چه چیزی واقعاً جنگ را متوقف می‌کند؟

با گذشت ۱۴۶۱ روز از آغاز تهاجم تمام‌عیار، اوکراینی‌ها دیگر هیچ توهمی درباره ماهیت این نبرد ندارند. آمارهای هولناک ۷۲ هزار آژیر خطر، بیست هزار انفجار و شلیک بیش از سیزده هزار موشک، واقعیت تلخ چهار سال گذشته را ترسیم می‌کند. این دوران برای از بین بردن هرگونه خوش‌خیالی کافی بوده است؛ اکنون همه می‌دانند که هیچ «سلاح جادویی» و هیچ معجزه‌ای روند جنگ را به‌یک‌باره تغییر نخواهد داد. حتی زمانی که پهپادهای اوکراینی به عمق خاک فدراسیون روسیه نفوذ می‌کنند یا مسکو موشک‌های جدید خود را شلیک می‌کند، معادله اصلی تغییر نمی‌کند، زیرا مسائل پیچیده ژئوپلیتیک را نمی‌توان با راه‌حل‌های ساده حل‌وفصل کرد.

مسیر مذاکره در این میان، چیزی جز دامی برای خرید زمان نیست. کرملین از دیپلماسی بهره می‌برد تا غرب را فریب دهد و اعمال تحریم‌های جدید را به تعویق بیندازد، در حالی که هیچ نشانه‌ای از آمادگی واقعی برای صلح در رفتار ولادیمیر پوتین دیده نمی‌شود. جنگ دیگر شگفتی‌ساز نیست و به یک روزمرگی دردناک برای جهان تبدیل شده است. در نشست‌های بین‌المللی، کی‌یف دیگر اطلاعات جدیدی برای ارائه ندارد؛ جهان به‌خوبی می‌داند که روسیه بیست هزار کودک اوکراینی را ربوده و چگونه زیرساخت‌های انرژی را هدف قرار می‌دهد. متحدان غربی دقیقاً می‌دانند مسکو چند موشک تولید می‌کند، ناوگان سایه نفت‌کش‌ها چگونه تحریم‌ها را دور می‌زند و بودجه جنگی کرملین از کجا تأمین می‌شود.

راهکار پایان جنگ بر کسی پوشیده نیست: فشار سیستماتیک واقعی. تحریم‌ها نباید گره‌های شلی باشند که روسیه فرصت انطباق با آن‌ها را داشته باشد، بلکه باید همچون طناب داری بر گردن اقتصاد روسیه سفت شوند تا منابع مالی برای استخدام مزدوران و تولید سلاح قطع گردد. کلمات زیبا و بیانیه‌های ستایش‌آمیز در برابر توپخانه دشمن کارایی ندارند و نمی‌توانند از آسمان شهرها در برابر بمب‌افکن‌ها محافظت کنند. برای اوکراین، تسلیم شدن به معنای صلح نیست، بلکه مترادف با مرگ و نابودی هویت است. نگاهی به مناطق اشغال‌شده نشان می‌دهد که سقوط کی‌یف چه عواقبی خواهد داشت: بسیج اجباری مردان، نظامی‌سازی نوجوانان، حذف زبان و فرهنگ، شکنجه و اعدام.

روسیه زمان را متحد خود می‌داند و با استراتژی فرسایشی تلاش می‌کند تکه‌تکه از خاک را ببلعد و در غرب با ایجاد جنگ هیبریدی و دخالت در انتخابات، حامیان اوکراین را خسته کند. اما تجربه چهار سال زندگی در پناهگاه‌ها، محرومیت از برق و آب در سردترین زمستان‌ها و فرستادن کودکان به مهدکودک‌هایی که صدای انفجار جایگزین صدای رعدوبرق شده، ملت را خسته کرده اما اراده تسلیم را در آن‌ها ایجاد نکرده است. کودکانی که پدرانشان را ندیده‌اند و هواپیما برایشان نماد مرگ است، در این واقعیت بزرگ شده‌اند. پیام اوکراین به جهان در سال ۲۰۲۶ روشن است: ما به همدردی شما نیازی نداریم، ما نیازمند اقدام عملی هستیم. پایان واقعی جنگ تنها با تضعیف روسیه و قدرتمند شدن اوکراینی ممکن است که بتواند سپر دفاعی تمام اروپا باشد./ منبع