تحولات هفته منتهی به ۴ ژانویه، نشانه ورود سیاست خارجی ایالات متحده به مرحلهای کیفی جدید است؛ مرحلهای که در آن، ملاحظات نهادی، قیود حقوق بینالملل و حتی هزینههای بلندمدت ژئوپلیتیکی، در برابر منطق «اقتدار فوری» و «کنش قاطع» به حاشیه رانده میشوند. دولت ترامپ در این مقطع، نه صرفاً به مدیریت بحرانها، بلکه به تولید فعال بحران و بهرهبرداری راهبردی از بیثباتی روی آورده است.
سه تحول همزمان، این چرخش را نمایان میکند: ۱) فروپاشی نهایی رژیمهای کنترل تسلیحات راهبردی، ۲) تسلیح شتابان و آشکار تایوان، و در نهایت، ۳) اقدام مستقیم آمریکا در ونزوئلا و دستگیری نیکلاس مادورو. این مجموعه تحولات، تصویری یکپارچه از بازگشت سیاست قدرت عریان ارائه میدهد؛ سیاستی که دیگر نیازی به پردهپوشی دیپلماتیک احساس نمیکند.
