متحدان آمریکا سفر شی جین‌پینگ به واشنگتن را از نزدیک زیر نظر خواهند داشت

سفر شی جین‌پینگ به واشنگتن فراتر از روابط چین و آمریکا، آزمونی برای اعتماد متحدان و انسجام ائتلافی آمریکا در هند-اقیانوس آرام است.

به گزارش اطلس دیپلماسی، مقاله‌ای با عنوان «متحدان آمریکا سفر شی جین‌پینگ به واشنگتن را از نزدیک زیر نظر خواهند داشت» به قلم لیزلوت اودگارد (Liselotte Odgaard) در نشنال اینترست (National Interest)منتشر شده است و استدلال می‌کند که اهمیت راهبردی دیدار شی جین‌پینگ و دونالد ترامپ فقط به روابط دوجانبه محدود نیست و باید بر اساس تأثیر آن بر اعتماد متحدان آمریکا، بازدارندگی و انسجام شبکه ائتلافی در منطقه هند-آرام سنجیده شود. در ادامه، چکیده مطلب آمده است.

با نزدیک‌شدن سفر احتمالی شی جین‌پینگ به واشنگتن، توجه‌ها عمدتاً بر ثبات روابط چین و آمریکا، تنش‌های تایوان، اختلافات تجاری و ارتباطات نظامی متمرکز شده است. با این ‌حال، مخاطبان اصلی چنین دیداری نه پکن و واشنگتن، بلکه متحدان آمریکا در توکیو، مانیل، کانبرا، سئول و حتی پایتخت‌های ناتو هستند. اهمیت راهبردی نشست بیش از آنکه به روابط دوجانبه وابسته باشد، به پیامی بستگی دارد که برای این کشورها درباره جایگاهشان در راهبرد آمریکا ارسال می‌شود. به همین دلیل، هر نشانه‌ای از نادیده‌گرفتن نگرانی‌های متحدان می‌تواند بر برداشت آنان از تعهدات بلندمدت واشنگتن و انسجام ائتلافی اثر بگذارد.

محیط امنیتی منطقه هند-آرام تغییر کرده و روابط چین و آمریکا دیگر نمی‌تواند صرفاً در چارچوب دوجانبه فهمیده شود. ائتلاف‌ها و شبکه‌های مشارکت، بیش از گذشته در توازن قدرت منطقه نقش دارند. ژاپن در حال بزرگ‌ترین تقویت توان نظامی خود طی دهه‌های اخیر است؛ فیلیپین دسترسی نیروهای آمریکایی را گسترش داده؛ ژاپن و کره جنوبی همکاری امنیتی خود را عمیق‌تر کرده‌اند؛ و پیمان آکوس همکاری دفاعی استرالیا، انگلیس و آمریکا را تقویت کرده است. هم‌زمان، متحدان اروپایی نیز از طریق استقرار دریایی، همکاری صنایع دفاعی و هماهنگی راهبردی، حضور بیشتری در منطقه پیدا کرده‌اند. همکاری‌های اطلاعاتی، لجستیکی، دفاع صنعتی، آگاهی دریایی و فناوری‌های نوظهور نیز شبکه‌ای از بازدارندگی مبتنی بر ائتلاف ایجاد کرده‌اند.

ارزش نشست باید با سه پرسش سنجیده شود. نخست، آیا دیدار خطر محاسبه اشتباه را کاهش می‌دهد، بدون آنکه بازدارندگی تضعیف شود؟ حفظ کانال‌های ارتباطی برای جلوگیری از حادثه و تشدید ناخواسته اهمیت دارد، اما ثبات همچنان به بازدارندگی معتبر وابسته است و دیپلماسی زمانی مؤثرتر است که دو طرف هزینه‌های اجبار و ماجراجویی نظامی را درک کنند.

دوم، آیا نشست به متحدان اطمینان می‌دهد یا آنان را به حاشیه می‌راند؟ پایتخت‌های متحد، تعاملات سطح بالای واشنگتن و پکن را از نزدیک دنبال می‌کنند و بیش از نمادهای تشریفاتی، به این توجه دارند که آیا منافعشان همچنان در مرکز راهبرد آمریکا قرار دارد یا نه. اعتبار رهبری آمریکا فقط به توان نظامی وابسته نیست؛ اعتماد متحدان به مشورت، توجه به منافع آنان و پرهیز از توافق کوتاه‌مدت با چین به بهای انسجام ائتلاف نیز اهمیت دارد.

سوم، آیا نشست شتاب همکاری دفاعی متحدان را حفظ می‌کند؟ مهم‌ترین تحول منطقه‌ای، نه یک سلاح یا رزمایش منفرد، بلکه ادغام فزاینده توانایی‌های متحدان در حوزه‌های گوناگون است. بسیاری از این ابتکارها به ساختارهای نظامی، اداری و صنعتی تبدیل شده‌اند و وابستگی محدودی به دولت‌های منفرد دارند. از منظر پکن، مذاکره با یک دولت آمریکا ممکن است امکان‌پذیر باشد، اما کنارگذاشتن شبکه‌ای متراکم از روابط امنیتی میان کشورهایی که برداشت‌های مشابهی از تهدید دارند، دشوارتر است.

موفقیت دیدار شی و ترامپ نباید فقط با بهبود کوتاه‌مدت روابط دو کشور سنجیده شود. گفت‌وگو می‌تواند برای ایجاد قواعد رقابت و کاهش خطر بحران مفید باشد، اما خود گفت‌وگو هدف راهبردی نهایی نیست. ثبات بلندمدت منطقه هند-آرام به تداوم تقویت توانایی‌های جمعی متحدان برای بازدارندگی از درگیری وابسته است و اعتماد آنان، بخشی اساسی از بنیان بازدارندگی به‌شمار می‌رود./ منبع