نزول شورش‌ها در جنبش ماگا
جنبش ماگا باید از نقش اپوزیسیون خارج شود و مسئولیت دستاوردهای دوران حکمرانی خود را بپذیرد.
به گزارش اطلس دیپلماسی یادداشتی با عنوان « نزول شورش‌ها در جنبش ماگا» به قلم رالی آدامز (Raleigh Adams) در نشریه نشنال ریویو (National Review) منتشر شده است. این یادداشت با بررسی فاصله میان هویت اعتراضی جنبش ماگا و واقعیت‌های حکمرانی دونالد ترامپ، استدلال می‌کند که تداوم ادبیات شورش علیه ساختار قدرت، بدون ارائه دستاوردهای ملموس اقتصادی و سیاسی، به‌تدریج توان بسیج انتخاباتی این جریان را کاهش می‌دهد. در ادامه، چکیده این یادداشت را می‌خوانید.
جنبش ماگا که با شعار مقابله با ساختار سیاسی مستقر و برهم زدن نظم سنتی واشنگتن به قدرت رسید، اکنون با تناقضی اساسی روبه‌رو است: جریانی که خود را نیروی شورشی علیه نخبگان حاکم معرفی می‌کرد، به ساختار قدرت تبدیل شده، اما همچنان از همان ادبیات اعتراضی برای توجیه عملکرد خود استفاده می‌کند. شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ و کاهش حمایت انتخاباتی از دولت دونالد ترامپ، بار دیگر این پرسش را مطرح کرده است که آیا هویت سیاسی مبتنی بر مخالفت دائمی با ساختار قدرت، پس از در اختیار گرفتن آن نیز می‌تواند کارآمد باقی بماند؟
دولت ترامپ در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای تلاش کرد با استفاده از تصاویر و میم‌های تولیدشده با هوش مصنوعی و ارجاع به شخصیت‌های فرهنگ عامه، خود را همچنان نماینده شورش علیه نظام سیاسی معرفی کند. یکی از نمونه‌های این رویکرد، استفاده از شخصیت آناکین اسکای‌واکر از مجموعه جنگ ستارگان بود؛ شخصیتی که در واکنش به ناکامی‌ها و محدودیت‌های ساختار حاکم، علیه آن شورش می‌کند. بااین‌حال، این مقایسه از یک تناقض مهم غفلت می‌کند: آناکین در نهایت امپراتوری را سرنگون نمی‌کند، بلکه به شکل‌گیری و اداره آن کمک می‌کند. وضعیت جنبش ماگا نیز از این جهت قابل مقایسه است؛ زیرا این جریان دیگر صرفاً نیرویی بیرون از ساختار قدرت نیست، بلکه مسئولیت اداره همان ساختاری را بر عهده دارد که زمانی علیه آن بسیج می‌شد.
در این میان، کرتیس یاروین، نظریه‌پرداز سیاسی راست افراطی، معتقد است جمهوری‌خواهان برای بسیج رأی‌دهندگان ناراضی و افرادی که در انتخابات شرکت نمی‌کنند، باید روحیه شورشی خود را احیا کنند. از دیدگاه او، دولت ترامپ مأموریت داشت چارچوب‌های تثبیت‌شده سیاسی را درهم بشکند، اما به‌جای این کار، در همان چارچوب‌ها فعالیت کرده است. یاروین همچنین معتقد است وعده‌های انقلابی ترامپ به‌تدریج از واقعیت سیاسی فاصله گرفته‌اند و اعلام مکرر پیروزی از سوی دولت نمی‌تواند جایگزین نتایج واقعی سیاست‌گذاری شود.
این انتقاد از آن جهت اهمیت دارد که هویت اعتراضی ترامپ در انتخابات ۲۰۱۶ و حتی ۲۰۲۴ با شرایط سیاسی مشخصی ارتباط داشت. در سال ۲۰۱۶، او نه‌تنها دموکرات‌ها، بلکه ساختار سنتی حزب جمهوری‌خواه را نیز به چالش کشید؛ ساختاری که بخشی از رأی‌دهندگان محافظه‌کار از وعده‌های تحقق‌نیافته آن ناراضی بودند. در انتخابات ۲۰۲۴ نیز ترامپ توانست در برابر دولت مستقر دموکرات‌ها خود را نامزد تغییر معرفی کند. اما پس از بازگشت به کاخ سفید، شرایط دگرگون شده است. اکنون او هم ریاست‌جمهوری و هم کنترل حزب جمهوری‌خواه را در اختیار دارد و دیگر نمی‌تواند صرفاً با اشاره به ناکامی‌های واشنگتن، ضرورت تغییر مدیران آن را توجیه کند؛ زیرا مسئولیت عملکرد دولت مستقیماً متوجه خود اوست.
