در سنت ایرانی، اندرزنامهنویسی سیاسی یکی از کهنترین شاخههای حکمت عملی بوده است؛ تلاشی برای پیوند خرد، قدرت و اخلاق در گفتاری موجز و کارآمد. در روزگار وب۲ و شتاب دادهها، شاید دوباره به همان سنت اما با ایجاز نیاز داریم: اندرزهایی کوتاه، سنجیده و راهبردی برای زیستن، رهبریکردن و تصمیمگرفتن در زمانهای بیقرار.
