خشم پیت هگست
وزیر دفاع آمریکا می‌خواهد آموزش نظامی را به ابزاری برای پیشبرد اهداف سیاسی تبدیل کند.
به گزارش اطلس دیپلماسی، یادداشتی با عنوان «خشم پیت هگست» به قلم تام نیکولز (Tom Nichols) در آتلانتیک (Atlantic) منتشر شده است که به انتقاد وزیر دفاع آمریکا از نظام آموزش حرفه‌ای نظامی و تلاش او برای وارد کردن ملاحظات و منازعات سیاسی به برنامه‌های آموزشی دانشکده‌های جنگ می‌پردازد و تعارض میان استقلال آموزش نظامی و رویکرد سیاسی دولت را بررسی می‌کند. در ادامه، چکیده این یادداشت را می‌خوانید.
سخنرانی پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، در کالج جنگ نیروی دریایی این کشور در نیوپورت، بار دیگر اختلاف‌نظرها درباره ماهیت و آینده آموزش حرفه‌ای نظامی در آمریکا را آشکار کرد. این سخنرانی که با محوریت آینده آموزش نظامی برگزار شد، به‌جای تمرکز بر الزامات آموزشی، راهبردی و عملیاتی نیروهای مسلح، به انتقادهای گسترده از فضای دانشگاهی، استادان، مدارک تحصیلی، مقالات پژوهشی و ساختار آموزش عالی آمریکا اختصاص یافت.
هگست در این برنامه با لحنی تند به اعضای هیئت علمی و ساختارهای آموزشی پرداخت و نارضایتی خود را از آنچه انحراف دانشگاه‌ها از اهداف اصلی آموزش می‌دانست، بیان کرد. استادان، دانشجویان و مدیران کالج جنگ در این نشست حضور داشتند، اما بخش عمده انتقادهای وزیر دفاع متوجه اعضای هیئت علمی بود. حتی به حاضران توصیه شده بود که برای تشویق سخنان وزیر دفاع، منتظر واکنش و تشویق رئیس کالج جنگ بمانند. این موضوع فضای غیرمعمولی از کنترل واکنش حاضران در یک محیط دانشگاهی ایجاد کرد و بر ماهیت سیاسی و سلسله‌مراتبی این دیدار تأکید داشت.
یکی از محورهای اصلی اختلاف، برداشت هگست از عملکرد دانشکده‌های جنگ و مأموریت آموزشی آن‌ها بود. این مراکز وظیفه دارند افسران ارشد نظامی را برای مواجهه با پیچیدگی‌های جنگ مدرن، تصمیم‌گیری راهبردی، مدیریت بحران و شناخت تحولات سیاسی و بین‌المللی آماده کنند. آموزش در چنین محیط‌هایی صرفاً انتقال دستورالعمل‌های نظامی یا مهارت‌های عملیاتی نیست، بلکه مستلزم مطالعه انتقادی تاریخ جنگ، نظریه‌های راهبردی، روابط بین‌الملل و تجربه‌های نظامی است. بنابراین، برخورد با این مراکز به‌عنوان مؤسسات دانشگاهی عادی یا ارزیابی عملکرد آن‌ها صرفاً بر اساس معیارهای سیاسی، می‌تواند ماهیت تخصصی مأموریتشان را نادیده بگیرد.
انتقادهای مطرح‌شده همچنین نگرانی‌هایی درباره مرز میان آموزش حرفه‌ای نظامی و ملاحظات سیاسی ایجاد می‌کند. دانشکده‌های جنگ برای پرورش فرماندهانی طراحی شده‌اند که بتوانند مستقل، تحلیلی و مبتنی بر شواهد تصمیم‌گیری کنند. چنین هدفی مستلزم مواجهه با دیدگاه‌های متفاوت، بررسی انتقادی تصمیمات گذشته و ارزیابی راهبردهای مختلف است. اگر محتوای آموزشی به‌جای نیازهای حرفه‌ای نیروهای مسلح، تحت تأثیر منازعات سیاسی و ترجیحات شخصی مقامات قرار گیرد، استقلال فکری و کیفیت آموزش راهبردی ممکن است با چالش مواجه شود.
در این میان، مسئله صرفاً مخالفت با اصلاحات در نظام آموزشی آمریکا نیست. انتقاد از برخی مشکلات دانشگاه‌های این کشور، از جمله گرایش‌های ایدئولوژیک، ضعف‌های آموزشی یا فاصله گرفتن از مأموریت علمی، می‌تواند موضوعی قابل بررسی باشد. با این حال، تعمیم این انتقادها به دانشکده‌های جنگ و ارائه تصویری یکسان از تمامی محیط‌های دانشگاهی، بدون توجه به تفاوت مأموریت‌ها و ساختارهای آموزشی، می‌تواند به برداشت نادرست از عملکرد این نهادها منجر شود.
اهمیت این اختلاف زمانی بیشتر می‌شود که نقش آموزش حرفه‌ای نظامی در حفظ آمادگی دفاعی آمریکا در نظر گرفته شود. افسرانی که مسئولیت فرماندهی نیروها و طراحی عملیات را بر عهده می‌گیرند، باید توانایی تحلیل شرایط پیچیده و ارزیابی مستقل اطلاعات را داشته باشند. این توانایی‌ها با آموزش مبتنی بر پرسشگری، پژوهش و بحث تخصصی تقویت می‌شوند، نه با تبدیل محیط آموزشی به عرصه رقابت‌های سیاسی.
در نهایت، تقابل میان هگست و ساختار آموزش نظامی، پرسشی اساسی درباره جهت‌گیری آینده نهادهای دفاعی آمریکا مطرح می‌کند: آیا این مراکز همچنان بر تربیت فرماندهان متخصص، مستقل و برخوردار از قدرت تحلیل راهبردی متمرکز خواهند ماند یا به‌تدریج تحت تأثیر اولویت‌ها و منازعات سیاسی دولت قرار خواهند گرفت؟ پاسخ به این پرسش می‌تواند بر کیفیت تصمیم‌گیری نظامی، استقلال حرفه‌ای ارتش و ظرفیت دفاعی آمریکا در مواجهه با بحران‌های آینده تأثیرگذار باشد./ منبع