از این منظر، ادامه نقش شورشی پس از یک دهه فعالیت سیاسی و حضور مجدد در قدرت، با محدودیت‌های جدی مواجه شده است. اعتراض سیاسی زمانی می‌تواند مؤثر باشد که در برابر ساختاری قرار گیرد که مسئولیت اداره آن بر عهده نیروی معترض نیست. اما هنگامی که همان نیرو به قدرت می‌رسد، معیار ارزیابی از مخالفت با دیگران به توانایی حل مسائل عمومی تغییر می‌کند.
یاروین برای احیای جنبش ماگا تنها به استفاده از ادبیات تهاجمی‌تر یا شعارهای تحریک‌آمیزتر بسنده نمی‌کند، بلکه خواهان سازمان‌دهی سیاسی منسجم‌تر، روایت راهبردی مشخص و اقدامات قاطع نهادی است. بااین‌حال، تأکید او بر ایجاد تحرک سیاسی از طریق نابودی دشمنان، به‌جای عملکرد مطلوب در حکمرانی، با یک مشکل بنیادین روبه‌رو است. اگر شکست دادن دشمنان به معیار اصلی موفقیت تبدیل شود، همواره دشمن تازه‌ای برای معرفی وجود خواهد داشت و در مقابل، انگیزه‌ای برای پاسخ‌گویی درباره نتایج واقعی سیاست‌ها باقی نمی‌ماند.
این مسئله به‌ویژه در شرایطی اهمیت دارد که شهروندان آمریکایی همچنان با مشکلات اقتصادی و افزایش هزینه‌های زندگی مواجه‌اند و تمایل فزاینده‌ای به پایان جنگ ایران نشان می‌دهند. تداوم تصاویر انقلابی، شعارهای ضدساختار و معرفی دشمنان سیاسی، لزوماً پاسخی به این مطالبات نیست. مشکلاتی که موجب شکل‌گیری و قدرت‌گیری یک جنبش سیاسی شده‌اند، صرفاً با شکست دادن مخالفان آن از میان نمی‌روند.
در واقع، میان بسیج رأی‌دهندگان علیه حاکمان و متقاعد کردن آنان به ادامه حمایت از یک جریان سیاسی تفاوت اساسی وجود دارد. جنبش ماگا توانسته است با تکیه بر مخالفت با نخبگان سیاسی و ساختار سنتی واشنگتن، بخش قابل‌توجهی از جامعه را بسیج کند؛ اما اکنون باید نشان دهد که در دوران در اختیار داشتن قدرت چه دستاوردی برای همان رأی‌دهندگان داشته است. این مرحله مستلزم عبور از سیاست اعتراضی و ارائه پاسخ‌های عملی به مسائل اقتصادی، اجتماعی و سیاست خارجی است.
در عین حال، جریان ماگا همچنان می‌تواند از هویت شورشی خود برای حفظ انسجام هواداران وفادارش استفاده کند؛ اما تکیه دائمی بر این هویت، دامنه حمایت سیاسی آن را محدود می‌کند. ادامه معرفی نهادها و گروه‌های مختلف به‌عنوان دشمن، بدون پذیرش مسئولیت پیامدهای تصمیمات دولت، شکاف میان وعده‌های سیاسی و تجربه روزمره شهروندان را عمیق‌تر خواهد کرد.
در نهایت، چالش اصلی جنبش ماگا دیگر چگونگی تبدیل شدن به یک نیروی شورشی نیست، بلکه شناخت زمان پایان دادن به این نقش است. این جریان برای حفظ قدرت باید از سیاست مبتنی بر اعتراض دائمی فاصله بگیرد و عملکرد خود را بر اساس نتایج ملموس حکمرانی ارزیابی کند. تداوم شورش پس از دستیابی به قدرت، بدون ارائه دستاوردهای قابل سنجش، به‌تدریج بازدهی سیاسی خود را از دست خواهد داد./ منبع