شش هفته پایانی قدرت جمهوری‌خواهان
جمهوری‌خواهان در واپسین روزهای قدرت، برای حفظ نفوذ سیاسی خود تلاش می‌کنند.
به گزارش اطلس دیپلماسی یادداشتی با عنوان «شش هفته پایانی قدرت جمهوری‌خواهان» به قلم جیم نیوول (Jim Newell) در نشریه اسلیت (Slate) منتشر شده است که به بررسی آخرین فرصت‌های جمهوری‌خواهان برای پیشبرد دستورکار سیاسی و تثبیت دستاوردهای دولت ترامپ پیش از واگذاری کنترل کنگره به دموکرات‌ها می‌پردازد. این تحلیل همچنین چالش‌های پیش روی دموکرات‌ها در مدیریت اکثریت جدید، اختلافات درون‌حزبی و رقابت بر سر رهبری سنا را بررسی می‌کند. در ادامه، چکیده این مطلب آمده است.
با پیروزی چشمگیر دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای، جمهوری‌خواهان تنها حدود شش هفته فرصت دارند تا پیش از آغاز کنگره جدید در ژانویه، از موقعیت برتر خود در واشنگتن برای پیشبرد اهداف سیاسی و تثبیت نفوذ دولت دونالد ترامپ استفاده کنند. این دوره انتقال قدرت، برخلاف تصور اولیه، صرفاً فرصتی برای انجام امور تشریفاتی و پایان دادن به فعالیت‌های جاری نیست، بلکه می‌تواند پیامدهای مهمی برای ترکیب نهادهای حکومتی، سیاست‌گذاری اقتصادی و موازنه قدرت در سال‌های آینده داشته باشد.
مهم‌ترین اولویت جمهوری‌خواهان در این مدت، تکمیل انتصاب قضات فدرال است. آن‌ها قصد دارند حدود دو دوجین جایگاه خالی در دستگاه قضایی را پیش از آنکه دموکرات‌ها کنترل روند تأیید نامزدهای قضایی را در سنا به دست بگیرند، پر کنند. این اقدام می‌تواند نفوذ محافظه‌کاران را در نظام قضایی برای سال‌های آینده حفظ کند و توان دولت آینده دموکرات‌ها را برای تغییر جهت‌گیری‌های حقوقی محدود سازد. به همین دلیل، بخش عمده زمان کاری سنا به بررسی و تأیید این نامزدها اختصاص خواهد یافت؛ هرچند اختلاف میان کاخ سفید و سناتورهای ایالتی بر سر گزینه‌های موردنظر، روند انتصابات را با موانعی روبه‌رو کرده است.
در حوزه قانون‌گذاری نیز جمهوری‌خواهان هنوز درباره تصویب یک بسته بودجه‌ای دیگر از طریق سازوکار آشتی بودجه‌ای تصمیم نگرفته‌اند؛ روشی که امکان تصویب برخی قوانین مالیاتی و بودجه‌ای را بدون نیاز به کسب ۶۰ رأی در سنا فراهم می‌کند. ترامپ خواهان اختصاص ۳۵۰ میلیارد دلار اضافی به پنتاگون است، اما جمهوری‌خواهان سنا نگران‌اند که چنین هزینه‌ای توافق گسترده‌تر برای تأمین مالی دولت را با دموکرات‌ها مختل کند. کاهش اکثریت جمهوری‌خواهان در سنا به ۵۲ کرسی، دشواری هماهنگی درون‌حزبی و نزدیک شدن تعطیلات پایان سال نیز احتمال تصویب چنین بسته‌ای را کاهش می‌دهد. موضوع افزایش سقف بدهی دولت نیز از مسائل حل‌نشده‌ای است که ممکن است به کانون مناقشه در کنگره آینده تبدیل شود.
یکی دیگر از مسائل مهم، ضرب‌الاجل ۱۱ دسامبر برای تأمین مالی دولت است. دموکرات‌ها باید تصمیم بگیرند که آیا همین حالا با هدف محدود کردن منابع مالی جنگ ایران وارد تقابل بودجه‌ای شوند یا این رویارویی را به سال آینده و پس از تثبیت موقعیت خود در کنگره موکول کنند. هم‌زمان، اختلاف بر سر اصلاح مقررات صدور مجوز پروژه‌ها نیز میان دو حزب و حتی در داخل حزب دموکرات ادامه دارد.
در سنا، پیروزی دموکرات‌ها در ایالت‌های جمهوری‌خواه‌نشین پرسش مهمی درباره جهت‌گیری سیاسی سناتورهای تازه‌وارد ایجاد کرده است. پیروزی اسکات کولوم در می‌سی‌سی‌پی، که نخستین پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات سنای این ایالت از سال ۱۹۸۲ محسوب می‌شود، نماد برجسته تغییرات انتخاباتی اخیر است. اکنون این پرسش مطرح است که آیا سناتورهای جدید در ایالت‌هایی مانند تگزاس، آیووا، کانزاس و کارولینای جنوبی از دستورکار ملی حزب حمایت خواهند کرد یا برای حفظ موقعیت خود به مواضع محافظه‌کارانه‌تر گرایش پیدا می‌کنند.
پاسخ این پرسش تا حد زیادی به تحولات جمعیتی و تغییر ترکیب رأی‌دهندگان در این ایالت‌ها بستگی دارد. رشد مناطق شهری، افزایش جمعیت اقلیت‌ها و تغییر الگوهای مهاجرت داخلی می‌تواند در برخی ایالت‌ها زمینه تثبیت موقعیت دموکرات‌ها را فراهم کند. بااین‌حال، در ایالت‌هایی مانند آیووا و اوهایو، ساختار جمعیتی و گرایش‌های محافظه‌کارانه همچنان محدودیت‌هایی جدی ایجاد می‌کند. در می‌سی‌سی‌پی نیز موفقیت کولوم به توانایی او در حفظ ائتلافی فراتر از پایگاه سنتی رأی‌دهندگان سیاه‌پوست وابسته خواهد بود.
در مقابل، حزب دموکرات با چالش دیگری در انتخاب رهبر جدید سنا روبه‌رو است. اعلام نامزدی کریس ون هولن برای رقابت با چاک شومر، نشانه‌ای از نارضایتی بخشی از اعضای حزب از رهبری کنونی است. بااین‌حال، حمایت‌های صریح از ون هولن هنوز محدود به نظر می‌رسد و بسیاری از سناتورها ترجیح می‌دهند موضع خود را آشکار نکنند. احتمال دارد این رقابت بیشتر به ابزاری برای انتقال اعتراض جناح مترقی و گرفتن امتیازهایی از شومر تبدیل شود تا تغییری قطعی در رهبری حزب.
در مجلس نمایندگان نیز انتخاب جیم جردن، چهره‌ای تندرو و مناقشه‌برانگیز، برای هدایت جمهوری‌خواهان نشان‌دهنده کوچک‌تر شدن و یکدست‌تر شدن جناح باقی‌مانده این حزب است. در مجموع، هفته‌های پایانی حاکمیت جمهوری‌خواهان با تلاش برای تثبیت نفوذ قضایی، پیشبرد برنامه‌های مالی و مدیریت اختلافات داخلی همراه خواهد بود؛ درحالی‌که دموکرات‌ها باید از پیروزی انتخاباتی خود برای شکل دادن به یک دستورکار منسجم و آمادگی برای اداره کنگره استفاده کنند. چالش اصلی هر دو حزب، تبدیل موقعیت سیاسی کنونی به قدرت پایدار و دستاوردهای ملموس خواهد بود./ منبع