آمریکا در جنگ تعرفه‌ای بزرگ‌ترین بازنده است

دولت آمریکا توافق‌های تجاری اخیر خود با اتحادیه اروپا و ژاپن را پیروزی بزرگی معرفی می‌کند. در این توافق‌ها، تعرفه‌هایی به میزان پانزده درصد بر بیشتر صادرات به آمریکا وضع‌ شده و امتیازاتی دیگر نیز به‌دست آمده که در ظاهر از وقوع جنگ تجاری گسترده جلوگیری کرده و سلطه آمریکا را تایید می‌کند. بازارهای مالی نیز به این خبر واکنش مثبت نشان دادند. اما در واقع، هیچ‌یک از این توافق‌ها دلیلی برای جشن‌گرفتن نیست. هر دو توافق به‌ضرر همه طرف‌هاست و در بهترین حالت، انتظار می‌رود دولت آمریکا به مسائل دیگر بپردازد پیش از آنکه خسارات بیشتری وارد شود.

از نظر اقتصادی، ادعای پیروزی آمریکا در این مذاکرات نادرست است. تعرفه‌ها در اصل مالیات هستند و در نهایت، مصرف‌کنندگان آمریکایی بیشترین هزینه را خواهند پرداخت. همچنین، تولیدکنندگان داخلی آمریکا که با محصولات وارداتی رقابت می‌کنند، با کاهش فشار برای نوآوری و رقابت، قیمت‌های خود را افزایش می‌دهند. این روند در نهایت، سطح زندگی در آمریکا را کاهش خواهد داد، زیرا همواره کشور تحمیل‌کننده تعرفه‌ها بزرگ‌ترین بازنده است.

شاید این هزینه‌ها در بلندمدت قابل تحمل باشند، به‌شرط آنکه این توافق‌ها به اختلافات تجاری اخیر پایان دهند. اورزولا فون در لاین، رئیس کمیسیون اروپا که توافق با آمریکا را امضا کرد، در دفاع از این تصمیم، آن را عامل بازگشت ثبات و پیش‌بینی‌پذیری برای مصرف‌کنندگان و تولیدکنندگان دانست. اما در واقعیت، چنین وعده‌ای بعید به‌نظر می‌رسد. این توافق‌ها، همچون توافق پیشین با انگلیس، بیشتر چارچوب‌هایی کلی هستند تا قراردادهایی نهایی و شفاف.

برای مثال، هنوز مشخص نیست که تعهد ژاپن برای تامین مالی صندوق سرمایه‌گذاری تحت نظر کاخ سفید چه مفهومی دارد. این موضوع به‌صورت «پاداش امضای» ۵۵۰ میلیارد دلاری معرفی‌شده، اما مقام‌های ژاپنی قطعا چنین نگاهی ندارند. همچنین، در توافق آمریکا و اتحادیه اروپا، قرار است برخی کالاهای اروپایی از معافیت تعرفه‌ای برخوردار شوند، اما هنوز مشخص نیست این کالاها چه هستند. جزئیات اساسی در هر دو توافق همچنان نامشخص باقی مانده‌اند و هم‌زمان شهروندان ژاپن و اروپا شاهد عقب‌نشینی دولت‌های خود بوده‌اند که احتمال مخالفت سیاسی و بی‌ثباتی را افزایش می‌دهد.

حتی اگر این توافق‌ها در نهایت اجرایی شوند، مسائل دیگری برای حل باقی خواهند ماند، که فراتر از سیاست تجاری هستند. اگر دولت آمریکا در آینده بخواهد با تهدید تعرفه‌های تنبیهی یا قطع همکاری امنیتی، اختلافات را حل کند، چشم‌انداز ثبات و پیش‌بینی‌پذیری به‌وضوح غیرواقعی خواهد بود.

خطرناک‌تر آنکه، دولت آمریکا ممکن است این توافق‌ها را تاییدی بر قدرت خود در تحمیل خواسته‌ها تلقی کند و به‌جای شراکت واقعی، به‌دنبال تسلیم کشورهایی باشد که زمانی آن‌ها را متحد می‌دانست. در چنین صورتی، بی‌ثباتی مزمن و مرگبار برای برنامه‌ریزی بلندمدت، سرمایه‌گذاری و همکاری جهانی نه یک دوره گذرا، بلکه وضعیتی پایدار خواهد بود. راهبرد «قدرت از طریق آشوب» در نهایت به خود آمریکا آسیب خواهد زد و دیر یا زود، این حقیقت روشن خواهد شد./ منبع