کشوری و جهانی خارج از تعادل

سال ۲۰۲۵ برای ایالات متحده، طبق تحلیل «ریچارد هاس»، سالی سرشار از تناقضات ساختاری و تحولات رادیکال بود که نظم داخلی و بین‌المللی را به چالش کشید. در جبهه داخلی، دولت دوم دونالد ترامپ با طولانی‌ترین تعطیلی تاریخ و بدهی ملی فراتر از ۳۸ تریلیون دلار روبرو شد، در حالی که رشد اقتصادی مبتنی بر هوش مصنوعی با نابرابری شدید و افزایش بیکاری همراه بود. ترامپ با اعمال تعرفه‌های سنگین، اخراج‌های دسته‌جمعی مهاجران و استقرار گارد ملی در شهرهایی چون لس‌آنجلس، عملاً دکترین «برتری اجرایی» را به نمایش گذاشت. تخریب نمادین بخش شرقی کاخ سفید و بی‌اعتنایی به سیستم «کنترل و تعادل»، نشان‌دهنده فروپاشی تدریجی نهادهایی است که دو قرن پایه دموکراسی آمریکا بودند.

در عرصه سیاست خارجی، واشنگتن در سال ۲۰۲۵ از متحدان سنتی خود در اروپا و آسیا فاصله گرفت و به‌سمت روسیه و چین متمایل شد. در حالی که حمله مشترک آمریکا و اسرائیل به تأسیسات هسته‌ای ایران، برنامه تهران را سال‌ها به عقب راند، تلاش‌های دیپلماتیک در غزه تنها به یک آتش‌بس ناپایدار منجر شد. در اوکراین، سیاست‌های ترامپ به جای صلح، به هم‌سویی بیشتر با پوتین و تضعیف ناتو منتهی شد. در همین حال، تمرکز نظامی بی‌سابقه بر نیم‌کره غربی، از جمله محاصره نفتی ونزوئلا و تهدید حاکمیت کشورهایی نظیر گرینلند و کانادا، نشان‌دهنده بازگشت به نوعی دکترین «مونرو» مدرن است که در آن منافع تجاری و امنیت داخلی بر ترویج دموکراسی و حقوق بشر اولویت مطلق دارند.

چشم‌انداز سال ۲۰۲۶ بر دو محور اساسی استوار است: انتخابات میان‌دوره‌ای ماه نوامبر و واکنش دیوان عالی به اختیارات اضطراری ترامپ. انتخابات سال ۲۰۲۶ آزمونی حیاتی برای دموکراسی ۲۵۰ ساله آمریکا خواهد بود؛ جایی که پیروزی احتمالی دموکرات‌ها می‌تواند تنها ترمز موجود برای کنترل قدرت بی‌قید و شرط رئیس‌جمهور باشد. در سطح جهانی، تداوم این مسیر به‌معنای واگذاری فضای بیشتر به روسیه و چین در اروپا و آسیا است. اگر سیستم سیاسی آمریکا نتواند از طریق صندوق‌های رأی خود را اصلاح کند، نه‌تنها نظم لیبرال بین‌المللی فرو خواهد پاشید، بلکه الگوی حکمرانی آمریکا نیز برای همیشه تغییر خواهد کرد./ منبع