گزارش از مونیخ؛ آینده روابط فرا‌آتلانتیک

کنفرانس مونیخ ۲۰۲۶ در فضایی آکنده از بیم و امید آغاز شد؛ جایی که متحدان اروپایی نگران تکرار مواضع تند سال گذشته بودند. با این حال، مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، با پیامی که برخی آن را «کارت تبریک هال‌مارک با چاشنی نیش‌دار» توصیف کردند، بر پیوند ناگسستنی سرنوشت آمریکا و اروپا تأکید کرد. او در حالی که از لزوم پایان‌یافتن «وضعیت موجود شکسته» و بازنگری در تجارت آزاد سخن می‌گفت، تصریح کرد که ایالات متحده انتظار دارد اروپا مسئولیت اصلی دفاع متعارف از قاره خود را بر عهده بگیرد. این رویکرد که بر گذار از «امنیت جمعی» (ماده ۵ ناتو) به «مسئولیت فردی» (ماده ۳) تأکید دارد، پیامی روشن برای اروپایی‌ها داشت: خانواده متحد می‌ماند، اما هزینه «درمان‌گری» این رابطه بر عهده اروپا خواهد بود.

در پاسخ به این فشارها، رهبران ارشد اروپایی نظیر امانوئل مکرون و فریدریش مرتس، بر ضرورت تبدیل اروپا به یک قدرت ژئوپلیتیک تأکید کردند. پیشنهادهایی همچون بازدارندگی هسته‌ای مشترک فرانسوی-انگلیسی-آلمانی و ایجاد یک پایگاه صنعتی دفاعی پیشرفته نشان‌دهنده عزم اروپا برای پایان‌دادن به وابستگی مطلق به چتر حمایتی آمریکا است. با این حال، سایه بحران‌هایی نظیر جنگ اوکراین که به بن‌بست فرسایشی رسیده است و تنش‌ها با چین، همچنان بر روابط دو سوی اقیانوس اطلس سنگینی می‌کند. در حالی که روسیه روزانه حدود یک‌هزار کشته در جبهه‌ها متحمل می‌شود، فقدان راهبرد واحد برای پایان جنگ، اروپا را در موقعیت دشواری قرار داده است. در نهایت، کنفرانس مونیخ نشان داد که هرچند لفاظی‌های تند فروکش کرده، اما اعتماد آسیب‌دیده – به‌ویژه پس از بحران گرینلند – تنها با اقدامات عملی در مسیر استقلال راهبردی اروپا و همکاری در حوزه‌های حیاتی نظیر زنجیره تأمین مواد معدنی و فناوری‌های نوین بازسازی خواهد شد./ منبع