیغ می‌شوند. با این حال، تبدیل این برندها به کسب‌وکارهای پایدار دشوار بوده، بیشترشان کوچک مانده‌اند و بسیاری سودآور نیستند.

به‌نظر می‌رسد مصرف‌کنندگان محافظه‌کار ترجیح می‌دهند برندهای اصلی را به همسویی با دیدگاه‌هایشان وادار کنند تا این‌که محصولات روزمره با بار سیاسی بخرند. با وجود جمعیت قابل‌توجه محافظه‌کاران، سهم کمتری مایل‌اند سیاست را در خریدهای عادی خود دخیل کنند. در نهایت، قیمت، کیفیت و سهولت همچنان عوامل اصلی تصمیم‌گیری باقی می‌مانند.

در مقابل، این جنبش در ایجاد دردسر برای برندهای موجود موفق‌تر بوده است. شرکت‌ها به‌طور فزاینده‌ای از قرار گرفتن در معرض واکنش محافظه‌کاران پرهیز می‌کنند. رستوران زنجیره‌ای کراکر بَرِل پس از حذف تصویر پیرمردی روستایی از لوگوی خود با کاهش مشتریان مواجه شد و ناچار شد تغییر را لغو کند، هرچند قیمت سهامش هنوز بهبود نیافته است.

تحریم‌ها زمانی بیشترین اثر را دارند که محافظه‌کاران بخش بزرگی از مشتریان یک برند را تشکیل دهند. در سال ۲۰۲۳، پس از حمایت باد لایت از یک اینفلوئنسر تراجنسیتی، کارزاری علیه آن شکل گرفت. پژوهشی نشان داد بیش از نیمی از مشتریان این برند محافظه‌کار بودند و در سه ماه بعد، ۱۵ درصد از خریداران دائمی برند خود را تغییر دادند. یک سال بعد، شرکت مالک آن اعلام کرد این جنجال تا ۱.۴ میلیارد دلار از فروشش کاسته است. باد لایت جایگاه پرفروش‌ترین آبجوی آمریکا را از دست داد و طبق داده‌های نیلسن، طی سال بعد نیز به از دست دادن سهم بازار ادامه داد.

با این حال، امتیاز دادن به محافظه‌کاران نیز می‌تواند مشکل‌ساز باشد. در سال ۲۰۲۳، تارگت به‌دلیل عرضه مجموعه ماه افتخار هدف کارزار راست‌گرایان قرار گرفت و سال بعد دامنه این محصولات را محدود کرد که اعتراض گروه‌های مدافع حقوق همجنس‌گرایان را برانگیخت. این رویداد با کاهش فروش سالانه در چهار فصل متوالی همراه شد. برای بیشتر برندها، دوری از سیاست امن‌ترین مسیر به‌نظر می‌رسد، زیرا بزرگ‌ترین بخش مصرف‌کنندگان در میانه قرار دارد./ منبع

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا