جمهوری‌خواهان برای خروج از بحران باید هوشمندانه انتخاب کنند
آینده جمهوری‌خواهان به رقابت میان محافظه‌کاری سنتی و راست جدید بستگی دارد.
به گزارش اطلس دیپلماسی یادداشتی با عنوان « جمهوری‌خواهان برای خروج از بحران باید هوشمندانه انتخاب کنند» به قلم اورن کَس (Oren Cass)، اقتصاددان ارشد اندیشکده آمریکن کامپس (American Compass) و نویسنده حوزه دیدگاه‌های روزنامه نیویورک تایمز (The New York Times) منتشر شده است. این یادداشت به بررسی آینده حزب جمهوری‌خواه پس از ترامپ و رقابت میان محافظه‌کاری ریگانی و جریان راست جدید بر سر نقش دولت در اقتصاد، حقوق کارگران، ارزش‌های اجتماعی و سیاست خارجی آمریکا می‌پردازد. در ادامه، چکیده این یادداشت را می‌خوانید.
شکست سنگین جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ و بازگشت دموکرات‌ها به کنترل هر دو مجلس کنگره، نقطه عطفی در تحولات درونی حزب جمهوری‌خواه به شمار می‌رود. این نتیجه نه‌تنها موقعیت سیاسی دونالد ترامپ را در سال‌های پایانی ریاست‌جمهوری تضعیف کرده، بلکه بحثی را که پیش‌تر عمدتاً در محافل نظری جریان داشت، به مسئله‌ای محوری در آینده حزب تبدیل کرده است: جمهوری‌خواهان پس از ترامپ چه مسیری را انتخاب خواهند کرد؟
برخلاف رونالد ریگان و بیل کلینتون که توانستند چارچوب‌های فکری و سیاسی ماندگاری برای جریان‌های حزبی خود ایجاد کنند، ترامپ نتوانسته است یک مکتب فکری منسجم و مستقل از شخصیت خود شکل دهد. رویکرد او بیشتر بر غرایز سیاسی، تصمیمات مقطعی و ملاحظات شخصی استوار بوده است. در کمتر از دو سال، پیروزی انتخاباتی گسترده و ائتلاف متنوع حامیانش با فرسایش مواجه شده، بدهی ملی افزایش یافته و آمریکا وارد جنگی دیگر در خاورمیانه شده است که چشم‌انداز روشنی برای پایان آن وجود ندارد. شکست انتخاباتی اخیر نیز نشان داده است که تداوم محبوبیت شخص ترامپ الزاماً به معنای برخورداری از یک جریان سیاسی پایدار نیست.
در شرایط کنونی، دو جریان اصلی برای تعیین آینده جمهوری‌خواهان رقابت می‌کنند. جریان نخست، محافظه‌کاران سنتی یا ریگانی‌ها هستند که میراث اقتصادی و سیاسی رونالد ریگان را نمایندگی می‌کنند. این جریان بر دولت کوچک، بازارهای آزاد، کاهش مالیات، مقررات‌زدایی، آزادی فعالیت شرکت‌ها و حفظ نقش فعال نظامی آمریکا در جهان تأکید دارد. مؤسساتی مانند بنیاد هریتیج، اتحادیه محافظه‌کاران آمریکا، مؤسسه امریکن انترپرایز و مؤسسه هوور در اشکال مختلف با این سنت فکری ارتباط دارند. اگرچه برخی از این نهادها خود را با واقعیت سیاسی دوران ترامپ تطبیق داده‌اند، اما مبانی اقتصادی و سیاسی محافظه‌کاری سنتی همچنان در ساختار جمهوری‌خواهان حضور دارد.
در مقابل، جریان راست جدید قرار دارد که دوران ترامپ را فرصتی برای بازسازی محافظه‌کاری متناسب با شرایط اقتصادی و اجتماعی امروز می‌داند. این جریان نسبت به قدرت شرکت‌های چندملیتی، وابستگی به بازارهای جهانی و مداخلات نظامی خارجی بدبین‌تر است و نقش فعال‌تری برای دولت در حمایت از کارگران، خانواده‌ها، جوامع محلی و منافع ملی قائل می‌شود. شماری از چهره‌های دولت ترامپ، از جمله جی‌دی ونس، مارکو روبیو و اسکات بسنت، به بخش‌هایی از این دیدگاه نزدیک شده‌اند. اختلاف این دو جریان در چهار حوزه اصلی قابل مشاهده است.
نخستین اختلاف به نقش دولت در اقتصاد بازمی‌گردد. محافظه‌کاران سنتی معتقدند بازار آزاد با حداقل مداخله دولت می‌تواند بهترین نتایج اقتصادی را ایجاد کند. در مقابل، راست جدید استدلال می‌کند که بازارها همواره به‌صورت خودکار در خدمت منافع عمومی عمل نمی‌کنند و دولت باید سرمایه و منابع را به سمت فعالیت‌های مولد هدایت کند. از این منظر، حمایت از تولید داخلی، تقویت صنایع راهبردی و استفاده از تعرفه‌ها و یارانه‌ها برای حفظ ظرفیت صنعتی آمریکا ضروری است. در حوزه رقابت اقتصادی نیز راست جدید برخلاف رویکرد محدود به قیمت مصرف‌کننده، بر ضرورت مقابله با انحصار شرکت‌های بزرگ تأکید دارد؛ زیرا تمرکز قدرت اقتصادی می‌تواند آزادی فعالان بازار را نیز محدود کند.
دومین محور اختلاف، نسبت میان منافع شرکت‌ها و حقوق کارگران است. اقتصاد عرضه‌محور ریگانی بر این فرض استوار است که افزایش سود شرکت‌ها، سرمایه‌گذاری و در نهایت رونق عمومی را تقویت می‌کند. در مقابل، راست جدید معتقد است رشد اقتصادی زمانی به نفع جامعه خواهد بود که کارگران نیز از قدرت چانه‌زنی و دستمزد مناسب برخوردار باشند. این دیدگاه از احیای اتحادیه‌های کارگری و ایجاد توازن بیشتر در روابط کار حمایت می‌کند. اختلاف درباره مهاجرت نیز در همین چارچوب قرار می‌گیرد: محافظه‌کاران سنتی کمبود نیروی کار ارزان را مانعی اقتصادی می‌دانند، اما راست جدید معتقد است محدود شدن عرضه نیروی کار آسیب‌پذیر می‌تواند کارفرمایان را به افزایش دستمزد، بهبود شرایط اشتغال و ارتقای بهره‌وری وادار کند.
سومین اختلاف به سیاست مالی و ارزش‌های اجتماعی مربوط است. ریگانی‌ها کاهش مالیات، به‌ویژه برای شرکت‌ها و سرمایه‌گذاران، را اولویت می‌دانند؛ اما راست جدید با توجه به افزایش بدهی عمومی و فشار اقتصادی بر خانوارها، بر ضرورت مهار کسری بودجه و تقویت برنامه‌های تأمین اجتماعی تأکید دارد. این جریان حتی افزایش مالیات بر سرمایه‌گذاران و گروه‌های پردرآمد را نیز قابل بررسی می‌داند. در حوزه اجتماعی نیز تفاوت دیدگاه‌ها آشکار است. محافظه‌کاری سنتی آزادی انتخاب فردی را در مرکز سیاست‌گذاری قرار می‌دهد، درحالی‌که راست جدید معتقد است دولت می‌تواند در چارچوب جامعه‌ای آزاد و متکثر، از خانواده، فرزندآوری، آموزش عمومی، اشتغال محلی و ثبات اجتماعی حمایت کند. همچنین این جریان خواهان نظارت بیشتر بر قمار، بازارهای مالی پرریسک و طراحی اعتیادآور شبکه‌های اجتماعی، به‌ویژه برای محافظت از کودکان است.
چهارمین اختلاف به جایگاه آمریکا در نظام بین‌الملل مربوط می‌شود. محافظه‌کاران ریگانی همچنان از حفظ برتری جهانی آمریکا، حمایت نظامی گسترده از متحدان و مداخله در بحران‌های بین‌المللی دفاع می‌کنند. در مقابل، راست جدید خواهان سیاست خارجی محدودتر و مبتنی بر منافع مستقیم ملی است. این جریان بر تقسیم مسئولیت امنیتی با متحدان، افزایش هزینه‌های دفاعی کشورهای شریک و روابط تجاری متوازن تأکید دارد. از این منظر، اروپا باید مسئولیت بیشتری در مهار روسیه، کشورهای شرق آسیا در مقابله با چین و کشورهای خلیج فارس و اسرائیل در مواجهه با ایران بر عهده بگیرند و آمریکا از فاصله دورتر از این ترتیبات حمایت کند.
با وجود ظرفیت‌های فکری راست جدید، این جریان هنوز با چالش‌هایی جدی روبه‌روست. دیدگاه‌های آن عمدتاً در محیط‌های دانشگاهی و اندیشکده‌ای شکل گرفته و هنوز توانایی خود را برای ایجاد ائتلاف انتخاباتی گسترده و اداره موفق دولت اثبات نکرده است. در مقابل، ریگانی‌ها نیز باید درباره پیامدهای سیاست‌هایی پاسخ‌گو باشند که با گسترش بدهی عمومی، تضعیف صنایع داخلی و کاهش سهم نیروی کار از درآمد ملی همراه بوده‌اند.
در نهایت، آینده جمهوری‌خواهان به توانایی هر دو جریان برای عبور از میراث سیاسی ترامپ و ارائه الگویی قابل‌قبول برای حکمرانی بستگی دارد. انتخابات مقدماتی ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ نخستین میدان تعیین‌کننده این رقابت خواهد بود؛ رقابتی که نتیجه آن می‌تواند جهت‌گیری اقتصادی، اجتماعی و سیاست خارجی آمریکا را برای چندین دهه آینده تحت تأثیر قرار دهد./ منبع